Ένας υδάτινος κόσμος που ενώνει δύο νομούς, της Ευρυτανίας και της Αιτωλοακαρνανίας, μαγεύει και συναρπάζει τον επισκέπτη του… Καλώς ήλθατε στη Λίμνη Κρεμαστών ή λίμνη Παύλου Μπακογιάννη, τη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Ελλάδας. Απέχει από το Καρπενήσι 57 χιλιόμετρα.
Γράφει η Αγγελίνα Παπαθανασίου
Η λίμνη «προέκυψε» από την κατασκευή του φράγματος των Κρεμαστών το 1965, όπου εκεί κατέληγαν τα νερά των ποταμών Αχελώου, Αγραφιώτη, Ταυρωπού και Τρικεριώτη.
Η κατασκευή του φράγματος αυτού αρχικά έγινε η αιτία πολλών καταστροφών στη γύρω περιοχή, διαγράφοντας από τον χάρτη ακόμα και ολόκληρα χωριά. Αυτό είχε ως απόρροια η πολιτιστική κληρονομιά τους –βυζαντινές εικόνες, ναοί, τοιχογραφίες κ.λπ.– να βυθιστούν οριστικά. Κάποια από αυτά, όσα διασώθηκαν, φιλοξενούνται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο Αθηνών.
Η δημιουργία της λίμνης επηρέασε άμεσα τη ζωή των τότε κατοίκων της περιοχής, καθώς αρκετά χωριά βρέθηκαν κάτω από τα νερά της λίμνης, αναγκάζοντάς τους να αφήσουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους. Την ίδια τύχη δυστυχώς είχαν πολλά ιστορικά γεφύρια και εκκλησίες, ανάμεσά τους το ξακουστό γεφύρι του Μανώλη αλλά και ο βυζαντινός ναός της Επισκοπής, ο οποίος ήταν κτίσμα του 8ου αιώνα και ήταν αφιερωμένος στην Παναγία.
Τα γαλαζοπράσινα νερά της λίμνης και οι σκόρπιες καταπράσινες βραχονησίδες που “πλέουν” στην επιφάνειά της θυμίζουν κάτι από εξωτικό προορισμό. Διαθέτει δύο γέφυρες, της Τατάρνας και της Επισκοπής, η οποία ενώνει τους δύο νομούς. Χωριά που συντροφεύουν την περιοχή είναι τα Φιδάκια, η Αγία Βλαχέρνα, η Επισκοπή και πολλά χωριά του Καρπενησίου.
Σπάνια η παρέμβαση του ανθρώπου στο φυσικό περιβάλλον καταφέρνει να διατηρήσει την ομορφιά της φύσης. Μία από τις σπάνιες αυτές φορές ήταν και η δημιουργία της τεχνητής λίμνης των Κρεμαστών, της μεγαλύτερης στην Ελλάδα, που εντάχθηκε τόσο αρμονικά στο περιβάλλον, ώστε μόνο όσοι γνωρίζουν ότι είναι τεχνητή μπορούν να το πιστέψουν.
Η περιοχή είναι ενταγμένη στο πρόγραμμα Natura 2000, επειδή διαθέτει μεγάλη και ενίοτε σπάνια βιοποικιλότητα ψαριών, ερπετών, πουλιών, αλλά και θηλαστικών.
Ένα επίτευγμα της λαϊκής αρχιτεκτονικής δεν μπορεί να είναι μόνο “του Μανώλη”, αλλά όλου του κόσμου. Αναφερόμαστε στο γεφύρι του Μανώλη. Φυσικά αυτή την πρόθεση είχε και ο ίδιος όταν, το 1659, έχτισε αυτό το θαυμάσιο έργο γεφυρώνοντας τον ποταμό Αγραφιώτη και προσφέροντας ασφαλές πέρασμα από την Ευρυτανία προς τον Βάλτο (Αιτωλοακαρνανία). Σύμφωνα με την παράδοση, ο δημιουργός του γεφυριού Μανώλης Χρυσιώτης από τη Δάφνη Ευρυτανίας και η σύζυγός του Παρασκευή από τα Βραγγιανά ήταν ένα άτεκνο ζευγάρι. Έτσι, αποφάσισαν να δημιουργήσει εκείνος ένα “παιδί” (το γεφύρι) και η γυναίκα του δύο κόρες (τις εκκλησίες της Αγίας Παρασκευής στα Βραγγιανά και στη Χρύσω).
Το γεφύρι είναι εντυπωσιακό, μονότοξο, με ύψος 22 μέτρα και άνοιγμα τόξου περίπου 30 μέτρα. Σώζεται ακόμη εντοιχισμένη επιγραφή που γράφει: “ΕΚΤΙΣΘΗ ΤΟ 1659, ΟΙ ΚΤΗΤΟΡΕΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΝΩΛΗΣ”. Χρησιμοποιήθηκε ανελλιπώς επί 3 ολόκληρους αιώνες ως το μοναδικό πέρασμα από το Καρπενήσι προς τη δυτική Στερεά Ελλάδα, μέχρι την κατασκευή του φράγματος και τη δημιουργία της λίμνης των Κρεμαστών τη δεκαετία του ’60.
Από τότε η στάθμη του νερού ανέβηκε, ο Αγραφιώτης έγινε κάτι μεταξύ ποταμού και λίμνης, αλλά το μοναδικό αυτό μνημείο δεν έχασε την αίγλη του. Μπορεί να έπαψε να εξυπηρετεί τους οδοιπόρους, όμως έγινε ένα πολύ ιδιαίτερο αξιοθέατο, ένα αξιοθέατο που ποτέ δεν παρουσιάζει την ίδια εικόνα στον επισκέπτη, καθώς ανάλογα με τη στάθμη της λίμνης, πότε βυθίζεται σχεδόν ολόκληρο και χάνεται και πότε αναδύεται παρουσιάζοντας μια όμορφη μα και μυστηριακή εικόνα. Μία αδιάκοπη μάχη δηλαδή, στην οποία πότε βγαίνει νικητής το γεφύρι και πότε η λίμνη.
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Πηγή: http://hotelsline.com/
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
