Υπάρχουν βιβλία που τα διαβάζεις με λαχτάρα και υπάρχουν βιβλία που σε κάνουν να θέλεις να τα αφήσεις κάτω και να αναρωτηθείς αν αξίζει να συνεχίσεις. Το «Ολέθριο άγγιγμα» της Scarlett St. Clair πέφτει κάπου στη μέση. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μίνωας. Η μετάφραση είναι της Στέργιας Κάββαλου.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Έχει στιγμές που σε παρασύρει, αλλά και αρκετές που σε κάνουν να σηκώσεις το φρύδι με απορία. Η συνέχεια του Σκοτεινού Αγγίγματος είχε όλα τα εφόδια για να εξελίξει τη σχέση της Περσεφόνης και του Άδη σε ένα δυνατό love story, όμως αντ’ αυτού, προσφέρει ένα ατελείωτο roller coaster ανασφάλειας, τοξικής επικοινωνίας και επαναλαμβανόμενων σφαλμάτων που σε κάνουν να αναρωτιέσαι: πώς ακριβώς αυτοί οι δύο είναι το πεπρωμένο ο ένας του άλλου;
Η Περσεφόνη, ως πρωταγωνίστρια, είχε ήδη δείξει στο πρώτο βιβλίο την ανάγκη της να αποδείξει την ανεξαρτησία της και να ξεφύγει από τον έλεγχο της μητέρας της. Αυτό περίμενα, να είναι μια πιο ώριμη, πιο δυναμική εκδοχή της, όμως εδώ τη βλέπουμε να παγιδεύεται στις ίδιες ανασφάλειες, να αμφισβητεί συνεχώς τον Άδη και να παίρνει αποφάσεις που την κάνουν να φαίνεται περισσότερο αφελής παρά δυναμική. Το βασικότερο πρόβλημα είναι πως αντί να μάθει από τα λάθη της, τα επαναλαμβάνει, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο συγκρούσεων και αυτοκαταστροφής. Η αναποφασιστικότητά της και η ανάγκη της να δρα παρορμητικά, χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες, κάνουν την ιστορία της περισσότερο εκνευριστική παρά ενδιαφέρουσα.
Και ύστερα έχουμε τον Άδη. Υπομονετικός μέχρι εκεί που δεν πάει, έτοιμος να συγχωρήσει, να διορθώσει, να «καλύψει» τα λάθη της Περσεφόνης. Μοιάζει να έχει καθηλωθεί στον ρόλο του «σωτήρα», κάνοντας τη σχέση τους όχι ένα ρομαντικό ειδύλλιο, αλλά μια διαδρομή γεμάτη συναισθηματικές ανισορροπίες. Η επικοινωνία τους είναι σχεδόν ανύπαρκτη κι αυτό μετατρέπει τις μεταξύ τους δυναμικές σε ένα μοτίβο συνεχών παρεξηγήσεων, θυμού και απογοήτευσης.
Όταν η Περσεφόνη επισκέφτηκε για πρώτη φορά τον Κάτω Κόσμο, ο Άδης την πήγε στον κήπο του. Ήταν πολύ θυμωμένη μαζί του. Την είχε προκαλέσει να δημιουργήσει ζωή στον Κάτω Κόσμο αφού είχε χάσει από εκείνον σε μια παρτίδα πόκερ. Δεν είχε καν συνειδητοποιήσει τις συνέπειες καλώντας τον να παίξουν, δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι εκείνος συμφώνησε να παίξει μαζί της με την πρόθεση να τη δεσμεύσει με ένα συμβόλαιο. Η πρόκληση που ακολούθησε την εξόργισε ακόμα περισσότερο με το που είδε τον κήπο του – ήταν μια όμορφη και κατάφυτη όαση, γεμάτη πολύχρωμα λουλούδια και ζωντανές ιτιές. Μετά της είχε αποκαλύψει ότι όλα ήταν μια ψευδαίσθηση. Πίσω από τη μαγεία ήταν μια γη στάχτης και φωτιάς.
Ενώ σε ένα βιβλίο τέτοιου είδους η δυναμική της σχέσης είναι το βασικό του όπλο, εδώ η πλοκή μοιάζει χαοτική. Πολλές υποπλοκές ανοίγουν αλλά δεν καταλήγουν κάπου ουσιαστικά, ενώ οι σκηνές δράματος διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς σαφή εξέλιξη.
Οι συγκρούσεις τους δεν οδηγούν σε καμία πραγματική ανάπτυξη, και όταν κάτι φαίνεται πως αρχίζει να βγάζει νόημα, λύνεται απότομα χωρίς καμία ουσιαστική κορύφωση. Το κερασάκι στην τούρτα είναι το ότι οι σκηνές πάθους είναι έτσι γραμμένες, λες και η συγγραφέας χρησιμοποιεί το σεξ ως υποκατάστατο της πλοκής.
Ωστόσο, υπάρχει ένα στοιχείο που καταφέρνει να διατηρήσει το ενδιαφέρον: οι δευτερεύοντες χαρακτήρες. Ο Ερμής, η Εκάτη, ο Θάνατος, ακόμα και ο Απόλλωνας, η αλληλεπίδρασή τους με την Περσεφόνη είναι συχνά πιο ελκυστική από τη σχέση της με τον Άδη, και αν κάτι άξιζε να εξερευνηθεί περισσότερο, είναι οι δυναμικές ανάμεσά τους. Ο Απόλλωνας, για παράδειγμα, ξεκινά ως ένας χαρακτήρας αρνητικός, αλλά με τον τρόπο που εξελίσσεται καταλήγει να έχει περισσότερο βάθος από την ίδια την Περσεφόνη. Σε αντίθεση με τη σχέση της πρωταγωνίστριας με τη Λέξα, την καλύτερή της φίλη, η οποία περνά σε δεύτερη μοίρα σαν να μην είναι ένας ζωντανός δεσμός που προσθέτει κάτι ουσιαστικό στην ιστορία.
Διάβασε την άποψή μας για το Σκοτεινό άγγιγμα
Τελικά, το «Ολέθριο άγγιγμα» είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται γρήγορα, αλλά η σχέση της Περσεφόνης και του Άδη συνεχίζει να είναι τοξική, η επικοινωνία τους σχεδόν ανύπαρκτη, ενώ οι ερωτικές σκηνές λειτουργούν περισσότερο ως κάλυψη για την έλλειψη εξέλιξης. Είχα περισσότερες απαιτήσεις από ένα βιβλίο που αναφέρεται στην ελληνική μυθολογία.
Το ερώτημα τώρα είναι: θα καταφέρει η Περσεφόνη να ανακτήσει τον έλεγχο της ζωής και των αποφάσεών της στο επόμενο βιβλίο; Ή μήπως το δράμα θα συνεχίζεται αδιάκοπα;
Περίληψη: Η σχέση της Περσεφόνης και του Άδη έχει μαθευτεί και η μιντιακή φρενίτιδα που ακολουθεί διαταράσσει την καθημερινότητά τους και απειλεί να αποκαλύψει την ταυτότητα της θεάς της άνοιξης. Ο Άδης, ο θεός των νεκρών, έχει ένα κολασμένο παρελθόν που όλοι ανυπομονούν να φέρουν στο φως, σε μια προσπάθεια να προειδοποιήσουν την Περσεφόνη να μείνει μακριά του.
Τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα όταν μια τρομερή τραγωδία πλήττει την Περσεφόνη, ενώ ο Άδης αρνείται να τη βοηθήσει. Απελπισμένη, παίρνει την κατάσταση στα χέρια της, κλείνοντας συμφωνίες που θα έχουν ολέθριες συνέπειες.
Αντιμέτωπη με μια πλευρά του Άδη που δεν ήξερε ότι υπήρχε και συντετριμμένη από την απώλεια, η Περσεφόνη αναρωτιέται αν θα μπορέσει να γίνει πραγματικά η βασίλισσα του Άδη.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Ολέθριο άγγιγμα
Συγγραφέας: Scarlett St. Clair
Εκδόσεις: Μίνωας
Μετάφραση: Στέργια Κάββαλου
ΙSBN: 978-618-02-5323-8
Σελίδες: 512
Ημερομηνία έκδοσης: 01-09-2024
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
