Γράφει ο Γεράσιμος Θεοδόσης

Κάποιος που κατηγορείται για φόνο προσλαμβάνει έναν διάσημο δικηγόρο για την υπεράσπισή του επειδή του υπόσχεται ότι θα τον αθωώσει.

«Δεν υπάρχει περίπτωση να καταδικαστείς» τον διαβεβαιώνει ο δικηγόρος.

«Τα στοιχεία που έχει ο εισαγγελέας εναντίον σου δεν επαρκούν. Μην ανησυχείς. Άφησε την υπόθεση πάνω μου». 

Ο κατηγορούμενος αφήνεται και φυσικά καταδικάζεται σε θάνατο. Τη στιγμή που τον παίρνουν από την αίθουσα για να τον οδηγήσουν στην αγχόνη,  στρέφεται ο άμοιρος, με δάκρυα στα μάτια, προς τον δικηγόρο του και τον ρωτάει: «Γιατί;»

Στην αρχή εκείνος δεν μιλάει, μαζεύει σκεπτικός τα χαρτιά του. Κάποια στιγμή σηκώνει το κεφάλι και του λέει: «Μα και εσύ, χριστιανέ μου, έπρεπε οπωσδήποτε να σκοτώσεις!»

Την ίδια περίπου απάντηση μου έδωσε και ο πρώην εκδότης μου όταν τον ρώτησα γιατί το βιβλίο μου δεν έγινε ευπώλητο. Καθόταν απέναντί μου και μου μιλούσε λες και του ζητούσα άφεση των αμαρτιών πριν από την εκτέλεσή μου. Ήταν τόσο απασχολημένος με τον εαυτό του που δεν έβλεπε ότι δεν έψαχνα για εξομολογητή, για δικηγόρο έψαχνα. Τόσα χρόνια εκδότης και δεν ήξερε ότι, αν εμείς οι συγγραφείς καταδικαζόμασταν με την ίδια συχνότητα που σκοτώνουμε ό, τι συνήθως αγαπάμε, τότε δεν θα μας έφταναν όλες οι κρεμάλες αυτού του μάταιου κόσμου.

Επεξεργασία εικόνας:

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here