Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου, 2021
More
    ΑρχικήΜεταφρασμένη ΛογοτεχνίαΗ δολοφονία του τραπεζίτη - Αουγκούστο Ντε Άντζελις

    Η δολοφονία του τραπεζίτη – Αουγκούστο Ντε Άντζελις

    -

    Επιστροφή στο παλιό κλασικό whodunit. Γεννήθηκε στη Ρώμη, είναι από τους πρώτους που έγραψαν μεσογειακό νουάρ, και μας συστήνεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μέσα από τις Εκδόσεις ΟΚΤΑΝΑ. Είναι ο Αουγκούστο Ντε Άντζελις με το βιβλίο του που κυκλοφόρησε το 1935 και φέρει τον τίτλο «Η δολοφονία του τραπεζίτη» (Il banchiere assassinato).

     Προσωπική άποψη: Κωνσταντίνα Μόσχου

    Στα θετικά του βιβλίου “Η δολοφονία του τραπεζίτη”, η εξαιρετική μετάφραση στα ελληνικά από τη Δήμητρα Δότση, καθώς και ο πρόλογος για την ελληνική έκδοση που έχει γραφτεί από τον συγγραφέα Κάρλο Λουκαρέλι.

    Πρόκειται για το πρώτο μυθιστόρημα μιας σειράς με τον ίδιο ήρωα, δεκαπέντε τον αριθμό, η πρώτη εμφάνιση του δαιμόνιου επιθεωρητή της Αστυνομικής Διεύθυνσης Μιλάνου, Κάρλο Ντε Βιντσέντσι, ενός ιδιαίτερου χαρακτήρα. Μας θυμίζει ελαφρώς τον Μαιγκρέ του Σιμενόν, όμως έχει χαρακτηριστικά που τον διαφοροποιούν. Σε κάποια σημεία στάθηκα στο καλλιεργημένο του ύφος, που όμως αλλού αναγκαζόταν να το αποτινάξει, προκειμένου να σταθεί επάξια στον ρόλο ενός καλού αστυνόμου και να γίνει πιο αυστηρός και μπρουτάλ απέναντι σε όσους του αντιστέκονταν στην αναζήτηση της αλήθειας.

    Με μια αργή στην αρχή θεώρηση των πραγμάτων, έτσι ώστε να ξετυλιχτεί το κουβάρι της ιστορίας, ο αστυνόμος Ντε Βιντσέντσι συνομιλεί με τον παιδικό του φίλο, επιχειρηματία Τζανέτο Αουρίτζι. Κάτι φαίνεται ότι υποβόσκει στην ατμόσφαιρα, σαν ένα μυστικό που προσπαθεί να παραμείνει στο ημίφως από τον φίλο του. Αποδεικνύεται τελικά πως υπάρχει μια σχέση μεταξύ αυτού και του δολοφονημένου τραπεζίτη Μάριο Γκαρλίνι που βρέθηκε στο διαμέρισμα του επιχειρηματία, χωρίς όμως –όπως ισχυρίζεται ο ίδιος– να έχει ιδέα.

    Οι υποψίες διαχέονται σε όλες τις σελίδες προς κάθε κατεύθυνση. Ο οποιοσδήποτε ήρθε σε συνάντηση με το θύμα θεωρείται πιθανός ένοχος, και ο αστυνόμος Ντε Βιντσέντσι θα χρησιμοποιήσει όλη την πειθώ του και τη λογική του προκειμένου να ανοίξει όλα τα σκοτεινά σημεία της υπόθεσης. Ποιος είναι ο δολοφόνος; Ο επιχειρηματίας, η μνηστή του, ο πεθερός του, ο οικονόμος, ο φοιτητής του πάνω ορόφου, ή ακόμα κάποιος που δεν έχει μπει στο στόχαστρο του αστυνόμου;

    Κλασικό whodunit, με όλα τα κλισέ που λατρέψαμε στην παλιά καλή αστυνομική λογοτεχνία και δεν πρόκειται να τα βαρεθούμε ποτέ: υδροκυάνια και κλειστά δωμάτια, κραυγές και μπάτλερ. Οι ανατροπές ακολουθούν η μία την άλλη και οι σημαντικότερες σκηνές διαδραματίζονται στον χώρο του εγκλήματος, σε ένα κλειστό διαμέρισμα, όπου βρίσκονται όλοι οι ύποπτοι, έτοιμοι να υποστούν την εξονυχιστική εξέταση μέσα από την τετράγωνη λογική του Ντε Βιντσέντσι. Ο οποίος βέβαια, εκτός από λογική, διαθέτει κάτι παραπάνω: μια καρδιά που χτυπά στους ρυθμούς των ανθρώπων και μπορεί να τους καταλαβαίνει, για μικρά ή μεγάλα παραπτώματα – αυτό είναι που του προσθέτει στον ιδιαίτερο χαρακτήρα του και τον κάνει αγαπητό στον αναγνώστη.

    Ένα κλείσιμο του ματιού και στις detective stories από τον συγγραφέα, μέσα από τον χαρακτήρα της μοιραίας Μαρία Τζοβάνα, του φτωχού αλλά τίμιου νεαρού στη σοφίτα Ρεμίτζο Αλτιέρι, και του επί πληρωμή Άγγλου ντετέκτιβ Χάριγκτον – αποζημιώνουν τον αναγνώστη σε ένα ολιγοσέλιδο αλλά πλήρες βιβλίο, κλασικό και διαχρονικό.

    «Ωραίο πράγμα να έχει κανείς τις θεωρίες του! Εγώ πάλι οφείλω να σας πω ότι δεν έχω καμία απολύτως θεωρία». Ο Χάριγκτον δεν αντιλήφθηκε την ειρωνεία του αστυνόμου. «Ω, το μόνο που χρειάζεται είναι να ενεργοποιήσετε τα γκρίζα κύτταρα του εγκεφάλου σας». «Ασφαλώς!» αποκρίθηκε ο Ντε Βιντσέντσι και έκοψε την κουβέντα με ύφος παγερό: «Ωραία λοιπόν, βάλτε τα να δουλέψουν, Χάρινγκτον. Ήρθε η κατάλληλη στιγμή».

    Η υπόθεση φαίνεται άλυτη, παρόλο που ο επιθεωρητής έχει κοφτερό μυαλό και εργάζεται ασταμάτητα, στήνοντας ακόμα και ίντριγκες προκειμένου να αναγκαστούν οι ύποπτοι να αποκαλύψουν την αλήθεια. Τις περισσότερες όμως φορές διαπιστώνει πως όλα γίνονται κάτω από τη μύτη του, και δεν χρειάζεται παρά να τα δει υπό άλλο πρίσμα ή οπτική γωνία. Ο βοηθός του αστυνόμου, ο Μάκαρι, φροντίζει να του το υπενθυμίζει.

     «Η αξία ενός γεγονότος δεν έγκειται στη σπανιότητά του, αλλά κατά κύριο λόγο στο πόσο συνηθισμένο είναι, και, προτού αξιώσουμε από την οξυδέρκειά μας να μας υποδείξει αυτό που είναι αόρατο στα μάτια μας, είναι προτιμότερο να εκπαιδεύσουμε αυτή την οξυδέρκεια σε ό,τι είναι κάτι παραπάνω κι από ορατό και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν κεντρίζει την προσοχή μας».

    Μια προσέγγιση στο έγκλημα από έναν μεγάλο του είδους, τον συγγραφέα Αουγκούστο Ντε Άντζελις (1888-1955), που δυστυχώς δεν κατάφερε να προσθέσει περισσότερα έργα στο ενεργητικό του, αφού δεν του επιτράπηκε από το καθεστώς Μουσολίνι («Στη χώρα μας δεν γίνονται τέτοια πράγματα, δεν έχουμε ντετέκτιβ, δεν έχουμε μητροπόλεις και κυρίως δεν έχουμε γκάνγκστερ», «Έχουμε και παραέχουμε εγκλήματα» απαντούσε ο Ντε Άντζελις).

    Τις νύχτες εκείνες όπου δεν συμβαίνει τίποτα και συμβαίνουν τα πάντα, γιατί στη μεγάλη κοιμισμένη πόλη, ακόμα και τούτη τη στιγμή που μιλάμε, τα δράματα είναι ατελείωτα κι ας μην είναι όλα τους αιματηρά. Απεναντίας, τα πιο τρομερά είναι ακριβώς αυτά που δεν καταλήγουν σε έναν πυροβολισμό ή μια μαχαιριά.

    Πολύ σωστά υπάρχει εκτενής αναφορά στον πρόλογο του βιβλίου για τον χαρακτήρα του αστυνόμου, που φαίνεται ότι αντιπροσωπεύει και τον ίδιο τον συγγραφέα: «Ο Ντε Βιντσέντσι είναι εξαιρετικά επιδέξιος στο να αντιλαμβάνεται την ατμόσφαιρα ενός εγκλήματος, να διακρίνει εκείνη την υπό διαμόρφωση κοινωνία και κυρίως την ψυχή των πρωταγωνιστών του. Κι αυτό είναι κάτι που τον παθιάζει, μα και που την ίδια στιγμή τον κάνει να υποφέρει».

    Ελπίζουμε να έρθουν σύντομα και οι υπόλοιπες ιστορίες του ευφυούς επιθεωρητή. Είναι μια αποτοξίνωση να επιστρέφεις πίσω σε παλιές καλές μυθοπλασίες, όταν ακόμα και το αναμενόμενο γίνεται απρόσμενο, μυστικό συνταγής έμπειρων συγγραφέων.

    Περίληψη: Γραμμένη από τον πατέρα του μεσογειακού νουάρ, Αουγκούστο ντε Άντζελις, Η Δολοφονία του τραπεζίτη δεν μας φέρνει αντιμέτωπους μόνο με ένα πτώμα και τους ύποπτους θύτες, αλλά και με μια κοινωνία που παραδίδεται στον φασισμό. Τη λύση του μυστηρίου αναλαμβάνει ένα πρόσωπο που, αντί να παρακολουθεί φασιστικές φανφάρες, επιλέγει να διαβάζει εν ώρα υπηρεσίας Πόε και Φρόυντ: ο επιθεωρητής Κάρλο ντε Βιντσέντζι, γνωστός και ως «ο Ιταλός Μαιγκρέ».

    «Στη χώρα μας δεν γίνονται τέτοια πράγματα, δεν έχουμε ντετέκτιβ, δεν έχουμε μητροπόλεις και κυρίως δεν έχουμε γκάνγκστερ». «Πολύ πιθανόν», απαντούσε ο Ντε Άντζελις, «εμένα όμως μου φαίνεται πως έχουμε και παραέχουμε εγκλήματα». «Αυτά τα πράγματα βλάπτουν τη νεολαία», υποστήριζε το φασιστικό Υπουργείο Λαϊκού Πολιτισμού, «και την ωθούν να διαπράττει εγκλήματα από καθαρή μίμηση και μόνο». «Όχι», έλεγε ο Ντε Άντζελις, «αυτό που βλάπτει είναι η κακή λογοτεχνία».

    Από τον πρόλογο του Carlo Lucarelli

    Η δολοφονία του τραπεζίτη - Αουγκούστο Ντε ΆντζελιςΣτοιχεία Βιβλίου

    Τίτλος: Η Δολοφονία του Τραπεζίτη

    Συγγραφέας: Augusto De Angelis

    Εκδόσεις: Οκτάνα 

    ΙSBN:  978-618-83931-6-5

    Hμ. Έκδοσης: 06/2021

    Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here