Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένα βιβλίο με κράτησε ξύπνια ως τα ξημερώματα, μα η «Όμορφη ασχήμια» τα κατάφερε! Είχα πει στον εαυτό μου «δύο κεφάλαια και κοιμάμαι», κι όμως βρέθηκα να φτιάχνω τη μία θεωρία μετά την άλλη για το τι απέγινε η Άμπι Γκόλντμαν, να τις απορρίπτω, να ξαναρχίζω από την αρχή, ώσπου κατάλαβα πως είχε χαράξει και πως εγώ ήμουν ακόμη εκεί, σε ένα παγωμένο νησάκι της Σκωτίας, δίπλα σε έναν άντρα που έψαχνε τη γυναίκα του.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Συγγραφέας του «Όμορφη ασχήμια» είναι η πολυγραφότατη Alice Feeney και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Bell, σε μετάφραση της Νέλλας Γιατράκου. Είναι ένα αυτοτελές ψυχολογικό θρίλερ μυστηρίου, από εκείνα που χτίζονται ολόκληρα γύρω από μια μεγάλη ανατροπή.
Καμιά φορά τα πιο τρομακτικά πράγματα δεν κρύβονται στο σκοτάδι. Κρύβονται πίσω από τα χαμόγελα εκείνων που μας υποδέχονται με υπερβολική γλύκα.
Ο Γκρέιντι Γκριν μιλά στο τηλέφωνο με τη γυναίκα του, τη στιγμή ακριβώς που εκείνη βλέπει μια γυναίκα πεσμένη στην άκρη του δρόμου, σταματά το αυτοκίνητο και βγαίνει να τη βοηθήσει. Δεν την ξαναβλέπει κανείς ποτέ. Έναν ολόκληρο χρόνο μετά, ο Γκρέιντι δεν τρώει, δεν κοιμάται και προπαντός δεν γράφει, ζει σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο Λονδίνο με τα δικαιώματα των παλιών του βιβλίων, κι η αστυνομία έχει από καιρό σταματήσει να ψάχνει. Τότε είναι που η ατζέντισσά του, η Κίτι Γκόλντμαν, του χαρίζει τρεις μήνες σε μια απομονωμένη καλύβα στο Άμπερλι, ένα μικροσκοπικό νησί της Σκωτίας με είκοσι πέντε μόνιμους κατοίκους, μια εκκλησία, μια παμπ κι ένα μπακάλικο που κάνει και το ταχυδρομείο, χωρίς σήμα και χωρίς διαδίκτυο. Ο Γκρέιντι φτάνει εκεί με τον σκύλο του, τον Κολόμπο, κι από τις πρώτες κιόλας μέρες αρχίζει να βλέπει παντού μια γυναίκα με κόκκινο παλτό. Ανάμεσα στα κεφάλαιά του, μας μιλά και η ίδια η Άμπι, σε πρώτο πρόσωπο, την εβδομάδα πριν χαθεί.
Κι εδώ, ομολογώ, είναι που το βιβλίο με κέρδισε ολοκληρωτικά. Ο Γκρέιντι θυμάται μια γυναίκα τέλεια για εκείνον, πίνει νερό στο όνομά της, την κουβαλά μέσα του σαν ιερό λείψανο, ενώ η Άμπι γράφει πως είχαν αρχίσει σιγά σιγά να ξεφτίζουν και πως ποτέ στη ζωή της δεν είχε νιώσει τόσο μόνη όσο δίπλα του. Δύο άνθρωποι, ένας γάμος, δύο εντελώς διαφορετικές αλήθειες, και το πιο συγκλονιστικό απ’ όλα είναι πως κανένας από τους δυο δεν λέει ψέματα. Συγκινήθηκα σ’ αυτές τις σελίδες, το παραδέχομαι ανοιχτά, γιατί όλοι κάπου έχουμε ζήσει αυτή τη σιωπηλή απόσταση δίπλα σε κάποιον που αγαπάμε.
Τον Γκρέιντι τον συμπάθησα, παρότι πολλές φορές ήθελα να τον ταρακουνήσω, γιατί είναι συγγραφέας θρίλερ κι όμως δεν βλέπει ούτε ένα από τα σημάδια που στροβιλίζονται γύρω του. Η Άμπι, πάλι, μου άφησε μια γλυκιά πίκρα. Θα ήθελα να τη γνωρίσω περισσότερο, να μου δώσει η Feeney κι άλλες σελίδες μαζί της, γιατί όταν έμαθα τι έχει περάσει στη ζωή της, θέλησα να την αγκαλιάσω και να της πω πως δεν έφταιγε εκείνη. Το Άμπερλι, τέλος, το λάτρεψα. Η υγρασία, η ομίχλη, οι θρύλοι που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα, οι πόρτες που κλείνουν λίγο πιο γρήγορα απ’ όσο πρέπει όταν περνάς από μπροστά τους, όλα αυτά με τύλιξαν τόσο, που κάμποσες φορές γύρισα σελίδα με σφιγμένο στομάχι. Μου άρεσαν πολύ και οι τίτλοι των κεφαλαίων, όλοι τους μικρά οξύμωρα, ανοδική πτώση, απασχολημένος άπραγος, ωραία χάλια, κι είναι ένα εύρημα που δένει υπέροχα με μια ιστορία όπου τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Η Νέλλα Γιατράκου είχε δύσκολη δουλειά με αυτά τα λογοπαίγνια και τα έβγαλε πεντακάθαρα στα ελληνικά.
Θα ήμουν, ωστόσο, ανειλικρινής αν δεν σου ανέφερα και τα ψεγάδια του. Υπάρχει ένα κομμάτι στη μέση που σέρνεται και επαναλαμβάνεται, κι εγώ το προσπέρασα με υπομονή, περιμένοντας μεγάλη ανταμοιβή. Η ανταμοιβή ήρθε και με άφησε διχασμένη. Από τη μια με ξάφνιασε πραγματικά, δεν την είχα υποψιαστεί καθόλου, κι από την άλλη, αισθάνθηκα πως αρκετά πράγματα δεν κουμπώνουν μεταξύ τους. Αν με ρωτούσες ξεκάθαρα αν είναι καλό, μέτριο ή χάλια, θα σου έλεγα κάτι ανάμεσα στο μέτριο και στο καλό, με την καρδιά μου, πάντως, να γέρνει προς το καλό. Το πρώτο του μισό αξίζει κάθε λεπτό που θα του χαρίσεις, και το φινάλε, ανάλογα με το τι αναγνώστρια είσαι, θα σε ενθουσιάσει ή θα σε αφήσει με ένα ερωτηματικό.
Θα το πρότεινα με όλη μου την καρδιά σε όσους αγαπούν τα ατμοσφαιρικά θρίλερ, τα απομονωμένα νησιά και το γλυκό παιχνίδι του να φτιάχνεις θεωρίες όσο διαβάζεις. Αφέσου σ’ αυτό χωρίς να μετράς τις λεπτομέρειες, κι εκείνο θα σε ανταμείψει.
Κλείνοντας την «Όμορφη ασχήμια», ξεχώρισα τις δύο εκδοχές του ίδιου γάμου, δίπλα δίπλα στην ίδια σελίδα. Ο άντρας που θυμάται μια ευτυχία και η γυναίκα που θυμάται μια μοναξιά, την ίδια ακριβώς χρονιά, μέσα στο ίδιο σπίτι. Αυτή είναι, για μένα, η όμορφη ασχήμια του τίτλου, κι είναι κάτι πολύ πιο τρομακτικό από οποιαδήποτε ανατροπή.
Κι εμείς, άραγε, πόσο σίγουρες είμαστε πως η ιστορία που κουβαλάμε στο κεφάλι μας για τον άνθρωπο δίπλα μας μοιάζει έστω λίγο με εκείνη που κουβαλά εκείνος για εμάς;
Περίληψη: Οι γυναίκες πιστεύουν ότι οι άντρες τους
θα αλλάξουν, αλλά δεν αλλάζουν.
Οι άντρες πιστεύουν ότι οι γυναίκες τους
δεν θα αλλάξουν, αλλά αλλάζουν.
Ο συγγραφέας Γκρέιντι Γκριν ζει τη χειρότερη καλύτερη μέρα της ζωής του.
Ο Γκρέιντι τηλεφωνεί στη γυναίκα του, που οδηγεί προς το σπίτι, για να μοιραστεί μαζί της κάποια συναρπαστικά νέα. Ακούει την Άμπι να πατάει απότομα φρένο, να βγαίνει από το αυτοκίνητο, και μετά τίποτα. Όταν τελικά βρίσκει το αυτοκίνητό της στην άκρη ενός γκρεμού, οι προβολείς είναι αναμμένοι, η πόρτα του οδηγού είναι ανοιχτή, το τηλέφωνό της είναι ακόμα εκεί… αλλά η γυναίκα του έχει εξαφανιστεί.
Ένα χρόνο μετά, ο Γκρέιντι εξακολουθεί να είναι συντετριμμένος και θέλει απεγνωσμένα να μάθει τι συνέβη στην Άμπι. Δεν μπορεί ούτε να κοιμηθεί ούτε να γράψει, έτσι πηγαίνει σε ένα μικρό νησί της Σκωτίας για να προσπαθήσει να βάλει τη ζωή του σε τάξη. Και τότε βλέπει κάτι αδιανόητο: μια γυναίκα ολόιδια με τη χαμένη σύζυγό του.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Όμορφη Ασχήμια
Συγγραφέας: Alice Feeney
Μεταφραστής: Νέλλα Γιατράκου
Εκδόσεις: Bell
ISBN: 978-618-5994-15-0
Σελίδες: 336
Έτος έκδοσης: 2026
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ