Ο συγγραφέας Στέργιος Πλήκας συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό με το βιβλίο του «Στο σπάσιμο της μέρας» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις γραφή.
Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου
Πρόκειται για μια συλλογή δεκατριών διηγημάτων, με ήρωες στην πλειοψηφία τους άνδρες, που βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Ζουν σε αστικό περιβάλλον, φαίνονται προβληματικοί, βυθίζονται σε σκοτεινά μπαρ καταναλώνοντας μεγάλες ποσότητες αλκοόλ και καπνίζουν αρειμανίως. Παρακολουθούν τη ζωή τους από απόσταση, κάνουν σκέψεις για αλλαγές που δεν έρχονται όμως. Κατακλύζονται από αρνητικά συναισθήματα και βυθίζονται σε μια μονότονη και μίζερη ζωή.
Καχεκτικά ανθρωπάκια με θέληση βαλσαμωμένη στον χυλό της δειλίας. Το σινάφι σας! Ένα αξιολύπητο μπουλούκι που ποτέ δεν ερωτεύτηκε, ποτέ δε θέλησε, ποτέ δεν ήλπισε σε κάτι, παρά μόνο απέμεινε να γκρινιάζει και να ζηλεύει όσους με πολύ κόπο και περισσότερη γνώση τα κατάφεραν. Ένα χυδαίο τσούρμο από πρόστυχα και στερημένα ανθρωπάκια που μισούν οτιδήποτε ωραίο.
Οι αναγνώστες, διαβάζοντας τα διηγήματα, ίσως αναγνωρίσουν στα πρόσωπα των ηρώων δικούς τους οικείους και φίλους. Ο συγγραφέας, παρατηρώντας προσεκτικά πρόσωπα και καταστάσεις, σκιαγραφεί εξαιρετικά τη σύγχρονη κοινωνία και όσους την περιβάλλουν.
Αρχίζω να αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που βαριούνται να βρίσκονται με άλλους ανθρώπους, κι όταν τα φέρει έτσι η κατάσταση, ώστε η απομόνωση να μην αποτελεί εύκολη επιλογή, διαλέγουν τον περίγυρό τους με κριτήρια εντελώς αντίθετα από εκείνα που θέτουν όσοι έλκονται από την παρέα και φοβούνται τη μοναξιά. Αδιαφορούν δηλαδή για τις ομοιότητες, αποφεύγουν άτομα που φέρνουν γνωρίσματα κοινά με τους ίδιους, και αντ’ αυτού, γλιστράνε σιωπηλά σε κύκλους ανοίκειους και πρωτόγνωρους, κυνηγώντας κάθε φορά κάποιου είδους έκπληξη.
Ένα από τα διηγήματα της συλλογής που ξεχώρισα είναι αυτό με τίτλο «Σούζυ». Εδώ ο συγγραφέας γίνεται πιο συναισθηματικός, ενώ το κείμενο χαρακτηρίζεται από λογοτεχνικότητα.
Καημένη Σούζυ… Τίποτα δεν με παρηγορεί που δεν μπορείς να διαβάσεις το μίνι εγκώμιό σου. Κι αφού πια δεν μπορώ να μιλώ σε σένα, επίτρεψέ μου, καλή μου, να μιλήσω για σένα. Σου ζητώ να με συγχωρήσεις αν στην προσπάθειά μου να αντικρίσουν κι οι άλλοι, όσα με τα δικά μου μάτια, είδα πάνω σου, δεν κατάφερα να πείσω τα άμοιρα και αγαθούτσικα προβατάκια για την ομορφιά σου και τη σπάνια ευγένεια που σε έκαναν να ξεχωρίζεις από όλους αυτούς, που μη μπορώντας να σε καταλάβουν, επέλεξαν να σε μισούν.
Ο συγγραφέας, όπως ο ίδιος αναφέρει στο βιβλίο, οφείλει τις ιστορίες που έγραψε στο παρεάκι του. Όμως αν όλοι γίνουμε πιο παρατηρητικοί, θα εντοπίσουμε κι εμείς γύρω μας ανθρώπους σαν τους ήρωες του βιβλίου.
Περιγραφή: Άνθρωποι παράξενοι, γελοίοι. Φοβισμένοι και ημίτρελοι. Ζαλίζονται, φωνάζουν και προκαλούν.
Ίσως δεν δίνουν σημασία, ίσως έπαψαν να νιώθουν.
Καθρεφτίζονται μονάχα στις σκιές των ομοίων τους. Μόνοι και σιωπηλοί.
Τσακισμένοι, με ψεύτικο χαμόγελο και τσέπη αδειανή.
Φαντάσματα στο σπάσιμο της μέρας..
Στοιχεία Βιβλίου
Τίτλος: Στο σπάσιμο της μέρας
Συγγραφέας: Στέργιος Πλήκας
Εκδόσεις: γραφή
ISBN: 978-618-5881-35-1
Ημ. Έκδοσης: 9/2025
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
