Ένα ακόμα βιβλίο του εκπαιδευτικού και συγγραφέα Χρίστου Σοροβέλη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις συρτάρι. «Μην ξανάρθεις» είναι ο τίτλος του βιβλίου και περιλαμβάνει τριάντα τρία διηγήματα μικρής φόρμας που περιγράφουν με απόλυτο ρεαλισμό τη σύγχρονη κοινωνία.
Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου
Ήρωες των ιστοριών αυτών, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οικείοι και αληθινοί. Τους συναντάμε καθημερινά στον δρόμο για τη δουλειά, τη σχολή, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στο εργασιακό μας περιβάλλον. Έχουν δικά μας στοιχεία ή ατόμων που γνωρίζουμε.
Καθώς περπατούσε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, διάβασε μια επιγραφή. Μεταποίηση διαθέσεων. Έτριψε τα μάτια του και την ξαναδιάβασε: Μεταποίηση ρούχων. Χαμογέλασε. «Αν ήμουν ρούχο, θα είχα καλύτερη εργασιακή τύχη». Στην τελευταία του δουλειά του αρνήθηκε να μεταμφιεστεί.
«Γιατί δεν κάθεσαι υπερωρίες; Θα σε πληρώσω» του φώναζε συχνά ο εργοδότης.
«Και τις χαμένες ώρες ζωής ποιος θα μου τις πληρώσει;» απαντούσε ο Άγγελος.
Ο Ελβετός συγγραφέας Friedrich Durrenmatt είχε πει «Ένας συγγραφέας δεν λύνει προβλήματα. Τα αφήνει να αναδυθούν». Ο Χρίστος Σοροβέλης παρατηρεί, καταγράφει και θέτει ερωτήματα, αφυπνίζοντας τον αναγνώστη. Δεν του προσφέρει έτοιμες απαντήσεις. Άλλωστε δεν υπάρχει απάντηση που να ταιριάζει σε όλους. Καθένας καλείται να βρει τη δική του.
Οι ήρωες του Μην ξανάρθεις είναι πρόσφυγες που άφησαν τον τόπο τους αναζητώντας ένα ασφαλές μέρος για αυτούς και τα παιδιά τους, άνθρωποι με όνειρα ανεκπλήρωτα, άνθρωποι που βιώνουν τον τρόμο μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, άστεγοι και αόρατοι στους συνανθρώπους, ονειροπόλοι και λάτρεις των λέξεων, τρομαγμένοι και μοναχικοί σε μια σκοτεινή και απάνθρωπη πόλη.
Ένιωθε ελεύθερος μες στην ηχώ του κόσμου. Σχεδόν κανείς δεν τον αναγνώριζε με τα παλιά και βρόμικα ρούχα. Ένιωθε σαν να είναι αόρατος σε μια πολιτεία που οι κάτοικοι είναι ακόμα εναλλασσόμενες σκιές, που κοιτούν μόνο τον καθρέφτη, κι όταν εκείνος γίνει θραύσμα, θα αποκτήσουν ονόματα και θα κοιτάζει ο ένας τον άλλον βαθιά μέσα στα μάτια.
Δύσκολο είδος το μικροδιήγημα για έναν συγγραφέα. Πρέπει να αφαιρέσει κάθε περιττή λέξη, να βρει μόνο εκείνες τις ταιριαστές που θα δώσουν το νόημα στο κείμενό του, θα ευαισθητοποιήσουν, θα ταρακουνήσουν και θα ξεβολέψουν τον αναγνώστη. Θα τον κάνουν να σκάψει βαθιά στην ψυχή του, θα ενεργοποιήσουν τις αισθήσεις του, θα τον ξυπνήσουν από τον λήθαργό του.
Είναι έκδηλη η άνεση του συγγραφέα με τη μικρή φόρμα. Έχει προηγηθεί η ποιητική του συλλογή «Μια λέξη στο χώμα». Τα κείμενά του δεν χαϊδεύουν τα αυτιά, δεν ωραιοποιούν καταστάσεις. Είναι αληθινά και η αλήθεια είναι σκληρή. Δεν απουσιάζει όμως η λυρικότητα, η ελπίδα, το όνειρο και το φως.
Η καλή λογοτεχνία δεν δίνει απαντήσεις στο αναγνωστικό κοινό. Θέτει ζητήματα και προβληματισμούς, γεννά συναισθήματα. Αυτά ακριβώς προσφέρει στους αναγνώστες του και ο Χρίστος Σοροβέλης.
«Έφυγε, δεν είναι εδώ. Έφυγε. Φύγε, φύγε, να σωθείς. Φύγε, φύγε να σωθείς», κραύγασε μ’ ένα μακρόσυρτο ουρλιαχτό ο Γιάννης που αντήχησε στην καμαρούλα. «Να φύγουμε μαζί, μαζί, Γιάννη. Να ανοίξουμε το φως, Γιάννη μου».
Περιγραφή: Σε αυτά τα διηγήματα, η φωνή δίνεται σε εκείνους που έμαθαν ή αναγκάστηκαν να σωπαίνουν. Αναμνήσεις που διασταυρώνονται μέσα μας, που τις φοβόμαστε, τις νοσταλγούμε ή τις απωθούμε, γίνονται ο καθρέφτης ενός εαυτού πραγματικού ή επιθυμητού, σε έναν κόσμο που κατασκευάζει ψεύτικους εχθρούς και αφήνει ζωές να διασταυρώνονται σιωπηλά: ένας άνεργος μετρά τις μέρες σαν χαμένες ευκαιρίες, μια γυναίκα βιώνει τη βία πίσω από κλειστές πόρτες, ένας φυλακισμένος παλεύει με τις παραισθήσεις του, ένα παιδί στα φανάρια μένει αόρατο, ένα άλλο μετρά αντίστροφα τον χρόνο επιμένοντας να ονειρεύεται. Ανάμεσα σε καμένα τοπία, ναυάγια και χαμένες πατρίδες, από τη μοναξιά της μεγαλούπολης έως τα σκοτεινά νερά της προσφυγιάς και τις ανεκπλήρωτες ζωές που πνίγονται στον φόβο και τη συνήθεια, οι άνθρωποι κρατιούνται από κάτι αόρατο: μια ανάμνηση, μια αγάπη, μια ελπίδα που αρνείται να σβήσει. Ιστορίες σκληρές, τρυφερές, πολιτικές και βαθιά ανθρώπινες.
[…] Έκλεισε τα μάτια του και ήρθε ξανά το πρόσωπό της. Αυτή τη φορά ήταν ξεκούραστο, χαρούμενο, σαν να ήθελε να του ανακοινώσει κάτι σημαντικό. «Σήκω, έλα κοντά μου», του είπε. Κίνησε να σηκωθεί, αλλά δεν μπορούσε να σβήσει τον κύκλο. «Βοήθησέ με να έρθω κοντά σου, δώσε μου τα χέρια σου», της είπε, σαν ζητιάνος που ζητά ελεημοσύνη. Είχε πια νυχτώσει για τα καλά και στεκόταν ακόμα όρθιος, κλεισμένος στον χαραγμένο κύκλο.[…]
(απόσπασμα από τη συλλογή)
Στοιχεία Βιβλίου
Τίτλος: Μην ξανάρθεις
Συγγραφέας: Χρίστος Σοροβέλης
Εκδόσεις: συρτάρι
ΙSBN: 978-618-5763-51-0
Ημ. Έκδοσης: 04/2026
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ