Το «Κρυφτό» κατάφερε κάτι που λίγα βιβλία μού κάνουν πια: με έμαθε να μην εμπιστεύομαι κανέναν. Από ένα σημείο και μετά διάβαζα ζυγίζοντας κάθε βλέμμα, κάθε τυχαία συνάντηση, κάθε καλοσύνη που έδειχνε κάποιος στην ηρωίδα, σίγουρη πως εγώ θα καταλάβαινα πρώτη ποιος κρύβεται πίσω από τι. Κι όταν έφτασα στην πρώτη μεγάλη ανατροπή, κατάλαβα πως ο Chris Carter με είχε οδηγήσει, χαμογελώντας, ακριβώς εκεί που ήθελε από την αρχή.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Το «Κρυφτό» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Bell, σε μετάφραση του Αντώνη Γιαννούλη, πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ και, κυρίως, το πρώτο αυτοτελές του μυθιστόρημα, έξω από τη σειρά με τον Ρόμπερτ Χάντερ που τον έκανε αγαπημένο σε όλους μας.
Το πιο τρομακτικό στο κρυφτό δεν είναι να σε βρουν. Είναι να μην ξέρεις ποτέ αν κάποιος σε ψάχνει ακόμη.
Η Σαμ Στιούαρτ στέκεται στο εδώλιο και καταθέτει εναντίον του συζύγου της, μετά από χρόνια κακοποίησης και απόλυτου ελέγχου. Ο Νέλσον κλείνεται στη φυλακή, εκείνη παίρνει καινούργιο όνομα και καινούργια ταυτότητα, και ως Μέρι Σμιθ ξεκινά μια ζωή που μοιάζει με διαρκή φυγή. Μασαχουσέτη, Τενεσί, Αλαμπάμα, Καλιφόρνια. Στο Νάσβιλ ξεδίνει ανάμεσα σε μπαρ και συναυλίες κάντρι, φλερτάρει, γελάει, ώσπου μια νύχτα καταλαβαίνει πως κάποιος την ακολουθεί. Στο Λος Άντζελες γνωρίζει έναν γοητευτικό άντρα που της αλλάζει τη ζωή, κι εκεί ακριβώς που άρχισα να αναρωτιέμαι πού πήγε το θρίλερ μέσα σε τόσο ρομάντζο, ο Carter τραβά την κουρτίνα. Από εκείνη τη στιγμή τίποτα δεν είναι αυτό που έδειχνε.
Με τη Μέρι είχα μια παράξενη σχέση, το ομολογώ. Τη λυπήθηκα βαθιά, γιατί ο τρόπος που ο Carter καταγράφει τι αφήνει πίσω της η κακοποίηση στον ψυχισμό ενός ανθρώπου, την καχυποψία που δεν φεύγει ποτέ, την ανάγκη να ελέγχεις κάθε πόρτα πριν την ανοίξεις, είναι από τα πιο σωστά πράγματα του βιβλίου. Ταυτόχρονα, όμως, δεν κατάφερα ποτέ να την πλησιάσω αληθινά. Παρότι ζούμε ολόκληρη την ιστορία μέσα από τα δικά της μάτια, έμεινε για μένα λιγάκι σκιά, και το πρόσεξα ακόμη περισσότερο επειδή τον Ρόμπερτ Χάντερ, που είναι μονόχνοτος και κλειστός, νιώθω πως τον ξέρω σαν παλιό μου φίλο.
Αυτό που ο Carter δεν έχασε πουθενά είναι ο ρυθμός του. Τα σύντομα κεφάλαια, οι μικρές λεπτομέρειες που αφήνει στο τέλος κάθε σκηνής, ο τρόπος που σε σπρώχνει στην επόμενη σελίδα πριν προλάβεις να αποφασίσεις αν θέλεις να συνεχίσεις. Λάτρεψα και τις πόλεις του, ζωντανές και ρεαλιστικές, σαν να ταξιδεύεις μαζί της. Εδώ λείπει η ωμή βία των βιβλίων του Χάντερ και στη θέση της μπαίνει κάτι πιο ύπουλο, ο ψυχολογικός έλεγχος, η παρακολούθηση, η αίσθηση πως κάποιος ξέρει για σένα περισσότερα απ’ όσα ξέρεις εσύ. Και μου έμεινε μια φράση του που την κράτησα, πως το κακό δεν φοράει πάντα άσχημη μάσκα και πως η καλύτερη μεταμφίεσή του είναι να κρύβεται σε κοινή θέα.
Θα ήμουν, ωστόσο, ανειλικρινής αν δεν σου ανέφερα και τα ψεγάδια του. Το μεσαίο κομμάτι σέρνεται αισθητά, με τα ταξίδια, τις γνωριμίες και την πολυτέλεια να καταλαμβάνουν σελίδες που θα μπορούσαν άνετα να είναι λιγότερες, κι εγώ, συνηθισμένη στην ακαριαία ένταση των παλιότερων βιβλίων του, την αναμονή την ένιωσα. Οι ερωτικές σκηνές, επίσης, μου φάνηκαν ξένες μέσα σε ένα τέτοιο μυθιστόρημα και δεν πρόσθεσαν τίποτα. Ακόμη και η τελική κατασκευή, όσο έξυπνη κι αν είναι, απαιτεί τόσο απόλυτο συγχρονισμό και τόσες σωστές προβλέψεις, που κάπου ξεπερνά την αληθοφάνεια. Αν με ρωτούσες ξεκάθαρα αν είναι καλό, μέτριο ή χάλια, θα σου έλεγα καλό, με την επισήμανση πως χρειάζεται υπομονή στη μέση για να απολαύσεις το τέλος. Οι τελευταίες εκατό σελίδες πραγματικά με αποζημίωσαν.
Θα το πρότεινα σε όσους αγαπούν τα θρίλερ ταυτοτήτων, τις ιστορίες όπου κανείς δεν είναι αυτό που δείχνει, και σε όποιον είναι λάτρης της γραφής του Carter. Αν, πάντως, τον ξέρεις μόνο από τον Ρόμπερτ Χάντερ, μπες προετοιμασμένη: εδώ δεν υπάρχουν πτώματα και εγκληματολογικά εργαστήρια, υπάρχει μια γυναίκα που τρέχει και ένα μυαλό που την περιμένει στη στροφή.
Κλείνοντας το «Κρυφτό», με έπιασε η ανάγκη να γυρίσω στις πρώτες σελίδες και να μετρήσω πόσα σημάδια είχα μπροστά μου χωρίς να τα δω. Αυτό είναι, τελικά, το πραγματικό θέμα του βιβλίου. Όχι ποιος λέει ψέματα, αλλά πόσο εύκολα πιστεύουμε μια ιστορία όταν τα κομμάτια της φαίνονται να ταιριάζουν μεταξύ τους. Ο Carter δεν παίζει κρυφτό με τη Μέρι. Παίζει μαζί μας.
Κι εμείς, άραγε, πόσες φορές εμπιστευτήκαμε κάποιον μόνο και μόνο επειδή η ιστορία που μας έλεγε για τον εαυτό του έμοιαζε, από την αρχή ως το τέλος, απολύτως λογική;
Περίληψη: Τι γίνεται αν τίποτα στη ζωή σου δεν είναι αυτό που δείχνει;
Η Σαμ Στούαρτ, αφού βρίσκεται παγιδευμένη σε έναν κακοποιητικό γάμο, καταφέρνει επιτέλους να βρει αρκετό θάρρος ώστε να πάει τον Νέλσον, τον σύζυγό της, στο δικαστήριο. Όμως εκείνος, πριν οδηγηθεί στη φυλακή, της δίνει μια υπόσχεση: «Θα σε εκδικηθώ. Όσο χρόνο κι αν μου πάρει».
Και ο Νέλσον Στούαρτ δεν είναι τύπος που δίνει κενές υποσχέσεις.
Η Σαμ αποκτά καινούριο όνομα και ταυτότητα. Σαν Μέρι Σμιθ μετακινείται σε όλη τη χώρα ώστε να χαθούν τα ίχνη της και να καταφέρει να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή. Ωστόσο γνωρίζει πολύ καλά για τι είναι ικανός ο πρώην σύζυγός της –και ότι η επιρροή του ξεπερνάει κατά πολύ τα τείχη της φυλακής.
Αυτό που υποτίθεται ότι θα ήταν μια καινούργια αρχή για τη Μέρι, γίνεται το μεγαλύτερο παιχνίδι γάτας και ποντικιού της ζωής της, ένα παιχνίδι στο οποίο τίποτα δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται, ένα παιχνίδι στο οποίο εκείνη ΚΡΥΒΕΤΑΙ κι εκείνος ΨΑΧΝΕΙ. Για όσο θα χρειαστεί.
Επειδή για κάποιους ανθρώπους η εκδίκηση μπορεί να είναι και μια μορφή τέχνης.
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙΣ, ΟΧΙ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΔΙΝΟΝΤΑΙ…
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Κρυφτό
Συγγραφέας: Chris Carter
Μεταφραστής: Αντώνης Γιαννούλης
Εκδόσεις: Bell
ISBN: 978-618-5994-14-3
Σελίδες: 464
Έτος έκδοσης: 2026
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ