Το καταφύγιο. Εννέα φίλοι αποφασίζουν να περάσουν το τριήμερο της Πρωτοχρονιάς σε ένα απομονωμένο καταφύγιο στα χιονισμένα υψίπεδα της Σκωτίας. Σύντομα, ένα μέλος της παρέας βρίσκεται νεκρό. Ο οποιοσδήποτε ανάμεσά τους μπορεί να είναι ο δολοφόνος. Κανείς τους δεν είναι ασφαλής…
Προσωπική άποψη: Ζωή Τσούρα
Δεν έχω διαβάσει και τις πιο εγκωμιαστικές κριτικές από Έλληνες αναγνώστες για αυτό το θρίλερ, εμένα ωστόσο το Καταφύγιο μου άρεσε πάρα, πάρα πολύ. Εθίστηκα στο μυστήριό του και επί τρεις ημέρες χρησιμοποιούσα κάθε ελεύθερο λεπτό για να το τελειώσω. Ας το πάρουμε από την αρχή.
Κατ’ αρχάς, η τοποθεσία που διαδραματίζονται τα γεγονότα είναι πανέμορφη. Στα σκωτσέζικα υψίπεδα, μέσα στο δάσος, αποκλεισμένοι από το χιόνι σε ένα ξενοδοχείο/καταφύγιο που θα πλήρωνα όσο όσο για να μείνω κι εγώ. Η συγγραφέας, με τις περιγραφές της, αναδεικνύει όλη την άγρια ομορφιά και την απομόνωση του τοπίου. Κατά δεύτερον, έχουμε δύο χρονικές συνέχειες που ακολουθούμε: η μία είναι το παρελθόν, από την ώρα που έφτασαν οι φίλοι στο Καταφύγιο, και η δεύτερη είναι το παρόν, όπου η Χέδερ και ο Νταγκ, οι δύο υπάλληλοι του Καταφυγίου, ανακαλύπτουν το πτώμα. Η δομή αυτή εντείνει το μυστήριο, οι θεωρίες που αναπτύσσει ο αναγνώστης για το ποιο είναι το θύμα και ποιος ο δολοφόνος συνεχώς αλλάζουν, και το ενδιαφέρον παραμένει ζωντανό μέχρι το τέλος.
Τρίτο και σημαντικότερο, μου άρεσαν πολύ οι χαρακτήρες, αλλά όχι για τους λόγους που θα περίμενε κανείς. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου, τους χαρακτήρες της παρέας τους αντιπάθησα σχεδόν όλους. Λόγω της πρωτοπρόσωπης αφήγησης από πολλές οπτικές, έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε αρκετούς από αυτούς καλά πολύ γρήγορα, και σύντομα γίνεται ολοφάνερο ότι η παρέα τους είναι μία τρανή επιβεβαίωση της φράσης: «Με τέτοιους φίλους, τι να τους κάνεις τους εχθρούς».
Αυτό είναι το θέμα με ανθρώπους όπως ο Τζούλιεν. Σε μια αμερικανική ρομαντική κωμωδία, κάποιος τόσο γοητευτικός όσο εκείνος ενδεχομένως να είχε τον ρόλο του γαϊδάρου, του γόη που στην πορεία της ταινίας αλλάζει χαρακτήρα και μετανιώνει για την απαίσια συμπεριφορά του. Η Μιράντα θα είχε τον ρόλο της ξινής Βασίλισσας του Χορού, που θα έκρυβε κάποιο σκοτεινό μυστικό. Το ασήμαντο μυρμηγκάκι –εγώ– θα ήταν ο καλοσυνάτος, ευφυής και θλιβερά παρεξηγημένος χαρακτήρας που στο τέλος θα ερχόταν σαν από μηχανής θεός να δώσει τη λύση. Όμως η πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με τις ταινίες. Άνθρωποι όπως ο Τζούλιεν δεν έχουν λόγο να είναι δυσάρεστοι. Γιατί να κάνουν τη ζωή τους δύσκολη; Έχουν κάθε περιθώριο να είναι εκπληκτικά γοητευτικοί. Και τα άτομα σαν εμένα, τα ασήμαντα μυρμηγκάκια, δεν καταλήγουν υποχρεωτικά να είναι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας. Κάποιες φορές έχουμε κι εμείς τα δικά μας σκοτεινά μυστικά.
Θα έλεγα ότι χρειάζεται ταλέντο για να δημιουργήσεις τόσο αντιπαθείς ήρωες… αν δεν ήταν όλοι τόσο ρεαλιστικοί και αν δεν ήξερα τόσο κόσμο σαν αυτούς. Η συγγραφέας χρειαζόταν μόνο να μεταφέρει με επιτυχία πραγματικούς ανθρώπους. Και το έκανε. Όλοι λοιπόν αυτοί είναι φίλοι από το πανεπιστήμιο, συν μια-δυο πιο καινούργιες σχέσεις. Από τις αναδρομές στο παρελθόν, βλέπουμε την υπεροχότατη φοιτητική ζωή τους: ατελείωτα πάρτι, αλκοόλ, δράμα με σχέσεις, γέλια και διασκέδαση, διασκέδαση, διασκέδαση. Δεν ήταν άλλωστε και φτωχόπαιδα για να ανησυχούν για το μέλλον τους. Η πραγματική ζωή μετά όμως τους έπεσε… λίγο βαριά, και έχουν φτάσει τώρα κάπου γύρω στα τριάντα να βιώνουν διάφορες κρίσεις: οικονομικές, επαγγελματικές, κρίση στον γάμο τους.
Βρίσκονται στο σημείο όπου η ζωή σε αναγκάζει να επαναπροσδιορίσεις την ταυτότητά σου, και αυτοί γαντζώνονται με νύχια και με δόντια σε ένα ανέμελο παρελθόν που έχει περάσει ανεπιστρεπτί και σε εκδοχές του εαυτού τους που δεν υπάρχουν πια. Το αποτέλεσμα, οι φιλίες τους έχουν καταντήσει ένα τοξικό, συναισθηματικά κακοποιητικό μείγμα από συγκαλυμμένες προσβολές, ζήλια, ψεύτικα χαμόγελα και παθητικοεπιθετικότητα στον μέγιστο βαθμό. Κάποιοι, για παράδειγμα, βγάζουν την ομοφοβία τους προς το ομοφυλόφιλο ζευγάρι της παρέας με χοντροκομμένα «αστεία». Κάποια άλλη κάνει τη φίλη της να αισθάνεται άσχημα ως νέα μαμά επειδή φροντίζει το μωρό της και δεν μπορεί να βγει να διασκεδάσει όπως παλιά.
Η εξερεύνηση του παρελθόντος όμως δείχνει ότι ίσως αυτά τα χαρακτηριστικά ήταν πάντα παρόντα – ίσως ήταν αυτά πάνω στα οποία εν μέρει χτίστηκαν οι «φιλίες» τους, και τώρα που κάποια μέλη βρίσκουν την εσωτερική τους δύναμη και αντιστέκονται, οι ισορροπίες αναταράσσονται σε τόσο μεγάλο βαθμό, και τα μυστικά που αναδύονται στην επιφάνεια είναι τέτοια, που κάποιου/κάποιας το νήμα της ζωής θα κοπεί βίαια και τραγικά.
Έχει αφαιρέσει και ο ίδιος ζωές, πολλές, μάλιστα. Και όχι μονάχα ζώων. Γνωρίζει καλύτερα από τον οποιονδήποτε πως δεν είναι λόγος να καυχιέσαι. Είναι ένας τόπος σκοτεινός, από τον οποίο δεν υπάρχει επιστροφή. Σου προκαλεί κάτι, την πρώτη φορά. Μια ουσιώδη αλλαγή, βαθιά μέσα στην ψυχή, τον ακρωτηριασμό κάποιου σημαντικού στοιχείου. Η πρώτη φορά είναι η χειρότερη, όμως με κάθε θάνατο η ψυχή τραυματίζεται κι άλλο. Κάποια στιγμή, δεν απομένει παρά μονάχα ουλώδης ιστός.
Όπως καταλάβατε, η συγγραφέας έχει δημιουργήσει μία καταπληκτική δυναμική σε αυτή την παρέα, την αποκλείει σε ένα μέρος από το οποίο δεν υπάρχει διαφυγή, και αφήνει τις έχθρες και τα μυστικά να ανθίσουν και να εκραγούν, να εκδηλωθούν οι συγκρούσεις που υποβόσκουν μεταξύ τους τόσα χρόνια. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να είναι ο δολοφόνος. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να είναι το θύμα. Όλοι έχουν κίνητρο. Όλοι είχαν ευκαιρία. Γι’ αυτά τα χαρακτηριστικά θεωρώ ότι είναι ένα πολύ καλό μυστήριο-θρίλερ, και γι’ αυτό το συγκρίνουν –και δικαίως– με τα έργα της Αγκάθα Κρίστι, καθώς η Φόλεϊ χρησιμοποιεί την ίδια φόρμουλα με τη μεγάλη αυτή συγγραφέα. Γεμάτο ανατροπές και αποκαλύψεις, θα σας κάνει να μαντεύετε μέχρι το απολαυστικό φινάλε.
Περίληψη: Ένα απομακρυσμένο κυνηγετικό καταφύγιο, βαθιά στα Υψίπεδα της Σκοτίας, είναι το μέρος που έχει επιλέξει μια παρέα παλιών φίλων για να περάσει τις διακοπές της Πρωτοχρονιάς. Μια παράδοση δέκα χρόνων που ξεκίνησε όταν ήταν φοιτητές στην Οξφόρδη και που τους θέλει να υποδέχονται πάντα όλοι μαζί τη νέα χρονιά.
Το βάρος, όμως, των κρυμμένων μυστικών αποδεικνύεται υπερβολικά μεγάλο για να αντισταθμίσει την εξασθενημένη νοσταλγία και, πάνω στο ξεφάντωμα της γιορτινής βραδιάς, το νήμα που τους κρατά όλους ενωμένους σπάει.
Ένα μέλος της παρέας απομακρύνεται από τη ζεστασιά του καταφυγίου, την ίδια στιγμή που στην περιοχή κυκλοφορεί ένας μανιακός δολοφόνος, ενώ το ίδιο το καταφύγιο κρύβει ένα σκοτεινό μυστικό… Ανήμερα την Πρωτοχρονιά το αγνοούμενο μέλος της παρέας βρίσκεται νεκρό…
Ένα συναρπαστικό, καθηλωτικό θρίλερ με πανέξυπνη γραφή, που θυμίζει Άγκαθα Κρίστι, δοσμένο με πειστικά απειλητικό ύφος και υποβλητική ατμόσφαιρα.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Το καταφύγιο (The hunting party)
Συγγραφέας: Lucy Foley
Εκδόσεις: Μίνωας
Ημερομηνία έκδοσης: 31/08/2020
Σελίδες: 488
ISBN: 978-618-02-1589-2
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
