Σάββατο, 10 Απριλίου, 2021
More
    Αρχική Άρθρα Συνεργατών 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση

    200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση

    -

    Με αφορμή την επέτειο από τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, διαβάστε τις πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη ζωή των Ελλήνων αγωνιστών.

    Γράφει η Αγγελίνα Παπαθανασίου

    Η Ελληνική Επανάσταση ξεκίνησε σε διάφορα σημεία της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας στη διάρκεια του Μαρτίου του 1821. Με την εξαίρεση των κλεφτών και αρματολών που προϋπήρχαν, η μάζα των ελληνικών δυνάμεων της Επανάστασης προήλθε από αγροτικούς και κτηνοτροφικούς πληθυσμούς, οι οποίοι δεν διέθεταν ούτε όπλα, ούτε οργάνωση, ούτε πολεμική εμπειρία. Ο μεγαλύτερος αριθμός τους δεν γνώριζε λοιπόν στην αρχή τους τρόπους του πολέμου και δεν ήξερε σημάδι, κάτι που στο πλαίσιο ενός πολέμου ατάκτων αποτελούσε πολύ σημαντική έλλειψη. Χρειάστηκε να μάθουν τις τεχνικές παρατηρώντας τους κλέφτες και αρματολούς στη διάρκεια των επιχειρήσεων και να συσπειρωθούν γύρω από τις ομάδες κλεφτών και αρματολών.

    Γρήγορα κατόρθωσαν να ελέγξουν το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής, ενώ οι Οθωμανοί κλείστηκαν στα οχυρά φρούρια αναμένοντας την ενίσχυση του Σουλτάνου. Βορειότερα όμως, στη Θεσσαλία, τη Μακεδονία, την Κύπρο κ.α., οι ισχυρότερες οθωμανικές δυνάμεις κατέπνιξαν τους επαναστάτες.

    Οι κλεφταρματολοί, όπως και οι πολεμιστές του ’21, ήταν μαθημένοι σε κακουχίες και σε εξαιρετικά λιτή διαβίωση. Ζούσαν με την ομάδα τους σε βουνά και λημέρια, σε μεγάλες ομάδες έως και χιλίων ατόμων, αλλά διατηρούσαν επαφές με τον υπόλοιπο κόσμο. Χρησιμοποιούσαν τους επενδύτες τους (καπότες) για να τυλίγονται και ξάπλωναν στο ύπαιθρο. Εάν παρουσιαζόταν ευκαιρία, μπορούσαν επίσης να κατασκευάσουν απλά τσαρδιά με κλαδιά και φύλλα.

    Εκτός από τα μοναστήρια ή κάποιους οικισμούς από τους οποίους μερικές φορές λάμβαναν τροφή και εφόδια, σύνηθες γεύμα τους ήταν το παξιμάδι με ελιές, τυρί και ωμά κρεμμύδια ή σκόρδα – ή ό,τι από αυτά ήταν διαθέσιμο. Κρέας έτρωγαν μία φορά την εβδομάδα, εάν μπορούσαν να το αποκτήσουν. Στη διάρκεια μίας πορείας συνέλεγαν επίσης διάφορα άγρια χόρτα και ρίζες, που έβραζαν και έτρωγαν καθισμένοι σταυροπόδι σε κύκλο. Εάν τύχαινε να σκοτώσουν κάποιο μικρό ζώο, το έκοβαν σε κομμάτια που κατόπιν έψηναν στη φωτιά περασμένο στους οβελούς των όπλων.

    Η αντοχή τους στην πορεία σημειώνεται συχνά από τους ξένους εθελοντές που πολέμησαν δίπλα τους και που συχνά δυσκολεύονταν να τους ακολουθούν. Στη διάρκεια της κάθε εκστρατείας, οι αγωνιστές δεν άλλαζαν ρούχα, ούτε πλένονταν, εκτός από ένα περιστασιακό κατάβρεγμα σε κάποιο ρυάκι ή ποτάμι. Αντιθέτως, τα όπλα τους ήταν πάντα απαστράπτοντα, μιας και πρώτη τους έγνοια μόλις ξυπνούσαν το πρωί ήταν να τα καθαρίζουν και να τα τακτοποιούν. Η μοναδική τους φουστανέλα χρησίμευε επίσης ως τραπεζομάντιλο, πετσέτα κ.ο.κ.

    Στη ζωή του ορεσίβιου ανυπότακτου, παρά τις αντίξοες συνθήκες, το γλέντι και το τραγούδι έπαιζαν πρωταρχικό ρόλο. Οι ηθικοί κανόνες που ακολουθούσε ήταν αυστηρότατοι σε κάθε επίπεδο, και η παραβίασή τους τιμωρείτο σκληρά. Η χριστιανική θρησκεία αποτελούσε τη λυδία λίθο της ταυτότητάς του και οι αγώνες του ενάντια στον αλλόθρησκο Τούρκο έπαιρναν στα μάτια του χαρακτήρα σταυροφορίας. Οι αγωνιστές, και ειδικά οι πρώην κλέφτες, τηρούσαν απαρέγκλιτα τις νηστείες, θεωρώντας τις ως ισχυρότατο μέσο εξιλέωσης.

    Ο συναισθηματικός δεσμός του πολεμιστή με τα όπλα ήταν πολύ ισχυρός. Τα προβιομηχανικά όπλα ήταν κατεξοχήν προσωπικά αντικείμενα και η κατοχή ή η απώλειά τους ήταν συνυφασμένη με την αίσθηση τιμής και ανδρείας. Ο κάθε πολεμιστής είχε τα δικά του όπλα, τα οποία τιμούσε σαν να ήταν σύντροφοι ή γυναίκες του. Οι περισσότεροι τα διακοσμούσαν ανάλογα με τις δυνατότητές τους, ενώ πολλοί έδιναν όνομα στα όπλα τους, όπως για παράδειγμα, Θοδωρούλα, το καριοφίλι του Θεοδώρου Γρίβα, Κυρά Βασιλική, το καριοφίλι του Γεωργίου Καραϊσκάκη, και Ασήμω, η σπάθη του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Όπως ο πλούτος των γυναικών ήταν στα κοσμήματα, έτσι αυτός των ανδρών βρισκόταν στον οπλισμό τους.

    Στις ρευστές συνθήκες ζωής των πολεμιστών, το όπλο ήταν το μοναδικό αντικείμενο που δεν αποχωρίζονταν ποτέ. Παρόλο που στην ήττα δεν θεωρούσαν ντροπή να ρίξουν τα όπλα και να τραπούν σε φυγή –συχνά αυτό γινόταν επίτηδες, για να καθυστερήσει ο εχθρός που τους κυνηγούσε–, θρηνούσαν την απώλεια ενός όπλου σχεδόν όσο αυτή ενός συμπολεμιστή…

    200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση

    Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα

    Πηγή: https://www.nhmuseum.gr/

    Προηγούμενο άρθροQuiz 19 – Γενικών γνώσεων
    Επόμενο άρθροΤο μνημείο του Ζαλόγγου

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here