Συνέντευξη – Αγάπη Ντόκα
Τη γνώριμή μας Αγάπη Ντόκα φιλοξενούμε σήμερα για να μπορέσουμε να μιλήσουμε για το δεύτερο βιβλίο της που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες από τις Εκδόσεις Νήρον. Το “Νυφικό σε χρώμα κονιάκ”.
Ρωτάει η Χαρά Δελλή
Συνέντευξη
Αγάπη μου, καλή χρονιά από καρδιάς και καλώς ήρθες στη συντροφιά μας. Να αγαπηθεί κι αυτό το βιβλίο σου! Μίλησέ μας για το δεύτερο πνευματικό παιδάκι σου. Είχες δύσκολη εγκυμοσύνη; Πώς νιώθεις από τη στιγμή που το κράτησες στα χέρια σου; Εξελιχθήκατε μαζί;
Αγ.Ντ.: Καλώς σας βρήκα, Χαρά μου! Έχετε και τις δικές μου εγκάρδιες ευχές για μια καλύτερη χρονιά με υγεία, αγάπη, χαρά κι επιτέλους, αγκαλιά!
Η δεύτερη πνευματική εγκυμοσύνη μου ήταν πολύ δύσκολη και κράτησε τρία χρόνια. Δύο φορές και για αρκετούς μήνες χρειάστηκε να πάρω απόσταση από τους ήρωες για την εξέλιξη της ιστορίας ανάλογα με τους χαρακτήρες τους, τα λόγια τους, τις αντιδράσεις τους, να δημιουργήσω τα γεγονότα εκείνα ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη και να φτάσουν όλοι στη λύτρωση.
Όταν πήρα για πρώτη φορά το βιβλίο στα χέρια μου, ενθουσιάστηκα με το εξώφυλλό του. Η εξαιρετική φωτογραφία της Θεσσαλονίκης, τραβηγμένη μέσα από το καραβάκι που κάνει βόλτες στον Θερμαϊκό, από τον φακό του επαγγελματία φωτογράφου και φίλου μου Λεωνίδα Παπαδόπουλου, καθώς και η φιγούρα της γυναίκας με το κόκκινο φόρεμα που επέλεξε το γραφιστικό τμήμα των Εκδόσεων Νήρον, αποτύπωσαν ακριβώς τον τόπο και την ηρωίδα, όπως τα είχα στο μυαλό μου.
Γράφοντας αυτό το βιβλίο, όντως εξελίχθηκα κι εγώ. Έκανα πολυεπίπεδη έρευνα για να γνωρίσω και να προσεγγίσω ένα κομμάτι της κοινωνίας μας που είναι περιθωριοποιημένο, παρεξηγημένο και όχι εύκολα προσβάσιμο. Ενημερώθηκα για σοβαρά ζητήματα που αγνοούσα, βίωσα συναισθήματα πρωτόγνωρα, είδα έναν ‘άλλο κόσμο’ μέσα στον κόσμο ‘μας’, τον οποίο πολλοί θέλουν να αγνοούν ή προσποιούνται πως δεν υπάρχει, αρνούμενοι να κατανοήσουν τους ανθρώπους αυτού του ‘άλλου κόσμου’.
Μια ιστορία για σχέσεις συγγενικές, φιλικές, ερωτικές, για μυστικά και κρυμμένες αλήθειες. Για τον καρκίνο, την ομοφυλοφιλία και τον έρωτα… Κι όλα αυτά υπό το πρίσμα της παραπλάνησης, του εξευτελισμού, της απογοήτευσης, της προδοσίας και της εξαπάτησης, της στενομυαλιάς και της απόρριψης. Δε φοβάσαι να θίξεις δύσκολα/σπάνια θέματα. Δε φοβάσαι να κοντραριστείς με θέσφατες αντιλήψεις. Επιμένεις ν’ ανοίγεις νέες οπτικές, πιο ζεστές, γεμάτες χαμόγελο, ελπίδα κι αγάπη. Ποιο είναι το μυστικό σου;
Αγ.Ντ.: Όταν πριν από χρόνια, αποφάσισα να γράψω για την γυναικεία μονογαμία στο ‘Καταδικασμένη να είμαι σπάνια’, ήξερα πως θα άγγιζα ένα θέμα που κάποτε κατέστρεφε ζωές, τότε που οι άντρες απαιτούσαν η σύζυγός τους να μην είναι ‘πειραγμένη’. Αυτή η λέξη ίσως να είναι άγνωστη στις σύγχρονες κοπέλες. Αναφερόταν στην αγνότητα, στην παρθενία, στην ονομαζόμενη ‘τιμή’. Το τόλμησα επειδή ήθελα να πω μια διαχρονική ιστορία μέσα από χιούμορ.
Σ’ αυτό το βιβλίο, επέλεξα να καταπιαστώ με ένα σύγχρονο θέμα: τους τρανσέξουαλ. Θέλησα να κατανοήσω τους ανθρώπους που γεννήθηκαν σε λάθος σώμα και να προτείνω στους αναγνώστες να κάνουν το ίδιο μέσα από μια ιστορία έρωτα κι αγάπης. Να καταλάβουν όλοι πως η διαφορετικότητα δεν είναι επιλογή δική τους, αλλά μια επιλογή της Φύσης. Πως το διαφορετικό δεν είναι απαραίτητα λάθος. Έγραψα μια ιστορία με το ρίσκο είτε να την αποδεχθούν οι αναγνώστες είτε να την απορρίψουν. Νοιώθω ευγνωμοσύνη που την καλοδέχτηκαν.
Αυτό που οφείλεις στον εαυτό σου και στους γύρω σου είναι να μην αντιδράς αρνητικά σε ό, τι δεν μπορείς να καταλάβεις. Να επεξεργάζεσαι αυτό που σου φαίνεται αλλόκοτο, να προσπαθείς να το κατανοήσεις, να συναισθάνεσαι πριν το απορρίψεις. Όπως λένε: ‘Το μυαλό είναι σαν το αλεξίπτωτο: λειτουργεί καλύτερα όταν είναι ανοιχτό’. Άρα το μυστικό, όχι μόνο για μένα αλλά για όλους, είναι το ανοιχτό μυαλό. Η θέληση να βγεις από το κουτί της ασφάλειας και την ζώνη του βολέματος.
Διαβάστε την άποψή μας για το βιβλίο: Νυφικό σε χρώμα κονιάκ
Μοιάζεις καθόλου με την Αρετή; Ποιο είναι το πιο αξιοζήλευτο στοιχείο του χαρακτήρα της; Γιατί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δυσκολεύονται να συνδέονται με άτομα σαν εκείνη; Βλέπεις διάθεση βελτίωσης των μεσαιωνικών αντιλήψεων ή απέχουμε από την προοδευτικότητα και γιατί;
Αγ.Ντ.: Δεν μοιάζω καθόλου με την Αρετή κι αυτή ήταν η μεγάλη πρόκληση στην απόδοση του χαρακτήρα της.
Αυτό που την κάνει ξεχωριστή είναι η δύναμή της να γίνει η γυναίκα που γεννήθηκε, να διεκδικήσει και να πετύχει μια αξιοπρεπή ζωή, και να ζήσει τον έρωτα στο πρόσωπο του Αριστείδη, πληρώνοντας το όποιο τίμημα.
Οι άνθρωποι έχουν στο μυαλό τους ένα πρότυπο για τις σχέσεις τους. Θεωρούν πως φυσιολογικό είναι το κανονικό, δηλαδή αυτό που υπόκειται σε κανόνες. Δεν μπορούν να δεχτούν πως οι κανόνες έχουν εξαιρέσεις κι αυτές είναι που ισχυροποιούν τον κανόνα, αφού αποδεικνύουν πως υπάρχει και η αόρατη πλευρά του φεγγαριού.
Ο κόσμος αρχίζει να καταλαβαίνει πως τόσα χρόνια ζούσε με τα Πρέπει και τα Δεν Πρέπει της κοινωνίας. Τα ταμπού ήταν παρόντα σε κάθε συνάντηση και συναναστροφή. Οι ‘διαφορετικοί’ δέχονταν συνεχώς μπούλινγκ και ο φόβος της απόρριψης και του στίγματος, τούς απομόνωνε. Δειλά-δειλά, αρχίζουν ν’ ανοίγονται, ν’ αποκαλύπτονται, να φέρνουν στο προσκήνιο -χωρίς να προκαλούν- τα ιδιαίτερα και διαφορετικά χαρακτηριστικά τους κι έτσι να γίνονται αποδεκτοί. Όμως, πιστεύω πως έχουμε ακόμη δρόμο να διανύσουμε μέχρι την πλήρη αποδοχή τους ως ισότιμα και ισόνομα μέλη.
Νιώθεις ότι προχωράς ένα βήμα παραπέρα με την απόδοση της ιστορίας αυτής; Πώς είναι η συμπόρευσή σας ως τώρα με το βιβλίο; Πού ελπίζεις να φτάσετε; Πόθεν προέκυψε η συνεργασία με την αγαπημένη στο χώρο Μόνικα Αλέξη και τις Εκδόσεις Νήρον;
Αγ.Ντ.: Νιώθω ότι δεν έχω κάνει απλώς ένα βήμα, αλλά ολόκληρο άλμα. Το θέμα της ιστορίας είναι τέτοιο που πιστεύω πως οι αναγνώστες θα εκτιμήσουν την αλήθεια του και θα πάνε την σκέψη τους παραπέρα. Οφείλουμε να βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας, να κατανοούμε και να προσαρμοζόμαστε. Ν’ ανοίγουμε την αγκαλιά μας σ’ εκείνους που δεν μας μοιάζουν, σ’ εκείνους που λιθοβολούνται χωρίς να φταίνε.
Μέχρι τώρα, μόνο θετικές απόψεις έχω εισπράξει κι αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα. Καταλαβαίνω πως οι άνθρωποι που διαβάζουν, ενδιαφέρονται για παρόμοια σύγχρονα θέματα. Θέματα που τους ανοίγουν ένα παράθυρο ώστε να προσεγγίσουν όσα δεν γνώριζαν, προσπερνούσαν ή αδιαφορούσαν.
Όλοι όσοι γράφουμε, έχουμε στα χέρια μας ένα πολύ ισχυρό εργαλείο: τις λέξεις. Αυτές μπορούν να πουν μια ιστορία, ν’ αγγίξουν καρδιές, να παρουσιάσουν έναν κόσμο άγνωστο, να ερεθίσουν τη σκέψη και να βάλουν τη μαγιά για να αναθεωρηθούν στερεότυπα. Ελπίζω και εύχομαι να φτάσουμε στα χέρια όσο γίνεται περισσότερων αναγνωστών που θ’ αναθεωρήσουν τα δικά τους στερεότυπα.
Η συνεργασία με την αγαπημένη μου Μόνικα, προέκυψε από… προξενιό! Μας έφερε σε επαφή ο καλός μου φίλος και συγγραφέας Γιώργος Τζιτζικάκης, ο οποίος έκανε και την επιμέλεια του βιβλίου. Είμαι πολύ χαρούμενη και για τις δύο συνεργασίες.
Σκέφτεσαι την προοπτική μιας ακόμα καραντίνας; Τι υπολογίζεις να κάνεις κατά τη διάρκειά της; Απολαμβάνεις τη συγγραφική μοναχικότητα; Ευνοείται η έμπνευση τέτοιες στιγμές; Πώς να σε φανταζόμαστε κατά τη συγγραφή του κάθε πονήματός σου;
Αγ.Ντ.: Πιστεύω πως δεν θα έχουμε μια καραντίνα όπως τον Μάρτιο του 2020. Τα λοκντάουν που περάσαμε έδειξαν πως ο κόσμος δεν αντέχει πια, τόσο οικονομικά όσο και ψυχολογικά. Αν όμως συμβεί, το πιο πιθανό είναι να συνεχίσω αυτό που κάνω, δηλαδή να διαβάζω και να γράφω.
Η συγγραφή είναι μια μοναχική διαδικασία. Και ναι, την απολαμβάνω ούσα μοναχική και στη ζωή μου. Μ’ αρέσει η απομόνωση αλλά και οι βόλτες που ξελαμπικάρουν τη σκέψη μου και ξεμπλοκάρουν το μυαλό.
Η έμπνευση έρχεται όταν εκείνη θέλει και ξεπηδάει ακόμη κι από ένα μικρό τίποτα, αρκεί εκείνη τη στιγμή να είναι ανοιχτή η εσωτερική μας πύλη. Η έμπνευση είναι μια ιδέα που ανάβει σαν την λάμπα του Κύρου Γρανάζη.
Όσο για το πώς να με φαντάζεστε; Από τη μια ήρεμη, να δακτυλογραφώ και να σβήνω με τις ώρες στον υπολογιστή κι από την άλλη τρελαμένη στο πάτωμα, με σκόρπιες σημειώσεις και ένα βουνό χαρτομάνι γύρω μου, να τσαλακώνω ή να σκίζω με μανία σκέψεις άλλων στιγμών, να βγάζω επιφωνήματα και να βρίζω… απρεπώς τραβώντας τα μαλλιά μου!
Αν υποθέσω πως η Αρετή είναι το γκρι και η αψάδα του κονιάκ, με ποιο χρώμα θα μπορούσες να “ντύσεις” τον κάθε ήρωά σου; Και με ποια μυρωδιά;
Αγ.Ντ.: Μπέλλα: Κόκκινο της έντασης. Μυρωδιά σαμπάνιας με φυσαλίδες που γαργαλάνε τη μύτη.
Αριστείδης: Μπλε της αυτοπεποίθησης. Μυρωδιά μπίρας με μαγιά.
Μπάμπης: Μωβ της νοσταλγίας. Μυρωδιά τσίπουρου με γλυκάνισο.
Ματούλα: Κίτρινο της χαράς. Μυρωδιά λικέρ με κανέλα και γαρίφαλο.
Και μετά το τέλος, θα άλλαζα στην Αρετή το συννεφιασμένο γκρι με το πράσινο της ελπίδας.
Τελειώνοντας κι αφού μας αναφέρεις κάποια μελλοντικά σου σχέδια, δώσε μας το προσωπικό σου στίγμα για τη δύναμη της ανθρωπιάς, της αγάπης, της αλήθειας και της αποδοχής. Δείχνουμε να τις έχουμε τόσο ανάγκη…
Αγ.Ντ.: Αυτό το διάστημα, έχουν κάνει κατάληψη μέσα μου οι ήρωες από ένα καινούριο μυθιστόρημα που ξεκίνησα να γράφω.
Η ιστορία της Αρετής γράφτηκε για να αφυπνίσει το αίσθημα της αλήθειας που φοβόμαστε. Να δείξει πως ανθρωπιά σημαίνει αγάπη. Αγάπη σημαίνει αποδοχή. Αποδοχή σημαίνει ανθρωπιά. Ένας κύκλος που μέσα του είμαστε όλοι μας όχι γιατί είναι κανόνας, αλλά γιατί οι εξαιρέσεις που μας περιμένουν έξω απ’ την περιφέρειά του, χρειάζονται ανθρωπιά, αγάπη και αποδοχή, ώστε με την αλήθεια τους να βρεθούν μέσα στον κύκλο, μαζί μας.
Ευχαριστούμε πολύ. Καλοτάξιδο!
Αγ.Ντ.: Ευχαριστώ κι εγώ από καρδιάς!
Συνέντευξη – Αγάπη Ντόκα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
