«Η Τσελίστα» του Daniel Silva που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, σε μετάφραση του Γιώργου Μπραρουξή, ανοίγει όπως πρέπει να ανοίγει ένα κατασκοπικό θρίλερ που σέβεται τον εαυτό του.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Με ένα πτώμα σ’ ένα σπίτι που μυρίζει χρήμα και ασυλία. Ο Ρώσος μεγιστάνας και πολιτικός εξόριστος Βίκτορ Ορλόφ βρίσκεται νεκρός στο Λονδίνο. Δίπλα του, ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, ένα ακουστικό τηλεφώνου και έγγραφα που δεν σκοτώνουν με πληροφορία, αλλά με νευροτοξίνη. Η πρώτη ανάγνωση είναι «δολοφονία». Η δεύτερη είναι «μήνυμα».
Πώς ο θάνατος ενός Ρώσου μεγιστάνα στο Λονδίνο, ο οποίος συνδέεται με μια ευφυή τσελίστα, αποκαλύπτει έναν κόσμο βρόμικου χρήματος, διαφθοράς και γεωπολιτικής έντασης, με τον πρωταγωνιστή Γκάμπριελ Άλον;
Η βρετανική ΜΙ6 σπεύδει να βρει έναν ένοχο και δείχνει μια Ρωσίδα δημοσιογράφο, στενή συνεργάτιδα του Ορλόφ. Ο Γκαμπριέλ Αλόν, όμως, δεν είναι φτιαγμένος για εύκολες εξηγήσεις και βολικές συλλήψεις. Έχει προσωπικό χρέος απέναντι στον Ορλόφ και, πιο σημαντικό, έχει ένστικτο ότι αυτό δεν είναι μια μεμονωμένη εκτέλεση. Είναι κομμάτι μηχανισμού. Εκεί που οι υπηρεσίες βλέπουν «υπόθεση», ο Αλόν βλέπει «σύστημα».
Η διαδρομή τον τραβά στη Γενεύη, στον κόσμο όπου η εξουσία δεν φορά στολή αλλά κοστούμι, και οι επιχειρήσεις δεν γίνονται με σφαίρες μόνο, αλλά με τραπεζικούς διαδρόμους, κωδικούς και «καθαρά» χαρτιά που στην πραγματικότητα είναι βρόμικα μέχρι το μεδούλι.
Ο Silva πατά σε μια ιδέα που πονάει γιατί είναι αναγνωρίσιμη. Πως η Δύση δεν απειλείται πάντα απ’ έξω, απειλείται και από τις ρωγμές της, από τη διαφθορά που αγοράζει σιωπές, από το χρήμα που ξεπλένει συνειδήσεις. Δύναμη χρήματος και διαφθορά.
Στον πυρήνα της πλοκής μπαίνει μια νέα, κρίσιμη παρουσία, η Ιζαμπέλ Μπρένερ, οικονομική υπάλληλος σε ελβετική τράπεζα, και ταυτόχρονα χαρισματική τσελίστρια. Η επιλογή δεν είναι τυχαία, ούτε μόνο «χαριτωμένο εύρημα». Η μουσική της λειτουργεί σαν δεύτερη γλώσσα, μια πειθαρχία, μια ακρίβεια, μια αθόρυβη αντοχή. Ο Αλόν, πιστός σε ένα μοτίβο που ο Silva αγαπά, στρατολογεί, εκπαιδεύει, τοποθετεί έναν «απλό» άνθρωπο σε μια φωλιά θηρίων. Και εδώ το θηρίο δεν είναι μόνο ένας δολοφόνος. Είναι ολόκληρη η υποδομή που προστατεύει το βρόμικο χρήμα.
Αυτό που κρατάει τη «Τσελίστα» όρθια είναι η θεματική της. Το θρίλερ δεν είναι απλώς κυνηγητό και εκδίκηση. Είναι ένα σχόλιο για το πώς οι δημοκρατίες τρίζουν όταν επιτρέπουν σε σκοτεινά κεφάλαια να αγοράζουν επιρροή, όταν ο φόβος γίνεται εργαλείο, όταν η αλήθεια αποδυναμώνεται όχι επειδή «χάθηκε», αλλά επειδή πνίγηκε σε θόρυβο. Ο Silva γράφει με την αυτοπεποίθηση συγγραφέα που κοιτά την επικαιρότητα και την κάνει αφήγηση, χωρίς να ντρέπεται για την πολιτική του ματιά.
Εδώ, όμως, μπαίνει και η πιο ειλικρινής ένσταση. Για αναγνώστες που ακολουθούν τη σειρά από την αρχή, η «Τσελίστα» έχει στιγμές που μοιάζουν γνώριμες, σαν να ξαναπατά σε δοκιμασμένα υλικά. Και κυρίως, προς το τελευταίο μέρος, η πολιτική αιχμή δυναμώνει τόσο, που για κάποιους δεν λειτουργεί ως οργανικό κομμάτι της πλοκής αλλά ως παρέμβαση, σαν μια νέα κατάληξη που «κουμπώνει» με προσπάθεια. Άλλοι θα το εκτιμήσουν, θα πουν πως αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει ένα σύγχρονο πολιτικό κατασκοπικό μυθιστόρημα. Να θυμίζει ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η αλήθεια είναι πως και οι δύο αναγνώσεις στέκουν.
Μια ιστορία για την εύθραυστη ισορροπία της δημοκρατίας στον σύγχρονο κόσμο, συνδυάζοντας την κλασική μουσική με την κατασκοπεία.
Ως ανάγνωσμα, η «Τσελίστα» διαβάζεται γρήγορα και με ένταση, ειδικά αν αγαπάς τον κόσμο του Γκαμπριέλ Αλόν και την ιδέα της τιμωρίας που δεν είναι μόνο προσωπική, αλλά στρατηγική. Δεν είναι, όμως, το βιβλίο που θα πεις ότι «ανανεώνει» ριζικά τη σειρά. Είναι περισσότερο ένα γερό κεφάλαιο μέσα της. Με δύναμη, με θυμό, με μια ξεκάθαρη προειδοποίηση για το πώς ο εχθρός, πολλές φορές, δεν χρειάζεται να εισβάλει, αρκεί να καταθέσει.
Κι αυτό είναι το ερώτημα που αφήνει πίσω της η «Τσελίστα», πιο επίμονο από κάθε ανατροπή. Πόσο εύκολα μπορεί μια κοινωνία να χάσει την ελευθερία της, όχι από μια θεαματική επίθεση, αλλά από μικρές «συμφωνίες» που γίνονται σιωπηλά, πίσω από κλειστές πόρτες;
Περίληψη: Ο Ρώσος μεγιστάνας και πολιτικός εξόριστος Βίκτορ Ορλόφ εντοπίζεται νεκρός στο πολυτελές σπίτι του στο Λονδίνο. Δίπλα του, ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, ένα ακουστικό τηλεφώνου και μια στοίβα εγγράφων εμποτισμένων με μια φονική νευροτοξίνη. Η βρετανική Μυστική Υπηρεσία Πληροφοριών στρέφει τις υποψίες της σε μια Ρωσίδα δημοσιογράφο, στενή συνεργάτιδα του Ορλόφ. Όμως ο θρυλικός κατάσκοπος Γκαμπριέλ Αλόν γρήγορα αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για κάτι περισσότερο από μια απλή δολοφονία.
Η έρευνά του θα τον οδηγήσει στη Γενεύη, όπου μια μυστική υπηρεσία πληροφοριών, χρηματοδοτούμενη από το Κρεμλίνο, κινεί τα νήματα μιας επικίνδυνης επιχείρησης που απειλεί να υπονομεύσει τη Δύση εκ των έσω. Με τη βοήθεια μιας ευφυούς γυναίκας που εργάζεται στην πιο βρόμικη τράπεζα του κόσμου, ο Αλόν θα βρεθεί αντιμέτωπος με έναν αόρατο εχθρό.
Ένα συναρπαστικό και διεισδυτικό βιβλίο,ένα εκρηκτικό θρίλερ για τη δύναμη του βρόμικου χρήματος, τη διαφθορά και την εύθραυστη ισορροπία της δημοκρατίας στον σύγχρονο κόσμο.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Η Τσελίστα
Συγγραφέας: Daniel Silva
Μεταφραστής: Γιώργος Μπαρουξής
Εκδόσεις: Ελληνικά Γράμματα
ISBN: 978-960-191-130-4
Σελίδες: 560
Έτος έκδοσης: 2025
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
