Είχα μία επιφύλαξη αν θα μου αρέσει ή όχι το νέο βιβλίο «Μοχθηρό άγγιγμα» της Scarlett St. Clair. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μίνωας σε μετάφραση της Στέργιας Κάββαλου.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Βρισκόμαστε στο τρίτο βιβλίο της σειράς, στη Νέα Ελλάδα, έναν κόσμο όπου οι αρχαίοι θεοί ζουν ανάμεσα στους θνητούς, με σάρκα, πάθη και μνησικακίες βαθιά ανθρώπινες. Η Περσεφόνη κι ο Άδης είναι πλέον αρραβωνιασμένοι, κάτι που η Δήμητρα δεν πρόκειται να ανεχτεί. Οργισμένη, η μητέρα-θεά εξαπολύει μια χιονοθύελλα που παραλύει ολόκληρη τη Νέα Ελλάδα κι αρνείται να τη σταματήσει, εκτός κι αν η κόρη της διαλύσει τον αρραβώνα. Όταν επεμβαίνουν οι Ολύμπιοι, το μέλλον της Περσεφόνης βρίσκεται ξαφνικά στα χέρια ενός διχασμένου πάνθεου: θα ευλογήσουν την ένωσή της με τον Άδη, ρισκάροντας έναν πόλεμο με τη Δήμητρα, ή θα στραφούν εναντίον του θεού των νεκρών; Πάνω απ’ όλα αιωρείται η υπόσχεση ενός πολέμου.
Εδώ, ομολογώ, βρίσκεται και η πιο ευχάριστη έκπληξη του βιβλίου «Μοχθηρό άγγιγμα»: η Περσεφόνη. Έπειτα από δύο τόμους όπου συχνά έμοιαζε παρορμητική κι ανώριμη, επιτέλους τη συναντάμε αλλαγμένη, πιο σταθερή, πιο ώριμη, αποφασισμένη να μην αφήσει πια ούτε τη μητέρα της ούτε κανέναν θεό να ορίσει ποια θα γίνει και ποιον θα αγαπήσει. Όσο για τον Άδη, η συγγραφέας καταφέρνει να τον κάνει πιο τρυφερό, πιο ανθρώπινο: έναν θεό που, πίσω από τη σκοτεινή του φήμη, προσπαθεί με τον δικό του αδέξιο τρόπο να σταθεί δίπλα στη γυναίκα που αγαπά και να την κρατήσει όρθια μέσα στους εφιάλτες της. Η σχέση τους είναι, χωρίς αμφιβολία, ο πυρήνας του βιβλίου: φορτισμένη, παθιασμένη, γεμάτη ένταση κι επιθυμία.
Κι εδώ, όμως, οφείλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής, γιατί το «Μοχθηρό άγγιγμα» έχει και τις αδυναμίες του – αρκετές μάλιστα. Η ισορροπία ανάμεσα στο ρομάντζο και στην πλοκή γέρνει τόσο πολύ προς την πλευρά του έρωτα, που η ίδια η ιστορία μένει συχνά στάσιμη. Οι ερωτικές σκηνές είναι τόσο πυκνές, που σε ορισμένα σημεία μοιάζουν να καταπίνουν την αφήγηση, αφήνοντας ελάχιστο χώρο σ’ αυτό που είχε προετοιμαστεί από τα προηγούμενα βιβλία: τη σύγκρουση των θεών, τον πόλεμο, την εξέλιξη ενός ολόκληρου κόσμου. Κι όταν, τελικά, η δράση φτάνει, στριμώχνεται σχεδόν όλη στο τελευταίο κομμάτι του βιβλίου, με αποτέλεσμα μια κορύφωση βιαστική και κάπως μπερδεμένη, που δεν αποζημιώνει την προσμονή τόσων σελίδων.
Με προβλημάτισε, επίσης, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται το τραύμα της Περσεφόνης. Έπειτα από όσα έζησε στο τέλος του δεύτερου βιβλίου, η ηρωίδα κουβαλά εφιάλτες κι έναν πόνο που θα μπορούσε να γίνει αφορμή για μια ουσιαστική, βαθιά εξέλιξη του χαρακτήρα της. Αντ’ αυτού, το θέμα θίγεται για λίγο και κατόπιν μοιάζει να ξεθωριάζει σχεδόν από μόνο του, χωρίς την προσοχή και τη φροντίδα που θα του άξιζε. Είναι κρίμα, γιατί ακριβώς εκεί κρυβόταν μία από τις πιο ανθρώπινες δυνατότητες του βιβλίου.
Θα ήταν, παρ’ όλα αυτά, άδικο να σταθώ μόνο στα αρνητικά. Το «Μοχθηρό άγγιγμα» ξέρει πολύ καλά σε ποιον απευθύνεται, και σ’ αυτό το κοινό δίνει ακριβώς ό,τι ζητά. Οι αναγνώστες που αγαπούν το romantasy, που έχουν ακολουθήσει τη σειρά από την αρχή και που επενδύουν περισσότερο στη σχέση παρά στη μυθολογική ίντριγκα, θα το απολαύσουν και θα γυρίζουν τις σελίδες με λαχτάρα. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, εξάλλου, παραμένουν από τα δυνατά χαρτιά της συγγραφέως: ο Ερμής χαρίζει το χιούμορ, ο Απόλλωνας κι η Εκάτη δίνουν πνοή σε κάθε σκηνή στην οποία εμφανίζονται, ίσως μάλιστα να ήθελα κι άλλη Εκάτη, που αδικείται από τον περιορισμένο της ρόλο. Και, βεβαίως, υπάρχει το τέλος: ένα cliffhanger τόσο απότομο και τόσο πανούργο, που, όσα παράπονα κι αν έχεις, σε αφήνει να σκέφτεσαι ήδη το επόμενο βιβλίο.
Κι όμως, κάπου κάτω από όλο αυτό το πάθος και τη βιασύνη, η St. Clair αγγίζει χωρίς ίσως να το επιδιώκει την παλιά, βαθιά πληγή του μύθου. Γιατί η χιονοθύελλα της Δήμητρας δεν είναι παρά η ίδια εκείνη οργή που, στις αρχαίες ιστορίες, έφερε τον χειμώνα στον κόσμο: ο πόνος μιας μάνας που προτιμά να παγώσει ολόκληρη τη γη παρά να χάσει την κόρη της. Κι απέναντί της στέκει η Περσεφόνη, που μεγαλώνει επιτέλους αρκετά ώστε να καταλάβει πως, κάποιες φορές, για να ζήσεις τη δική σου ζωή πρέπει να αντισταθείς ακόμη και σ’ εκείνους που σε αγάπησαν πρώτοι.
Κι εμείς, άραγε, πόσες φορές χρειάστηκε να πληγώσουμε αυτούς που μας αγάπησαν περισσότερο, μόνο και μόνο για να μπορέσουμε επιτέλους ν’ ανήκουμε στον εαυτό μας;
Περίληψη: Η Περσεφόνη και ο Άδης είναι αρραβωνιασμένοι. Ως αντίποινα, η Δήμητρα προκαλεί μια χιονοθύελλα που παραλύει τη Νέα Ελλάδα, και αρνείται να την τερματίσει, εκτός κι αν η κόρη της ακυρώσει τον αρραβώνα της. Όταν οι Ολύμπιοι παρεμβαίνουν, η Περσεφόνη ανακαλύπτει ότι το μέλλον της βρίσκεται στα χέρια αρχαίων θεών, οι οποίοι όμως είναι διχασμένοι. Θα επιτρέψουν στην Περσεφόνη να παντρευτεί τον Άδη, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε πόλεμο με τη Δήμητρα, ή θα απαγορεύσουν την ένωσή τους και θα στραφούν εναντίον του θεού των νεκρών; Τίποτα δεν είναι σίγουρο πέρα από την υπόσχεση του πολέμου.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Μοχθηρό άγγιγμα, Άδης και Περσεφόνη
Συγγραφέας: Scarlett St. Clair
Μεταφραστής: Στέργια Κάββαλου
Εκδόσεις: Μίνωας
ISBN: 978-618-02-6133-2
Σελίδες: 592
Έτος έκδοσης: 2026
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
