Είχα τη μεγάλη χαρά να διαβάσω πριν λίγες μέρες το βιβλίο του Γιάννη Σκαρίμπα «Το θείο τραγί», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νεφέλη.
Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου
Ό,τι και να πω για το συγκεκριμένο βιβλίο θα είναι λίγο. Πρόκειται για μια νουβέλα. Εκείνο που λάτρεψα από την πρώτη στιγμή είναι η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας. Μια γλώσσα αλλιώτικη, διαφορετική, που δεν υπακούει σε κανόνες συντακτικού.
Ο συγγραφέας έχει δημιουργήσει έναν μοναδικό ήρωα. Είτε τον λατρεύεις είτε τον αντιπαθείς. Δεν υπάρχει μέση κατάσταση. Έναν ήρωα που δεν υπακούει σε κανόνες, που έχει γεννηθεί για να γυρίζει συνεχώς, να μη βρίσκει σταματημό και βόλεμα.
Στο πρώτο μέρος της νουβέλας, ο ήρωας, ο Γιάννης, έρχεται σε επαφή με την αδελφή του μετά από χρόνια. Ακούει αδιάφορος για την απώλεια της μητέρας του και τον γάμο της αδελφής του. Στο πρώτο μέρος, η γραφή του Σκαρίμπα θυμίζει ποίηση. Είναι άκρως λυρική. Σαν να έγραψε το πρώτο μέρος κάποιος άλλος και όχι ο Σκαρίμπας.
Τότε ένας λυγμός την ετσάκισε. Γιάννη του κάνει, αχ Γιάννη παντρεύτηκα, πώς κατάντησες έτσι πώς έγινες; Δεν ακούς, η μάνα μας πέθανε, πέθανε Γιάννη μου η μάνα μας κι εγώ έκλαιγα, δεν ακούς εγώ έκλαιγα γιατί πέθαν’ η μάνα μας, έκλαιγα γιατί έλειπες εσύ.
Στο πρώτο μέρος, η αφήγηση είναι τριτοπρόσωπη. Ο αφηγητής μάς δίνει το στίγμα του ήρωα και μας προετοιμάζει για τις κινήσεις του πρωταγωνιστή.
Ο Γιάννης, μετά τη συνάντηση με την αδελφή του, ετοιμάζεται να πάει σε έναν πύργο ενός πλούσιου γαιοκτήμονα που έχει παντρευτεί την πρώην αγαπημένη του, τη Μαρία. Πηγαίνει στο κτήμα και τους αναστατώνει όλους.
Η Κυρία και ο Κύριος είχαν παντρευτεί από έρωτα, ήταν πολύ αγαπημένο ζευγάρι η Κυρία κι ο Κύριος. Η Κυρία ήταν από καλή οικογένεια, μα όχι σαν του Κύριου πλούσια. Προ έντεκα χρόνια είχαν γνωριστεί σ’ έναν χορό στην πρωτεύουσα, δηλαδή του νομού μας, τι σου είναι ο έρωτας, τι αργολαβία σου είναι, ξέρεις από τι την αγάπησε;
Ο συγγραφέας δεν δημιουργεί μια δυνατή πλοκή στη νουβέλα του. Δείχνει να μην τον απασχολεί κάτι τέτοιο. Δημιουργεί όμως έναν ήρωα τόσο δυνατό, διαφορετικό, που προκαλεί συνεχώς τον αναγνώστη με τη συμπεριφορά και τις πράξεις του προς τους άλλους.
Δεν είναι ένα εύκολο ανάγνωσμα. Η γλώσσα είναι ιδιαίτερη. Μπορεί να σας κουράσει, το κείμενο είναι γραμμένο σε πολυτονικό σύστημα, κάτι που ενδεχομένως ξενίσει αναγνώστες σε νεαρή ηλικία που μόνο ακουστά το έχουν.
Λάτρεψα τη γραφή του Σκαρίμπα. Κρίμα που δεν διάβασα βιβλία του νωρίτερα. Αλλά είμαι σίγουρη ότι προσεχώς θα το κάνω και εύχομαι να με ενθουσιάσουν όπως «Το Θείο Τραγί».
Περίληψη: Γραμμένο το 1931 και δημοσιευμένο στις αρχές του 1933, το “Θείο Τραγί” αποτελεί το σημείο εκκίνησης της νεωτερικής γραφής του Γιάννη Σκαρίμπα, αφού εμπεριέχει, προδρομικά, τα περισσότερα από τα στοιχεία εκείνα που θα εξελιχθούν και θα αποτελέσουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της γραφής του συγγραφέα. (. . .) Σήμερα, εξήντα χρόνια μετά τη γέννησή του, το “Θείο Τραγί” εξακολουθεί να αποτελεί ένα νεωτερικό μυθιστόρημα, λόγω της αφηγηματικής του τεχνικής και της αναρχικής του γραφής, αλλά κυρίως λόγω του ιδιότυπου πρωταγωνιστή ο οποίος είναι κατά πολύ συγγενικός με τον τύπο του ήρωα που ξεπήδησε στην Αμερική, τριάντα χρόνια αργότερα, από το κίνημα των Beats.
Στοιχεία Βιβλίου
Τίτλος: Το Θείο Τραγί
Συγγραφέας: Γιάννης Σκαρίμπας
Εκδόσεις: Νεφέλη
Σελίδες: 148
ISBN: 978-960-211-916-7
Έτος κυκλοφορίας: 1993
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
