Παρασκευή, 13 Μαΐου, 2022
More

    Wilbur Smith

    -

    Ο Wilbur Smith, ο νοτιοαφρικανός μυθιστοριογράφος, γεννημένος στη Ζάμπια (τότε Β. Ροδεσία) και ειδήμων στην ιστορική μυθοπλασία σχετικά με τη διεθνή συμμετοχή στη Νότια Αφρική κατά τη διάρκεια τεσσάρων αιώνων, ιδωμένη από τη σκοπιά τόσο των μαύρων όσο και των λευκών οικογενειών, έφυγε ξαφνικά στα 88 του. Ένας από τους πιο δημοφιλείς σύγχρονους συγγραφείς περιπετειωδών μυθιστορημάτων, ο αγαπημένος συγγραφέας εκατομμυρίων αναγνωστών, που αφήνει πίσω του ένα σπουδαίο έργο.

    Γράφει η Χαρά Δελλή

    Ο Wilbur Addison Smith γεννήθηκε στις 9/1/1933 στην Κεντρική Αφρική. Δεκαοχτώ μηνών επλήγη με εγκεφαλική ελονοσία. Οι γιατροί είπαν στους γονείς του ότι μάλλον θα ήταν καλύτερα να πέθαινε, γιατί αν επιζούσε θα είχε εγκεφαλική βλάβη. Επέζησε και δήλωνε …ελαφρώς τρελός!

    Wilbur SmithΤα πρώτα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο ράντσο του βικτωριανού-αυστηρού πατέρα του, που λάτρευε. Φανταστείτε απέραντα στρέμματα δάσους, λόφων και σαβάνας. Παρέες του ήταν τα παιδιά των εργατών του ράντσου, μικρά μαύρα αγόρια με τα ίδια ενδιαφέροντα και ασχολίες μ’ εκείνον. Πάντα με σφεντόνες,  κυνηγούσαν στους θάμνους και παγίδευαν πουλιά και μικρά θηλαστικά για φαγητό. Έμαθε από μικρός να οδηγεί και να πυροβολά.

    Η μητέρα του ήταν ένας άγγελος εξ ουρανού. Τον θωράκισε από την οργή του πατέρα του. Τον έμαθε να αγαπά όλη τη φύση. Του άνοιξε τα μάτια στην ομορφιά του άγριου κόσμου γύρω του. Ήταν καλλιτέχνης, ζωγράφιζε όμορφες ακουαρέλες δέντρων και ζώων. Το καλύτερο από όλα ήταν πως της άρεσαν τα βιβλία. Πριν προλάβει να μάθει ανάγνωση, τον έμαθε να σέβεται τα βιβλία και τον γραπτό λόγο. Κάθε βράδυ του διάβαζε ιστορίες. Επηρεασμένος από εκείνη, έγινε δεινός αλλά κρυφός αναγνώστης.

    Ο πατέρας του ένιωθε ότι η εμμονή του με τα βιβλία ήταν αφύσικη και ανθυγιεινή. Έκρυβε τα αγαπημένα του βιβλία κι αναγκαζόταν να πίνει καστορέλαιο, πατρική διαταγή σωφρονισμού.

    Πήγε 8 χρόνια σε οικοτροφείο, στο Cordwalles, στο Natal της Νότιας Αφρικής. Εκεί αντιμετώπισε την άδικη βία. Είχε όμως πάντα τα βιβλία του.

    Συνέχισε το σχολείο, περνώντας τις ώρες του ρουφώντας βιβλία μυθοπλασίας από την σχολική δανειστική βιβλιοθήκη. Απέκτησε έτσι στενή σχέση με το δάσκαλό του, κ. Forbes, με τον οποίο συζητούσαν για τα βιβλία. Τότε, άρχισε να νιώθει άνθρωπος και του μπήκαν οι πρώτες σκέψεις να γίνει συγγραφέας.

    Σπούδασε 4 δυστυχισμένα χρόνια στο αρκετά σκληρό Μάικλχαουζ -εκεί, στην ενασχόλησή του με την εφημερίδα, ξεκίνησε να δημοσιεύει σατιρικά άρθρα- και αργότερα στο Πανεπιστήμιο Ρόουντς, όπου ανακάλυψε για τα καλά τα κορίτσια! Τουλάχιστον, πήρε πτυχίο, όπως αστειευόταν.

    Οι σκέψεις για να γίνει δημοσιογράφος ή κυνηγός κατέληξαν στο να γίνει ορκωτός λογιστής, σύζυγος και πατέρας. Κατόπιν και άφραγκος, λόγω διατροφών.

    Έστελνε κείμενά του σε εκδοτικούς για να εισπράττει απορρίψεις, μέχρι το πολυπόθητο «ναι», που του άλλαξε τη ζωή. Τελικά, αφιερώθηκε αποκλειστικά στη συγγραφή το 1964 κι από τότε έχει γράψει γύρω στα σαράντα μυθιστορήματα, μεταφρασμένα σε περισσότερες από εξήντα χώρες. Κάποια και με τηλεοπτικά δικαιώματα. Όλα τα έργα του έχουν εκδοθεί και στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις BELL, ξεπερνώντας σε πωλήσεις τα πεντακόσιες χιλιάδες αντίτυπα, ενώ παγκοσμίως υπερβαίνουν τα ογδόντα εκατομμύρια. Αποτελούσε ένα εκδοτικό φαινόμενο που δύσκολα συναγωνίζεται.

    Εγκατέλειψε την άσκηση της λογιστικής για πάντα. Ήταν τόσο γεμάτος μετρητά και καλά αισθήματα που έκανε άλλη μια προσπάθεια στον γάμο, με το ίδιο αποτέλεσμα… Ένα μωρό που ακολούθησε λίγο μετά το διαζύγιο.

    Ο Βρετανός εκδότης Charles Pick μοιράστηκε μαζί του τη γνώση και τη σοφία του. Πως θα είναι μακρύς ο δρόμος για να καθιερωθεί στη συγγραφική “σκάλα”. Και να γράφει με όλη του την καρδιά και με όλο του το μυαλό για τα πράγματα που ξέρει καλά, βλέπε Αφρική. Μόνο για τον εαυτό του κι όχι για το ποιον θα διαβάσει τα όσα γράφει. Να μη μιλά για τα βιβλία του με κανέναν, ακόμα και με τον ίδιο, μέχρι να γραφτούν. Γιατί μέχρι να γραφτεί ένα βιβλίο είναι απλώς καπνός στον άνεμο. Μπορεί να εκραγεί από μια απρόσεκτη λέξη.

    Στη συνέχεια, γνώρισε τη χωρισμένη Danielle Thomas, με την οποία παντρεύτηκαν το 1971 κι έμειναν ευτυχισμένοι μαζί για 28 χρόνια. Το 1993, η Thomas μετά από επιληπτική κρίση διαγνώστηκε με κακοήθη καρκίνο στον εγκέφαλο κι έπρεπε να χειρουργηθεί. Ο καθηγητής Mitch Berger, επικεφαλής της νευροχειρουργικής μονάδας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ντένβερ πέταξε στο Κέιπ Τάουν κι ολοκλήρωσε την αφαίρεση του μεγαλύτερου μέρους του όγκου χωρίς χρήματα. Μόνο για να προσπαθήσει να τη σώσει. Οικογενειακά, προσκλήθηκαν στην Αφρική για σαφάρι. Αλλά η Thomas κυριευόταν καθημερινά από φόβο και σύγχυση. Έχασε τα μαλλιά της κι έγινε παχύσαρκη εξαιτίας της ισχυρής φαρμακευτικής αγωγής. Έπρεπε να εξετάζεται κάθε τόσο. Το κακό παρουσιάστηκε ξανά ανεξέλεγκτο και τη βύθισε σε κώμα, το 1999. Έφυγε στο τέλος τη χρονιάς, αφήνοντας τον Smith μουδιασμένο και άδειο.

    Στα μέσα του επόμενου έτους γνωρίζει και παντρεύεται την κατά 39 έτη μικρότερή του Mokhiniso Rakhimova, από το Τατζικιστάν, απόφοιτο Νομικής πουν τον επαναφέρει στη ζωή. Της αφιέρωνε ό, τι έγραφε.

    «Στη βοηθό μου, τη συμπαίκτριά μου, την αδελφή ψυχή, τη σύζυγο και την καλύτερη φίλο μου.»

    Ταξίδευε πολύ, σε όλο τον κόσμο, αναζητώντας υλικό και διεξάγοντας έρευνες για τα βιβλία του. Ενδιαφερόταν βαθιά για τους λαούς και την άγρια φύση της Μαύρης Ηπείρου, πράγμα που αντανακλάται έντονα στη βιβλιογραφία του. Έγραφε για την αγάπη, για το μίσος, για ράντσα βοοειδών, για εξόρυξη χρυσού… Το 1966 τιμήθηκε με το βραβείο British Lifetime Achievement Award.

    Έκοψε το κάπνισμα, ασκούταν κι εξεταζόταν τακτικά. Μέχρι το τέλος ένιωθε αισιόδοξος κι ερωτευμένος…

    Bonus tip: Έδωσε το όνομα του παππού του (Courtney) στον ήρωα του πρώτου του βιβλίου “Στα νύχια του λιονταριού”.

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    εισάγετε το σχόλιό σας!
    παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ