Παρασκευή, 21 Ιουνίου, 2024
More
    ΑρχικήΛογοτεχνίαΕλληνική ΛογοτεχνίαΟι Σισιλιάνοι - Κωνσταντίνος Καπότσης

    Οι Σισιλιάνοι – Κωνσταντίνος Καπότσης

    -

    “Οι Σισιλιάνοι”, το μυθιστόρημα που μας μιλά για τη ζωή του Γιώργου Κρίτσαλου, γραμμένο από το χέρι του Κωνσταντίνου Καπότση, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αγγελάκη.

    Προσωπική άποψη: Βίκυ Ζηλιασκοπούλου

    Η ιστορία διαδραματίζεται στη Σκόπελο το 1995, όπου ο Γιώργος συγκατοικεί με τον προπάππου του τον γερο-Κρίτσαλο για ένα καλοκαίρι. Δεν είχανε πολλές σχέσεις μέχρι τότε, έτσι και αλλιώς ο γέρος είναι δύσκολος άνθρωπος, μονόχνωτος και καβγατζής, ζει απομονωμένος, βρίζει και φωνάζει συνέχεια και περνά όλη τη μέρα του στο κτήμα και στο καφενείο. Από δίπλα του ακολουθεί και ο Γιώργος, εξάλλου έχει υποσχεθεί στη μητέρα του ότι θα προσέχει τον παππού. Όσο περνούν οι μέρες, ο Γιώργος μαθαίνει πολλά για το παρελθόν του Κρίτσαλου, αφού ο κόσμος στο χωριό μιλά, ενώ ταυτόχρονα ο παππούς αρχίζει να ανοίγεται, αναζητά κατά κάποιο τρόπο την παρέα και τη συντροφιά του Γιώργου.

    Ο γερο-Κρίτσαλος μοιάζει με φιγούρα βγαλμένη από μύθους. Δυνατός, άφοβος και αδιάφορος για τους υπόλοιπους ανθρώπους, σε ηλικία άνω των ενενήντα σκάβει τη γη, ψαρεύει, δεν φοβάται και (νομίζει πως) δεν χρειάζεται τίποτα και κανέναν. Και φυσικά, κουβαλά στις πλάτες του ένα παρελθόν που θα εξέπληττε ακόμα και σεναριογράφο. Ωραίος τύπος για μυθιστόρημα, μη σου τύχει για συγγενής στην πραγματική ζωή, εννοείται τον αγάπησα πολύ. Ο Γιώργος είναι απλά ένας νέος της εποχής μας, οικεία προσωπικότητα για όλους μας.

    Τον κοίταξα. Δέρμα ραμμένο πάνω σε κόκκαλο, δυο βαθουλώματα για μάτια, χείλη σουρωμένα, μύτη κι αυτιά σάμπως να ‘χαν ξεχειλώσει μαζί με τα χρόνια. Κι ούτε τρίχα στο κεφάλι, ούτε ίσιωμα στο πρόσωπο. Μόνο αυλάκια και ζάρες. Ξεροκατάπια. Πώς ήταν δυνατόν να ‘χε κατσιάσει εκείνη η κορμοστασιά στη φωτογραφία; Πώς είχαν μαζέψει οι ώμοι μια σπιθαμή; Και το χαμόγελο τ’ αστραφτερό; Πώς είχε καταντήσει να πνίγεται κάθε βράδυ στο ποτήρι με τη μασέλα; Κανείς δεν γλίτωνε τελικά. Ούτε αυτός ο γίγαντας που ‘σπερνε φοβέρες στο πέρασμά του δεν έσκιαζε τη φθορά και τον χρόνο.

    Είναι πολύ ωραία η περιγραφή της σχέσης των δύο αντρών. Γέλασα πολύ στην αρχή του βιβλίου με τον τρόπο που φερόταν ο παππούς και με τον φόβο του Γιώργου για τις αντιδράσεις του, μπράβο στον συγγραφέα για το χιούμορ και την παραστατικότητα. Αυτό στην πορεία χάθηκε αφού χάνεται και μέρος της επιθετικότητας του παππού, αντικαταστάθηκε όμως επάξια από τη διακριτική τρυφερότητα που βγαίνει. Η πλοκή μου άρεσε, ο συγγραφέας αναμιγνύει όμορφα το παρόν με το παρελθόν του γέρου, τον κάνει στο τέλος να είναι μια οικεία και αξιαγάπητη φιγούρα. Και ο Γιώργος: δεν κρύβει τίποτα, ούτε τα λάθη ούτε τις σκέψεις του, πολύ αληθινός και συμπαθητικός. Όμορφη ιστορία, τα αληθινά γεγονότα έδεσαν με τα φανταστικά και βγήκε ένα ωραίο αποτέλεσμα.

    Δεν πήρε πολύ. Δέκα ψυχές όλες κι όλες τέτοια εποχή, είχε περάσει πάνω από μήνας πια. Τα βουνά μπρος μου χαμηλωμένα, το νερό μαύρο. Δίχως άλλο θα ‘ταν το φθινόπωρο. Ή μπορεί να ‘χε θυμηθεί επιτέλους ο τόπος να θρηνήσει, δεν ήξερα. Όπως δεν ήξερα τι ήταν αυτό που μ’ είχε τραβήξει πίσω τούτη τη στιγμή, δυο μέρες πριν φύγω για τα ξένα.

    Ο συγγραφέας γράφει όμορφα, απλά και κατανοητά, στο βιβλίο Οι Σισιλιάνοι, οι προτάσεις κυλούν γρήγορα και η ιστορία ρέει σταθερά, χωρίς βαρετά σημεία και χωρίς να αφήσει κενά. Μου άρεσε πολύ, χάρηκα αληθινά την ανάγνωση και τη γνωριμία με τον γερο-Κρίτσαλο.

    Περίληψη: «Μα τι νόμιζε κι αυτός; Πόσο να ξεμακρύνουν τα πράγματα που ‘χαν στριμώξει μέσα του; Τα καταχώνιαζε κάθε που ‘βγαιναν πάνω, τα ξανάριχνε βαθιά στην ψυχή του χρόνια ολόκληρα, σαν τσουβάλια μ’ ελιές που στούμπωναν το ’να πάνω στ’ άλλο για να ξεζουμιστούν. Και τώρα, του ‘χαν φτάσει τα φλούδια μέχρι τον λαιμό…»

    Μετά από χρόνια, ένας νέος επιστρέφει στο νησί του, όπου αναγκάζεται να μείνει μαζί με τον προπάππου του, έναν άνθρωπο που θυμάται σαν κακό παραμύθι. Συνηθισμένοι οι δυο τους να τρέχουν μακριά απ’ το παρελθόν, δυσφορούν στην αρχή με τούτη τη συμβίωση, δεν μιλούν. Μα σαν αποφασίζουν να κοιταχτούν μες στα μάτια, ψάχνουν απεγνωσμένα να σμίξουν σαν δυο σταγόνες νερό. Χώμα, φωτιά, αίμα, ξυπνούν ξαφνικά στις φλέβες τους, κι αρχίζουν να κυλούν όλο και πιο γρήγορα καθώς φεύγουν οι μέρες.

    Θα προλάβουν; Μήπως έχουν αργήσει πολύ για να τρέξουν πίσω από δεσμούς λησμονημένους; Τα σημάδια δείχνουν καλά. Μα όχι όλα. Γιατί ο γέρος κουβαλά μυστικά που στοιχειώνουν. Και μαζί με τις ζωές και τις πέτρες που ξεθάβονται στο νησί, ξεθάβεται και σκοτάδι.

    Στοιχεία του βιβλίου

    Οι Σισιλιάνοι - Κωνσταντίνος ΚαπότσηςΤίτλος: Οι Σισιλιάνοι

    Συγγραφέας: Κωνσταντίνος Καπότσης

    Εκδόσεις: Αγγελάκη

    Σελίδες: 378

    Έκδοση: Ιούλιος 2023

    ISBN:  978-960-616-348-7

    Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα

    Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    εισάγετε το σχόλιό σας!
    παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ