Κυριακή, 15 Μαΐου, 2022
More
    ΑρχικήΛογοτεχνίαΣειρές: Ελληνική ΛογοτεχνίαΗ Εποχή των Θρύλων: Ο Δρόμος της Εξορίας - Γρηγόρης Δημακόπουλος

    Η Εποχή των Θρύλων: Ο Δρόμος της Εξορίας – Γρηγόρης Δημακόπουλος

    -

    Η Εποχή των Θρύλων – Ο Δρόμος της Εξορίας. Το περίμενα περισσότερο από το πρωτότοκό μου; Ναι. Ούρλιαζα σαν βλαμμένο στην ανακοίνωση της κυκλοφορίας ΕΝΩ ήμουν στη δουλειά; Ναι. Το πήρα πιο γρήγορα από ό,τι βιβλίο έχω αγοράσει ΠΟΤΕ; Ναι. Το μετάνιωσα; ΠΟΤΕ.

    Προσωπική άποψη: Νάντια Κίσκα

    Το ένστικτό του τον προειδοποιούσε: ο κίνδυνος ήταν κάτι παραπάνω από υπαρκτός… ήταν άμεσος. Αν ήξερε τι θανάσιμο λάθος είχαν κάνει, και τι πραγματικά καραδοκούσε στο σκοτάδι, λίγα μέτρα μόλις μακριά, το αίμα του θα είχε παγώσει επιτόπου.

    Αρχικά θέλω να ξεκινήσω αυτήν την κριτική λέγοντας ότι θα είμαι αμερόληπτη. Άσχετα με την προσωπική μου εμμονή με τη γραφή του συγγραφέα, θα αναλύσω όλα τα χαρακτηριστικά, πάντα με βάση τη δική μου άποψη.

    Στο πρώτο είχα παραπονεθεί για χάρτη. Ζήτα και θα σου δοθεί, λένε. Μου δόθηκε. Και ο χάρτης είναι υπέροχος. Είναι καλοφτιαγμένος, με καθαρές γραμμές, και ακόμα και εγώ που έχω γεννηθεί με ανάποδη πυξίδα στο κεφάλι μπορώ να κατανοήσω τις αποστάσεις και τα μέρη που συναντήσαμε κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης.

    Οι χαρακτήρες μεγαλώνουν, ωριμάζουν, μοχθούν και καταπονούνται ακόμα πιο σκληρά. Εξελίσσονται αργά, σωστά, και ο αναγνώστης δεν μπορεί παρά να δεθεί με το άτυχο αγόρι με την αστείρευτη δίψα για μάθηση. Ή με τον πονεμένο Ιππότη που η Ιμάρ του έχει πάρει τα πάντα. Ή με τον έρωτα και τοξότη της καρδιάς μου. Να κάνω λίγο fangirl? Θα κάνω.

    Στην «κριτική» μου για το πρώτο βιβλίο είχα γράψει ότι θέλω ο Ντ’άντε να έρθει να με πάρει πίσω στην Ιμάρ και να κάνουμε μικρούς τοξότες. Πολύ εγώ, έτσι; Ο συγγραφέας με προϊδεάζει ΜΗΝΕΣ ότι μου έχει έκπληξη. Μαντέψτε λοιπόν τι έπαθα όταν διάβασα τις δυο πρώτες παραγράφους του επιλόγου. Την κριτική του πρώτου βιβλίου μπορείτε να τη βρείτε εδώ, οπότε σας προκαλώ να το τσεκάρετε.

    Ας μιλήσουμε τώρα για τρόπο γραφής. Δεν νομίζω βέβαια ότι είμαι σε θέση να κρίνω ένα κείμενο σαν του κύριου Δημακόπουλου, αλλά ας μιλήσουμε για την άποψή μου. Το κείμενο ΒΡΙΘΕΙ προοικονομιών. Είναι στην κυριολεξία γεμάτο, αλλά αντί να με ενοχλεί που ξέρω π.χ. τι θα γίνει σε πολλά πολλά χρόνια με τον Χόουπ, μου προσφέρει αυτήν την αγαλλίαση που χρειάζομαι μετά από τόσο ανθρωποκυνηγητό, ώστε να γαληνέψει η ψυχή μου.

    Το κείμενο είναι βαθιά συναισθηματικό και επεξηγηματικό. Μαθαίνουμε μυστικά, ιστορίες, αλλά ταυτόχρονα και η πλοκή κυλάει. Έστω και αργά για τις δικές μου προτιμήσεις. Οι χαρακτήρες που γνωρίσαμε στο πρώτο ως δευτερεύοντες, παίρνουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Θρηνούμε, αγαπάμε, πονάμε με τους χαρακτήρες. Και αυτό είναι το υπέρτατο δώρο ενός συγγραφέα στον αναγνώστη. Χαρακτήρες που ματώνεις μαζί τους, ερωτεύεσαι μαζί τους και πεθαίνεις μαζί τους.

    Σ’ αυτόν εδώ τον χώρο έδιναν ζωή στη νύχτα. Απ’ εδώ η όρασή τους ταξίδευε ως τις εσχατιές του ουρανού. Από εδώ, χάρη στις Προσωπίδες των Οιωνών, έβλεπαν άλλους κόσμους, Χόουπ.

    Η εναλλαγή των γεγονότων σου κόβει την ανάσα. Ναι, πηγαίνει από νηνεμία σε καταιγίδα και το αντίθετο, αλλά το κάνει με τέτοια μαεστρία, που σε κρατάει σε εγρήγορση.

    Η γραφή του Δημακόπουλου νομίζω πλέον είναι τόσο χαρακτηριστική, που θα μπορούσα να αναγνωρίσω κείμενό του ανάμεσα σε δεκάδες χιλιάδες άλλα. Και αυτό είναι άθλος να το πετύχεις.

    Μου άφησε ερωτήματα που δεν πρόκειται κανείς να μου λύσει γιατί τεχνικά δεν έχουν κάτι να προσφέρουν, αλλά εγώ τα έχω. Τι καραδοκούσε στις σκιές στη Μαύρη Φλέβα; Ερωτήματα που με εξίταραν και θα φάω τα αυτιά μου, αλλά δεν θα μάθω ποτέ και με τρελαίνει με την καλή έννοια.

    Δηλώνω ερωτευμένη, και όσο βαρύγδουπο και εάν ακουστεί, αφού το δεύτερο μόλις βγήκε, δεν βλέπω την ώρα για το επόμενο.

    Περιλήψη: Ο Δρόμος της Εξορίας. Tο κυνήγι στον ρημαγμένο κόσμο ξεκινά ξανά. Έναν κόσμο στον οποίο κάθε γνώση για το παρελθόν έχει χαθεί· έναν κόσμο δίχως αρχαία Ιστορία.

    Το Τάγμα ανανεώνει την καταδίωξη, όπως και η Σέκτα με τους θανάσιμους δολοφόνους της. Ο Λίαμ και ο Χόουπ αναγκάζονται, μαζί με τους συντρόφους τους, να αναζητήσουν την υπόγεια φυλακή που θα τους οδηγήσει μέσα από τα έγκατα της γης στην ασφάλεια του γειτονικού βασιλείου. Εκεί, ο μικρός Χόουπ θα μυηθεί για πρώτη φορά στα μυστικά της Αρχαίας Δυναστείας· θα γίνει αυτόπτης μάρτυρας θαυμαστών επιτευγμάτων της διανόησης του υψίστου παρελθόντος, κάνοντας το πρώτο βήμα προς έναν συναρπαστικό κόσμο που μόλις τώρα έχει αρχίσει να γνωρίζει. Ένα βήμα δύσκολο, σε μια μοιραία διαδρομή που θα έχει αντίκτυπο σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα.

    Στην αντικρινή πλευρά του ωκεανού, ο Βέιλαν ξεκινάει τη δική του αναζήτηση, όσο ακόμη η πολιορκία στην Ιμάρ συνεχίζεται. Ο Δρόμος θα τον οδηγήσει ως τις πύλες της Κιβωτού του Χρόνου, στο πανάρχαιο άσυλο όπου κατοικεί η Ιέρεια. Θαμμένα μυστικά θα βγουν στο φως, το σκοτεινό παρελθόν θα συγκρουστεί με το παρόν, η αποσιώπηση θα αναμετρηθεί με την αλήθεια, πριν ο μύθος εγερθεί μέσα από τις στάχτες μιας εποχής χαμένης για να στοιχειώσει το μέλλον ενός πολιτισμού που έμαθε να ζει στη σκιά της άγνοιας.

    Στοιχεία βιβλίου

    Ο Δρόμος της ΕξορίαςΤίτλος: Η Εποχή των Θρύλων – Ο Δρόμος της Εξορίας

    Συγγραφέας: Γρηγόρης Δημακόπουλος

    Σειρά: Η Εποχή των Θρύλων, Βιβλίο 2ο

    Σελίδες: 636

    Εκδόσεις: Πηγή

    ISBN: 9789606264047

    Ημερομηνία έκδοσης: Απρίλιος 2021

    Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα

    1 ΣΧΟΛΙΟ

    1. Νάντια, ό,τι και να πω θα είναι λίγο. Πραγματικά, έχω μείνει άφωνος. Πόσο πιο χαρούμενος μπορεί να νιώσει ένας δημιουργός όταν δέχεται τέτοια ενθουσιώδη ανταπόκριση για το πόνημά του;Σας ευχαριστώ, μέσα από την καρδιά μου Θεματοφύλακες! 🙂

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    εισάγετε το σχόλιό σας!
    παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ