Υπάρχει ένα συναίσθημα που, νομίζω, το κουβαλάμε όλοι: η αίσθηση πως, όσο μακριά κι αν φύγουμε, πάντα επιστρέψουμε στα πατρογονικά μας εδάφη. Αυτό συνέβη και στην πρωταγωνίστρια του βιβλίου «Σκοτεινή λήθη».
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Το νέο μυθιστόρημα young adult φαντασίας της Kristen Ciccarelli κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός σε μετάφραση της Πηνελόπης Τριαδά.
Στο επίκεντρο της ιστορίας στέκει η Έμελαϊν Λαρκ, μια κοπέλα που ονειρεύεται να γίνει τραγουδίστρια και να χτίσει μια ζωή μακριά από τη μικρή της πόλη. Υπάρχει, όμως, ένα πρόβλημα: κάθε φορά που τραγουδά, το δάσος της παιδικής της ηλικίας ξυπνά μέσα της μυρωδιές και σκιές ενός κόσμου που εκείνη πασχίζει να αφήσει πίσω της. Όταν ο παππούς της, ο μόνος άνθρωπος που της έχει απομείνει, εξαφανίζεται μυστηριωδώς, η Έμελαϊν αναγκάζεται να γυρίσει πίσω και να μπει στο ίδιο εκείνο δάσος που τη στοιχειώνει.
Εκεί τη συναντά ο Χόθορν Φελ, ένας όμορφος, σκοτεινός κι αγριωπός φοροσυλλέκτης που προσπαθεί με κάθε τρόπο να την εμποδίσει, παρότι ανάμεσά τους ανάβει αμέσως μια επικίνδυνη σπίθα. Αποφασισμένη, η Έμελαϊν φτάνει μέχρι την αυλή του θρυλικού Βασιλιά του Δάσους και κλείνει μια συμφωνία που θα της στοιχίσει ακριβά: τη φωνή της, με αντάλλαγμα την ελευθερία του παππού της.
Το πρώτο που σε κερδίζει στη «Σκοτεινή λήθη» είναι, αναμφίβολα, η ατμόσφαιρά του. Η Ciccarelli έχει ένα σπάνιο χάρισμα στη γραφή, κι όσοι έχουν ήδη αγαπήσει τη γραφή της από τη διλογία του «Άκαρδου κυνηγού» θα αναγνωρίσουν την ίδια λυρική, καλοδουλεμένη πένα, εδώ, μάλιστα, με μια πιο τρυφερή, πιο γλυκιά διάθεση. Υπάρχει, επίσης, μια πραγματικά όμορφη ιδέα στην καρδιά της ιστορίας: το ότι το τραγούδι της ηρωίδας γίνεται γέφυρα ανάμεσα σε δύο κόσμους, σαν η τέχνη να μην μπορεί ποτέ να ξεριζωθεί εντελώς από τον τόπο που τη γέννησε.
Κι εδώ, αναπόφευκτα, ο νους μου πήγε στον Καβάφη. Όπως ακριβώς στην «Πόλι» του, όπου ο τόπος που αφήνεις σε ακολουθεί παντού και δεν υπάρχει καράβι ούτε δρόμος που να σε γλιτώνει από αυτόν, έτσι κι η Έμελαϊν ανακαλύπτει πως το δάσος δεν την αφήνει ποτέ πραγματικά ελεύθερη. Όσο κι αν τρέχει μακριά, η καταγωγή της την περιμένει υπομονετικά σε κάθε νότα που βγαίνει από το στόμα της. Το αναπόφευκτο της επιστροφής στις ρίζες είναι, για μένα, το πιο δυνατό κομμάτι στη «Σκοτεινή λήθη».
Δυστυχώς, ωστόσο, δεν είναι όλα εξίσου δουλεμένα, κι εδώ οφείλω να μιλήσω ανοιχτά. Το μεγαλύτερό μου παράπονο είναι η ίδια η ηρωίδα. Η Έμελαϊν, παρά τα δεκαεννιά της χρόνια, φέρεται συχνά σαν πολύ μικρότερη: παίρνει βιαστικές, παρορμητικές αποφάσεις, κατηγορεί τους άλλους για πράγματα που η ίδια κάνει, και σπάνια ακούει εκείνους που ξέρουν περισσότερα από αυτήν.
Το ίδιο ισχύει και για την κοσμοπλασία: όσο όμορφο κι αν είναι το δάσος, οι κανόνες της μαγείας του παραμένουν θολοί, σχεδόν ανεξήγητοι, και ο σύγχρονος κόσμος απ’ όπου ξεκινά η ηρωίδα μένει κάπως άχρωμος. Στη μέση στη «Σκοτεινή λήθη» μάλιστα, επαναλαμβάνεται, καθώς η Έμελαϊν τρέχει ξανά και ξανά να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του Βασιλιά.
Ακόμη και το ρομαντικό στοιχείο, που υπόσχεται τη γνώριμη γοητεία του «από εχθροί, εραστές», δεν με έπεισε απόλυτα. Ο Χόθορν, ένας ήρωας που μαγειρεύει, διαβάζει και ζωγραφίζει, και που εύκολα θα αγαπούσε κανείς, φαίνεται από νωρίς να νοιάζεται για την Έμελαϊν, κι έτσι η υποτιθέμενη έχθρα μοιάζει περισσότερο με μια ξαφνική, ορμητική έλξη παρά με μια σχέση που χτίζεται σταδιακά.
Κι όμως, εδώ έγκειται η αντίφαση που με κάνει να μην μπορώ να απορρίψω τη «Σκοτεινή λήθη». Οι μυθικές δημιουργίες του δάσους, με προεξάρχοντα τα πύρινα άλογα, είναι από τις πιο γοητευτικές εικόνες που έχω συναντήσει τελευταία στο είδος. Επίσης, η σχέση της Έμελαϊν με τον παππού της και, πάνω απ’ όλα, το τέλος. Όσα παράπονα κι αν συσσώρευσα στην πορεία, οι τελευταίες σελίδες με αποζημίωσαν: ανατροπές που δεν τις περίμενα, μια κορύφωση που μου έκοψε στ’ αλήθεια την ανάσα και μ’ έκανε να θέλω αμέσως το επόμενο βιβλίο. Η Ciccarelli, όπως φαίνεται, ξέρει να κρατά το πιο δυνατό της χαρτί για το τέλος.
Αν, λοιπόν, αναζητάς μια σφιχτοδεμένη, λεπτομερή κοσμοπλασία, θα απογοητευτείς. Ωστόσο διαβάζεται εύκολα, σε πρωτοπρόσωπη γραφή, χωρίς πικάντικες σκηνές. Ιδανικό για έφηβους.
Κλείνοντας τη «Σκοτεινή λήθη», αισθάνθηκα κάτι πολύ πιο οικείο σ’ όλους μας, για τον τόπο που μας γέννησε και που, όσο κι αν τον αρνηθούμε, εξακολουθεί να ζει μέσα μας: στη φωνή μας, στα όνειρά μας, στον τρόπο που αγαπάμε. Η Έμελαϊν μπαίνει στο δάσος για να σώσει τον παππού της, μα στην πορεία ανακαλύπτει πως δεν μπορείς να σώσεις κανέναν, ούτε καν τον εαυτό σου, αν πρώτα δεν συμφιλιωθείς μ’ εκείνο το κομμάτι σου που πάσχισες μια ζωή να ξεχάσεις.
Κι εμείς, άραγε, πόσο μακριά μπορούμε στ’ αλήθεια να φτάσουμε, προτού το δάσος της δικής μας καταγωγής μάς καλέσει ξανά πίσω, ψιθυρίζοντας πως κάποια ρίζα δεν κόβεται ποτέ;
Περίληψη: Η ΕΠΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝΟΣ ΜΑΓΙΚΟΥ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ, ΤΟΥ ΑΓΟΡΙΟΥ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΠΙΣΩ, ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΘΑΝΑΣΙΜΗΣ ΚΑΤΑΡΑΣ.
Όσο μακριά κι αν πάει, το δάσος πάντα έρχεται για την Έμελαϊν Λαρκ, την κυνηγάει με τις μυστηριώδεις εξαφανίσεις του και τις ιστορίες μαγείας του.
Όταν ο παππούς της εξαφανίζεται, η Έμελαϊν αναγκάζεται να μπει στο δάσος για να τον σώσει. Εκεί, ο Χόθορν Φελ, ένας όμορφος και βλοσυρός φοροσυλλέκτης, προσπαθεί με άγριο τρόπο να την αποτρέψει να συνεχίσει την αναζήτηση, παρόλο που ανάμεσά τους ανάβει μια σπίθα.
Απτόητη, η Έμελαϊν μπαίνει στην Αυλή του θρυλικού Βασιλιά του Δάσους και κάνει μια συμφωνία: τη φωνή της για την ελευθερία του παππού της. Δεν ξέρει ότι έχει βρεθεί αντιμέτωπη με μια κατάρα που απειλεί την ίδια την ύπαρξη αυτού του μυστηριώδους κόσμου στον οποίο είναι τώρα παγιδευμένη. Για να επιβιώσει, θα πρέπει να συνεργαστεί με τον εκρηκτικό αν και μυστικοπαθή Χόθορν. Αν αποτύχει, θα χάσει όλα όσα θεωρεί πολύτιμα.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Σκοτεινή λήθη
Συγγραφέας: Kristen Ciccarelli
Μεταφραστής: Πηνελόπη Τριάδα
Εκδόσεις: Ψυχογιός
ISBN: 978-618-01-6563-0
Σελίδες: 480
Έτος έκδοσης: 2026
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ