Σάββατο, 21 Αυγούστου, 2021
More
    ΑρχικήΠοίησηΜνήμες μικρού μήκους - Δήμητρα Ντάση

    Μνήμες μικρού μήκους – Δήμητρα Ντάση

    -

    Βλέποντας το βιβλίο Μνήμες μικρού μήκους της Δήμητρας Ντάση, αναθάρρησα, γιατί είναι καλόγουστο και προσεγμένο. Σήμερα με τις πολλές κυκλοφορίες βιβλίων σπανίζουν οι προσεγμένες δουλειές.

    Προσωπική άποψη: Βασιλική Παπαθανασίου

    Το βιβλίο είναι σκληρόδετο και έχει ένα σελιδοδείκτη υφασμάτινο, όπως ακριβώς πρέπει να είναι οι μνήμες. Μπράβο στις εκδόσεις Κέδρος για την όμορφη δουλειά που προσφέρουν στους αναγνώστες.

    Όσον αφορά το περιεχόμενο, το βιβλίο περιέχει μνήμες της ποιήτριας, όπως τα βλέπει τώρα στο παρόν. Πόσο αλλάζει ο χρόνος τα πράγματα! Χάνουν τον πόνο, είναι αλλοιωμένα, ρυτίδες γεμίζουν τα πρόσωπα και κάποια ξεθωριάζουν.

    Τα πρώτα ποιήματα είναι «Η αρχή του κόσμου», φυσικά έχουν προσωπικά δεδομένα της ποιήτριας.

    Εδέμ

    Φισών

      Γιχών

      Τίγρης

     Κι Ευφράτης

     Είναι οι πρώτες μνήμες μου,

    Καθώς και δύο δέντρα –

    Μα δεν μπορώ να θυμηθώ την όψη σου, πατέρα.

    Πατέρας μπορεί να είναι ο Θεός, μπορεί κι ο πατέρας της που έχει επωμιστεί τον ρόλο της αρχής.

    «Θέλω να γυρίσω πίσω

    το παιδικό μου σώμα να φορέσω

    Μάρτη να δέσω στον καρπό»

    Μνήμη

    Τα ποιήματα διακόπτονται από στιχάκια που χωρίζουν σε ενότητες το βιβλίο και είναι πάντα στα δεξιά.

    Στη λήθη γλιστρούν οι πιο όμορφες μέρες μας,

    Κι εσένα που αγάπησα τόσο,

    Πες μου, αλήθεια, υπήρξες;

    Τα παρακάτω ποιήματα εκφράζουν έναν έρωτα που έχει χαθεί μέσα στον χρόνο:

    το χάδι σου, πικρό σημάδι·

    Και η ουλή στην πλάτη σου γκρεμός,

    Το άνοιγμα στα χείλη σου ρωγμή –

    Μέσα σου πέφτω.

    Αναδρομή

    Έρωτας που άφησε πληγές, αλλά μερικές φορές τις πληγές μας τις αγαπάμε.

    Μα συνεχίζω

    Να περπατώ ξυπόλητη

    Να βλέπω όνειρα που βγαίνουν

    Να σε αισθάνομαι κοντά μου σαν να είσαι

    Να ερωτεύομαι κάθε φορά πιο δυνατά.

    Χωρίς αναπνοή

    Λήθη ή μνήμη για τους ανθρώπους που ο θάνατος μας στερεί.

    Θυμάσαι; Εκεί που είσαι με θυμάσαι;

    Μπορείς ακόμα να θυμάσαι;

    Εγώ ξεχνάω τη μορφή σου, έχω ξεχάσει τη φωνή σου,

    Στο υποσυνείδητο κρυμμένο κάποιες φορές σε συναντώ,

    Μου ψιθυρίζεις ποιήματα από την πέρα όχθη

    Σε μια γλώσσα αλλόκοσμη που δεν γνωρίζω να μιλώ.

    Δεν θέλω να λησμονηθεί

    Γυμνοί, θνητοί και μόνοι γεννιόμαστε σε αυτόν τον κόσμο και έτσι φεύγουμε. Γι’ αυτό η μνήμη παίζει τον ρόλο της στη ζωή μας. Η μνήμη ή η λήθη μάς καθορίζουν ως ανθρώπους στην κοινωνία που ζούμε. Ας γίνουμε λοιπόν μνήμες αγαπημένες και ζωντανές. Ας μοιράζουμε αγάπη για να πάρουμε αγάπη. Ας δίνουμε ζωή για να μας θυμούνται πάντα. Μόνο όταν σε θυμούνται δεν πεθαίνεις ποτέ.

    Περίληψη: Ζω για το θαύμα που θα ’ρθει –

    Μου είπες να γράφω,

    Αργά και σταθερά να ξύνω το σκοτάδι μου,

    Αργά και σταθερά να καταδύομαι,

    Τη νόσο των δυτών μην αποκτήσω·

    Και τότε ήξερα, καθήκον μου ήταν να ράβω άστρα

    Στις μνήμες μου τις διάτρητες,

    Να σταματήσει αυτός ο αέρας να εισχωρεί από παντού,

    Σε κάθε αναδρομή να με αρρωσταίνει. 

     

    Μνήμες μικρού μήκους - Δήμητρα Ντάση Στοιχεία Βιβλίου

    Τίτλος: Μνήμες μικρού μήκους 

    Συγγραφέας: Δέσποινα Ντάση 

    Εκδόσεις: Κέδρος

    Έτος έκδοσης: 2020

    ISBN: 978-960-04-5114-6

    ΣΕΛ.: 64

    Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here