Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου, 2020
More
    Αρχική Ελληνική Λογοτεχνία Η πυραμίδα της οργής - Μένιος Σακελλαρόπουλος

    Η πυραμίδα της οργής – Μένιος Σακελλαρόπουλος

    -

    Προσωπική άποψη: Χαρά Δελλή

    Η πυραμίδα της οργής. Δεν περίμενα τέτοια γροθιά στο στομάχι. Πάντα με εκπλήσσει ο συγγραφέας, αλλά ομολογώ πως δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένη για κάτι τόσο έντονο, ζωντανό κι επίκαιρο. Ο ίδιος χαρακτήρισε το 15ο(!) αυτό βιβλίο του …Όνειρο, ανάσα, πνοή, απρόσμενο δώρο ζωής… Μια πυραμίδα συναισθημάτων που σε μια στιγμή καθορίζουν μια ολόκληρη ζωή. Τα καθαρά μάτια του, το φωτεινό και χαμογελαστό πρόσωπό του, ο γλυκός λόγος που αβίαστα μπορεί να σου πει και να φτιάξει η μέρα σου (σαν άλλος Μανόλης αφτιασίδωτης ανθρωπιάς κι ανεπιτήδευτης ματιάς), δε λαθεύουν. Είναι συγγραφέας ψυχών.

    Μύριζε ιδρώτα και αγωνία, κι απελπισία και θυμό και οργή, και η ξεχειλισμένη αγανάκτηση χόρευε στα πρόσωπα των εργαζομένων, που αποφάσισαν να οργανωθούν για να δουν τι θα κάνουν κι αν υπήρχαν περιθώρια αντίδρασης.

    Η πυραμίδα της οργήςΠρόσωπα και βιώματα γύρω από μια απάνθρωπα σκληρή κατάσταση σε έκαναν να θέλεις να σταματήσεις, να συμπάσχεις με τους ήρωες, διακόπτοντας την ανάγνωση, μα ταυτόχρονα σε καλούσαν αγωνιωδώς να μάθεις την κατάληξή τους, μη μπορώντας να ξεκολλήσεις από τις σελίδες. Καταφέρνει να σε κρατάει σε εγρήγορση καθ’ όλη τη διάρκεια της πλοκής. Χωρίς περιττά λόγια, χωρίς χρονικά πισωγυρίσματα. Χείριστες συμπεριφορές, σοκαριστικές αλήθειες, καταβαρα-θρωμένες αντοχές, ολέθρια αδιέξοδα, παράπλευ-ρες απώλειες, άνανδρα “θέλω”, επιλεγμένες(!) σιωπές, αβεβαιότητα, πόνος, δάκρυα ικανά να μουσκέψουν ολόκληρη την τσιμεντούπολη, αλλά κι αγάπη, συμπαράσταση και συμπόνια. Αλληλεγγύη ανθρώπων… Αδύνατον να μη σε συνεπάρει.

    «Όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει, ο νους μας είν’ αληταριό π’ όλο θα δραπετεύει…»

    Απάθεια VS μένος

    Το αγεφύρωτο χάσμα εργοδοσίας κι εργαζομένων, οι offshore εταιρείες, το μερικό βόλεμα δίπλα στην εκμετάλλευση και την εξαπάτηση των υπαλλήλων, η πλήρης ανέχεια και διάλυση των πάντων. Είχαν βαρυστομαχιάσει τρώγοντας επί μήνες… υπομονή και κατανόηση. Κι όλα χωρίς ίχνος υπερβολής. Μια αποτύπωση της ελληνικής καθημερινότητας. Μια κατάθεση ψυχής με το μαχαίρι στο κόκκαλο. Ένα ασήκωτο βάρος στο στήθος.

    Πώς ο πλέον ήρεμος και φιλήσυχος εργαζόμενος ξεφεύγει από εκείνη τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τη λογική από την τρέλα και μετατρέπεται σε δολοφονικό τιμωρό;

    Θεία δίκη, κινήσεις εν βρασμώ, ψυχικά αποθέματα, μπλέκονται τόσο ταιριαστά που δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις ούτε στην επόμενη πρόταση του κεφαλαίου. Πόσος κόσμος, βιώνοντας την ανέχεια, δεν χάνει τα λογικά του κι οδηγείται απεγνωσμένος και οργισμένος σε άλλο επίπεδο, μην μπορώντας να αντέξει ούτε δευτερόλεπτο ακόμα τη συνέχεια αυτής της παράνοιας! Έρμαια του φόβου και της αγωνίας για το ξημέρωμα των παιδιών του. Ήξερε ότι η ευτυχία στα παιδιά δεν κοστίζει και φτάνει στα τρίσβαθα της καρδιάς τους, όση δυστυχία κι αν υπάρχει γύρω. Γιατί η αθώα παιδική καρδιά γεμίζει και με πολύ απλά πράγματα, δοσμένα με αγάπη. Στον πόλεμο, όμως, πολεμάς όπως μπορείς.

    Σε μια χώρα που σπαράζει, που ψυχορραγεί, σε μια Ελλάδα που καταρρέει, έρμαιο στον άνεμο των ασύδοτων πολιτικών αλλά και των ανάλγητων εργοδοτών, σε καθεστώτα γενικής ύφεσης, ο συγγραφέας ζωγραφίζει με τα μελανότερα χρώματα την οικονομική και ηθική κρίση και παρακμή. Το χρήμα δεν έχει διαχωριστικές γραμμές, δεν έχει χρώματα και ιδεολογίες. Στο βωμό του μηδενίζονται ζωές κι αξιοπρέπειες έναντι αμείλικτων οικονομικών συμφερόντων με την ευλογία της εξουσίας, πάντα εις βάρος του εργατικού (ή μη) δυναμικού. Γνώριζε από τον πατέρα του ότι το χρήμα δε χάνει ποτέ, ότι τρυπάει τοίχους, σκαρφαλώνει σε βουνά, στήνει γέφυρες, θάβει μνήμες, εξαφανίζει εξογκώματα, καλύπτει τα πάντα…

    Η πυραμίδα της οργήςΠλημμύρα θλίψης. Οργή. Αβάσταχτη, απόλυτη, ακατέργαστη, απροκάλυπτη. Το συναίσθημα των εκατοντάδων χιλιάδων συμπατριωτών μας που τα τελευταία χρόνια βρέθηκαν προδομένοι σε μία πατρίδα που κάηκε, που καίγεται ακόμα μπροστά σε ανάλγητα αφεντικά, μπροστά σε ντροπιαστικούς εργοδότες, οι οποίοι καταπάτησαν τα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα και τους πέταξαν στον Καιάδα της ανεργίας, της ανέχειας και της αναξιοπρέπειας. Της αναξιοπρέπειας που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος στο περιθώριο, κι όχι από κάποια δικιά του παράλειψη.

    Κλεμμένα όνειρα, ελπίδες, ζωές. Ο εφιάλτης της ανεργίας είναι πάντα παρών. Δε λογοδοτεί πουθενά. Δε λογαριάζει ούτε την εργατικότητά σου, ούτε την στρωμένη οικογένειά σου. Απλά “τραβάει την πρίζα” και σκοτάδι. Κενό. Τίποτα. “Έλεος θεού…”

    Βιβλίο σαν τραγικό, συγκινητικό ταξίδι, σαν βιωματική αλήθεια. Mεγάλη αλήθεια… 

    Φούσκωσε το ποτάμι μέσα στον συγγραφέα και δημιούργησε μια πυραμίδα οργής… Όταν η πείνα σε τσακίζει, όταν οι αγώνες σου για κάθε επιβίωση βρίσκουν κενό, όταν ο πόνος για το χαμό του παιδιού σου σε καταρρακώνει, όταν οι λιγοστές ανάσες ανθρωπιάς γίνονται διοξείδιο του άνθρακα, όταν η αξιοπρέπεια τσαλακώνεται… Εύκολο είναι να μουτζουρώσεις το όνειρο κάποιου; Τότε, μια στιγμή μόνο αρκεί για να θολώσει το μυαλό και η οργή να βγει στο φως καταστρέφοντας τα πάντα.

    «Πρώτα τα ζω… Μετά γράφω… Όλα εικόνες στο μυαλό… Η λογοτεχνία αντιγράφει τη ζωή…».

    Γιατί η ζωή είναι πολύ πιο δυνατή κι από τα πιο ευφάνταστα μυθιστορήματα. Υπάρχει όμως ζωή χωρίς πίστη, όνειρα κι ελπίδα;

    Πώς συνδυάζεται η εγκληματολογική υπηρεσία με το τμήμα καρδιολογίας και το κελί ενός σωφρονιστικού ιδρύματος;

    Οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι τόσο αληθινοί. Ταυτίζεσαι με τον καθέναν τους. Μάχεσαι μαζί τους ως το τέλος, όσο κι αν τσαλακωθείτε. Ζεις μια ιστορία πανωλεθρίας με πολλά αληθινά στοιχεία και συνθήκες καταστροφής που θα μπορούσε να συμβεί σε κάθε οικογένεια…

    Πόσο αντέχεις να ζεις σε ασφυξία, παλεύοντας να κρατήσεις την αξιοπρέπειά σου; Σε πόση κόλαση θα βυθιστείς για να νικήσεις;

    Λατρεύω να βλέπω τον κύριο Μένιο να ξεδιπλώνεται, να ταλαιπωρεί την ψυχή του, να παθιάζεται, να αποκτά σφαιρική εμμονή με την κάθε ακρίβεια. Χωρίς να του λείπει ο λεπτότερος και βαθύτερος χειρισμός ενός τόσου ευαίσθητου θέματος, επιλέγει τον ωμό, άφιλτρο, σκληρό ρεαλισμό (πάντα δημοσιογράφος!) μέσα από έντονη γραφή. Αλλά η αλήθεια δεν θέλει όμορφα φορέματα, βγαίνει γυμνή. Κι αυτή τον πήγε ως το τέλος. Η κυρία Γιώτα Παπαδημακοπούλου το αποτυπώνει τόσο εύστοχα σε τρεις μόνο προτάσεις.

    Γίνεται η φωνή όλων εκείνων που θυσιάζονται κάθε μέρα στο βωμό εκείνων που θαρρούν πως έχουν εξουσία πάνω στους άλλους, επειδή τους έχουν για υποδεέστερούς τους. Γίνεται η φωνή όλων εκείνων που κόντρα στην ωμή βία της σύγχρονης εποχής, συνεχίζουν να είναι μαχητές, δεν σκύβουν το κεφάλι ή ακόμα κι αν το κάνουν, βρίσκουν τη δύναμη να το υψώσουν και πάλι. Γίνεται η φωνή όλων εκείνων που η απελπισία τούς σπρώχνει στα άκρα και που το να χάσουν τον έλεγχο κόντρα στη λογική τους, είναι μια φλασιά δρόμος, τόσο όσο χρειάζεται για ν’ ανοιγοκλείσει ένας διακόπτης.

    Θα αμφισβητούσες την ηθική για την επιβίωση; Κι ας θυσίαζες την ψυχή σου; Δεν θα τα έπαιζες όλα για όλα; Ψάξε μέσα σου!

    Ποιος δεν έφτασε στα όρια του Σωτήρη; Όλοι μας έχουμε βρεθεί στη θέση των ηρώων του βιβλίου, όλοι μας παλεύουμε νυχθημερόν για το μέγιστο καλό σε κάθε πτυχή της ύπαρξής μας… Και ο καθένας από μας έχει φτάσει σ’ αυτό το τέλμα, που σε διαλύει και σου ρουφάει κάθε στοιχείο αξιοπρέπειας.

    Θα έρθει η δικαίωση και η λύτρωση; Θα πάρουν όλοι ό,τι τους αξίζει τελικά; Γλυτώνεις από τα δίχτυα της Νέμεσης; “Ας πάψουν να κόβονται σα λουλούδι οι ζωές των ανθρώπων κι ας εμποδιστεί κάποια στιγμή η αναλγησία, απ’ όπου κι αν προέρχεται.Μη σκοτώνεις τις μνήμες, κράτα τες, θα σε βοηθήσουν να κάνεις το σωστό. Τολμάς να διαλέξεις παράδεισο ή κόλαση; Μακάρι να πετάξουμε από την ψυχή μας κάθε ίχνος οργής και να συνεχίσουμε, όσο κι αν έχουμε ματώσει.

    Περίληψη: Ένα περίστροφο που μυρίζει οργή. Δυο υπουργοί που δωροδοκούνται. Μια εταιρεία που ψυχορραγεί. Ένας αδίστακτος εργοδότης. Τετρακόσιες οικογένειες έρμαια του φόβου και της αγωνίας για το σήμερα και το αύριο. Στημένα παιχνίδια. Ένα κοριτσάκι στη μέση του κυκεώνα. Ο πυροβολισμός που αλλάζει τα πάντα. Κι η Νέμεση που έρχεται για να ξεμπερδέψει το θλιβερό κουβάρι, με τις εξελίξεις να είναι καταιγιστικές, μπλεγμένες με έρωτες και προδοσίες. 

    Μια συνταρακτική, καθηλωτική, ανθρώπινη ιστορία που κόβει την ανάσα και αγγίζει τις ψυχές, προκαλώντας μεγάλη συγκίνηση. Μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι αληθινή…

    Η πυραμίδα της οργήςΣτοιχεία βιβλίου

    Τίτλος: Η πυραμίδα της οργής

    Συγγραφέας: Σακελλαρόπουλος Μένιος

    Εκδόσεις: Ψυχογιός

    ISBN: 9786180127331

    Αριθμός σελίδων: 456

    Έτος έκδοσης: 2018 (25 Οκτωβρίου)

     Επεξεργασία εικόνας: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα 

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here