Στη σημερινή συνέντευξη στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε τη συγγραφέα Ζωγραφιά Τσαβέα με αφορμή το νέο της μυθιστόρημα «Το χρώμα της βροχής» από τις Εκδόσεις ΕΞΗ. Μας αποκαλύπτει την έμπνευσή της πίσω από το έργο, την ισχυρή σύνδεση των χαρακτήρων με την ανθρώπινη αντοχή, καθώς και το πώς η κακοποίηση και η ανθεκτικότητα παίζουν κεντρικό ρόλο στην ιστορία της Ανθής. Αναδεικνύεται το μήνυμα της ελπίδας και της δύναμης της ψυχής, που, παρά τις αντιξοότητες, συνεχίζει να μάχεται αλλά και να δικαιώνεται στο τέλος.
Συνέντευξη
Ρωτάει η Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Κυρία Τσαβέα, ποια ήταν η κύρια έμπνευση για τη δημιουργία της ηρωίδας Ανθής και των τραγικών καταστάσεων που αντιμετωπίζει στο βιβλίο; Αντλήσατε στοιχεία από πραγματικά γεγονότα ή πρόσωπα; Μοιράζεστε κοινά;
Απ: Κυρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη, σας ευχαριστώ πολύ για αυτή τη συνέντευξη και την τιμή που κάνετε σε μένα και στον εκδοτικό οίκο που με εκπροσωπεί και με στηρίζει, τις Εκδόσεις ΕΞΗ.
Όπως γράφω στην αρχή του βιβλίου, η έμπνευση ήρθε τελείως ξαφνικά σε ένα συμβολαιογραφείο στα Νέα Μουδανιά της Χαλκιδικής. Κάποια στιγμή η συμβολαιογράφος κάτι ανέφερε σχετικά με τους κολίγους και τον πλούσιο μπέη που κάποτε διαφέντευε εκείνο τον τόπο και τότε… ο δικός μου νους, ο παραμυθάς, άρχισε να σκαρώνει ιστορίες. Πήγα για μία συμβολαιογραφική πράξη και έφυγα με ένα μισοτελειωμένο βιβλίο στο μυαλό. Αυτό μπορείς να το πεις και μια εξαιρετική συναλλαγή, σωστά;
Ο τόπος στον οποίο διαδραματίζονται τα γεγονότα και οι συνθήκες είναι πραγματικά, η υπόθεση όμως δεν είναι, αν και πιστεύω πως άνετα θα μπορούσαν να έχουν συμβεί όλα αυτά που γράφω, καθώς είναι αδιαπραγμάτευτο πως η ζωή ξεπερνάει, κατά πολύ, τη φαντασία.
Η Ανθή, η νεαρή ηρωίδα μου, είναι ένα κορίτσι της επαρχίας, μεγαλωμένο με αρχές και “πιστεύω” βασισμένα στους νόμους της φύσης και του χριστιανισμού. Στα δεκατέσσερά της βιώνει κάτι φριχτό, το οποίο της είναι αδύνατο να διαχειριστεί. Παραιτείται, αφήνεται, αλλά η ανώτερη δύναμη που διέπει τα πάντα δεν την αφήνει να χαθεί.
Θεωρώ δε πως το κυριότερο κοινό που μοιράζομαι μαζί της είναι το αρχέγονο συναίσθημα της μάνας λέαινας.
Οι τοποθεσίες, από το Άγιο Όρος μέχρι την Αθήνα, διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην ιστορία. Πόσο σημαντική ήταν για εσάς η επιλογή αυτών των τοπίων και τι συμβολίζουν για την Ανθή και το ταξίδι της προς τη λύτρωση;
Απ: Το Άγιο Όρος είναι ένας καθαγιασμένος τόπος απαγορευμένος για τα θηλυκά. Αν και κατανοώ πλήρως τον λόγο, δεν παύω να έχω ένα μικρό παράπονο, ως γυναίκα, για τον αποκλεισμό απ’ αυτή την ευλογία. Εσκεμμένα θέλησα να στείλω εκεί την Ανθή γιατί, κατ’ εμέ, στα μάτια του Θεού δεν υπάρχει φύλο και φυλή, υπάρχει μόνο ο Άνθρωπος.
Για την ηρωίδα μου η παραμονή σε αυτόν τον χώρο υπήρξε σωτήρια, καθώς εκεί πάλεψε να επουλώσει τις πληγές της. Εκεί, επίσης, πήρε μαθήματα ζωής και παιδείας από τον αδελφό Τιμόθεο κι εκεί απέκτησε την πεποίθηση πως για να διαβούμε αυτό το ανεξερεύνητο μονοπάτι που λέγεται “ζωή” χρειάζεται Πίστη. Η μετάβασή της στην Αθήνα, αν και της προκαλούσε πανικό και μόνο ως ιδέα, τελικά έγινε εύκολη, καθώς είχε ενδυναμωθεί πνευματικά. Οι γνώσεις είναι ένα τεράστιο όπλο στα χέρια του ανθρώπου. Οι γνώσεις, η υπομονή και πάνω από όλα η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις που μας δόθηκαν.
Η γραφή σας χαρακτηρίζεται από ένταση και ρεαλισμό, περιγράφοντας σκληρές καταστάσεις. Πόσο δύσκολο ήταν για εσάς να διαχειριστείτε συναισθηματικά αυτές τις σκηνές και να τις αποδώσετε με ποιητικό αλλά ταυτόχρονα ρεαλιστικό τρόπο; Τι συναισθήματα σας γεννήθηκαν;
Απ: Ό,τι γράφω το έχω δει πρώτα με τα μάτια της ψυχής και του νου μου. Στην πραγματικότητα περιγράφω αυτά που αισθάνομαι καθώς, χωρίς να το επιδιώξω, συμπάσχω και δένομαι με τον κάθε ήρωα. Για λίγο ταυτίζομαι μαζί του και προσπαθώ να φανταστώ και να αποτυπώσω στο χαρτί τις αντιδράσεις και τα συναισθήματα που θα με κατέκλυζαν εάν ήμουν εγώ στη θέση του. Δεν σας κρύβω πως πολλές φορές είναι τόση η συναισθηματική φόρτιση, που σταματώ να γράφω περιμένοντας να καταλαγιάσει μέσα μου η ταραχή που βιώνω.
Στο βιβλίο ξεχώρισα τα λόγια του πατέρα Τιμόθεου προς τον Στέφανο: «Μην τον μισήσεις. Δεν σου αξίζει να φορτωθείς αυτή την αμαρτία…». Άραγε πόσο εύκολα μπορούμε να συγχωρέσουμε τον πλησίον μας ως προς το μέγεθος της «καταστροφής» που μπορεί να σπείρει στη ζωή του συνανθρώπου του;
Απ: Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο. Όπως αναφέρω και στο βιβλίο, “η συγχώρεση είναι η ύψιστη πράξη προς τον συνάνθρωπο και αποτελεί τον πυρήνα της Χριστιανοσύνης”, όμως δυστυχώς, πολλοί λίγοι έχουν τη μεγαλοψυχία να συγχωρούν και ειδικά τα μεγάλα αμαρτήματα. Κι αυτοί που το καταφέρνουν, τελικά, ενδύονται την αγιοσύνη. Εμείς οι κοινοί θνητοί, όσο δύσκολο κι αν είναι, ας το προσπαθήσουμε τουλάχιστον…
Διαβάστε την άποψή μας για το βιβλίο: Το χρώμα της βροχής
Πώς ελπίζετε να επηρεάσει το βιβλίο τους αναγνώστες σας; Πιστεύετε ότι θα τους παρακινήσει να σκεφτούν βαθύτερα για τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής και τις αντοχές της απέναντι στις αδικίες της ζωής;
Απ: Αν έστω κι ένας αναγνώστης επηρεαστεί και πάρει κάποιο δίδαγμα ή έστω λίγο κουράγιο από τους ήρωές μου, θα είναι για μένα επιτυχία. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως όλοι διαθέτουμε δυνάμεις που εμφανίζονται την κατάλληλη στιγμή. Ο άνθρωπος είναι προικισμένος από αντοχές, τόσο σωματικές όσο και πνευματικές, τις οποίες μπορεί να αξιοποιήσει στο έπακρο, αρκεί να το πιστέψει.
Μπορεί η δύναμη της λογοτεχνίας από μόνη της να αναδιαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βλέπουν τα βιβλία και την ανάγνωση; Ποια είναι η άποψή σας;
Απ: Υπάρχουν φορές που ακόμα και μια λέξη που θα διαβάσω, είναι ικανή να με βάλει στη διαδικασία βαθιάς σκέψης, πόσο μάλλον ένα καλό αφήγημα. Μια ιστορία ειπωμένη σωστά, αν σε πετύχει την κατάλληλη στιγμή, έχει τη δύναμη να σε κάνει να αναθεωρήσεις όχι μόνο την άποψή σου για την ανάγνωση και τα βιβλία, αλλά ακόμα και την κοσμοθεωρία σου. Ναι, πιστεύω ακράδαντα πως ένα καλό ανάγνωσμα ενδέχεται να σε κάνει να δεις τον κόσμο με άλλα μάτια.
Σας ευχαριστώ πολύ για τις τόσο καίριες ερωτήσεις και τον χρόνο που διαθέσατε και σας εύχομαι να έχετε πίστη και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σας.
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
