Βέλη και Κρόκινες Φλόγες
Προσωπική άποψη: Ζωή Τσούρα
Στο δεύτερο αυτό μέρος της τριλογίας των Γιων της Στάχτης, ο συγγραφέας συνεχίζει να υφαίνει το περίτεχνο όραμα που ξεκίνησε στο Κοράκι σε Άλικο Φόντο (μπορείτε να διαβάσετε την άποψή μου για αυτό εδώ).
Το Κοράκι το είχα λατρέψει – τα Βέλη ήρθαν να μου επιβεβαιώσουν ότι αυτή η τριλογία είναι ένα αριστουργηματικό έπος, ιδιαίτερο στο είδος του και σίγουρα μοναδικό για τα ελληνικά δεδομένα. Όχι μόνο γιατί ο συγγραφέας απαρνείται το συνηθισμέ-νο Μεσαιωνικό-Δυτικό σκηνικό της επικής φαντασίας και χρησιμοποιεί έναν Βυζαντινό «καμβά» για να ζωγραφίσει την ιστορία του, αλλά και για τον ασύγκριτο χειρισμό της γλώσσας, του λεξιλογίου και των ιδιωμάτων της. Ναι, δεν διαβάζεται «στο πόδι». Είναι από τα βιβλία που απαιτούν την προσοχή και την συγκέντρωση του αναγνώστη, και τον ανταμείβουν και με το παραπάνω.
Κρίνοντας από το μέγεθος της κηλίδας, ο Μελέτιος συμπέρανε πως το Θηρίο ήταν τόσο μεγάλο, ώστε δε θα έφταναν δύο -μπορεί και τρία- κάρα για να φορτωθεί τεμαχισμένο το κορμί του. Κι αφού μπορούσε να αξιοποιηθεί ως και το πιο απειροελάχιστο κομμάτι, θα προσέφερε πρώτες ύλες για εκατοντάδες συνταγές. Μόνο που η μοιρασιά δε θα ήταν εύκολη. Ούτε μια φολίδα δε θα ήθελε ο ένας φαρμακός να παραχωρήσει στον άλλο. Η απληστία θα τους τρέλαινε. Ο Μελέτιος είχε δει κάποτε τους ομότεχνούς του να αλληλοσφάζονται στη Μύρρα. Κόντεψε να μη μείνει ούτε ένας τότε και η αφορμή ήταν πολύ πιο ασήμαντη από τα απομεινάρια ενός δράκοντα.
Πολλές φορές τα δεύτερα βιβλία των τριλογιών κάνουν «κοιλιά». Τα Βέλη αποτελούν εξαίρεση. Όχι μόνο διατηρείται το ίδιο υψηλό επίπεδο και ποιότητα ιστορίας όπως στο Κοράκι, αλλά τολμώ να πω πως είναι αισθητά καλύτερο. Το Κοράκι είχε το «πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού»: Απροετοίμαστος για το τι θα συναντούσε, ο αναγνώστης εντυπωσιαζόταν από τον πλούτο και την περιπλοκότητα αυτής της ιστορίας φαντασίας. Τα Βέλη όμως είναι ένα βιβλίο πιο κατασταλαγμένο. Πλέον, η ιστορία δεν «τεστάρει τα νερά», δεν χτίζει απλώς ή μόνο περιγράφει: ξέρει τους σκοπούς και την πορεία της.
Θα εξακολουθήσει βέβαια να σας εντυπωσιάζει με τις τοποθεσίες και την αστείρευτη μυθολογία του, καθώς και τα συνεχώς προστιθέμενα στοιχεία που κάνουν την ιστορία τόσο ρεαλιστική, ώστε από μια στιγμή και μετά ξεχνάς ότι διαβάζεις φαντασία και νομίζεις ότι έχεις στα χέρια σου μία πραγματική ιστορική καταγραφή. Δεν υπάρχει πλέον όμως τόσο συχνά λόγος να ανατρέχετε στο ευρετήριο προσώπων, καθώς οι χαρακτήρες είναι πια οικείοι, το διακύβευμα, η ψυχολογία, και οι σκοποί τους γνωστοί και ξεκάθαροι… τουλάχιστον των περισσοτέρων.
Οι τρεις κεντρικοί ήρωες – ο Σεβα-στιανός, ο Αργυρός, και ο Φιλάρετος – εξακολουθούν να χαράσσουν ο καθένας τη δική του πορεία. Ο ένας αναζητά την εξιλέωση για τις αμαρτίες και τα λάθη του παρελθόντος, που έχουν καταστήσει την αυτοκρατορία ευάλωτη. Ο άλλος, με πείσμα και αυτοθυσία, δίνει μάχη ενάντια στο χρόνο για να διασφαλίσει την επιβίωση του μέλλοντος. Ο τρίτος, ψάχνει στο παρόν του την αποδοχή, τη θέση και τον σκοπό του σε αυτόν τον κόσμο. Οι περιπέτειές τους ξεχωριστές αλλά ταυτόχρονα και κομμάτια του ίδιου παζλ, καθώς οι κίνδυνοι για την Βασιλεία Αιγλωέων ξεπηδούν από παντού. Ολόκληρη η αυτοκρατορία είναι μία αχανής σκακιέρα με χαοτικές συνδέσεις και συσχετίσεις. Κι όμως, μέσα από αυτόν τον μπλεγμένο ιστό, αρχίζουν και εμφανίζονται μοτίβα. Κι ακόμα χειρότερα, αρχίζει να αχνοφαίνεται το χέρι που κινεί τα πιόνια…
Μυστήριο, συνωμοσίες, ένταση, ανατροπές, μάχες. Μία από αυτές την κατατάσσω ανάμεσα στις πιο ιδιοφυείς που έχω διαβάσει ποτέ. Πλάσματα βγαλμένα από οικείους μας μύθους και παραδόσεις, πρωτότυπες μαγείες και δυνάμεις, εύθραυστες ισορροπίες και βαθιές αντιπαλότητες… Στοιχεία που εκ πρώτης όψεως μπορεί να ακούγονται ετερόκλητα, συνδυάζονται με έναν τόσο φυσικό τρόπο που θα σας εκπλήξει.
Τα Βέλη είναι ένας δρόμος. Περπατώντας σε αυτόν, θα δείτε πάρα πολλά μικρά μονοπατάκια τριγύρω να διακλαδώνονται, να ενώνονται, και να συρρέουν σιγά σιγά σε αυτόν. Υποψιάζεσαι πού οδηγεί αυτός ο δρόμος, αλλά δεν είσαι σίγουρος ακόμα πώς ο συγγραφέας θα σε φτάσει μέχρι τον τελικό προορισμό.
Δεν έχουμε παρά να τον ακολουθήσουμε στο μεγάλο και πολυαναμενόμενο φινάλε, την Δρυ με Φύλλα Σμαραγδιά, για να το ανακαλύψουμε.
Περίληψη: Μετά τα γεγονότα στη Χαρεόπολη, ο Σεβαστιανός, ο Αργυρός κι ο Φιλάρετος κάνουν νέα αρχή. Έχουν πια συμμάχους στο πλευρό τους και, με την ηρεμία των ημερών, ο χρόνος φαντάζει άπλετος.
Όμως, πολιτικές, προσωπικές και υπερφυσικές εξελίξεις όλο περιπλέκουν τα πράγματα, ενώ κινήσεις στις σκιές δημιουργούν υποψίες για κινδύνους εκ των έσω.
Δεν μπορεί να σχετίζονται όλα αυτά μεταξύ τους όπως την προηγούμενη φορά, δεν συμβαίνουν καν στο ίδιο μέρος.
… εκτός κι αν είναι απειλές που αφορούν ολόκληρη τη χώρα.
Η πολυαναμενόμενη συνέχεια στο “Κοράκι σε άλικο φόντο”, εξίσου φιλόδοξη σε σύλληψη κι εξίσου λεπτοδουλεμένη.
“Οι Αιγλωείς λένε πως η πέτρα που κρύβει το φίδι πάντα αναποδογυρίζει πρώτη”.
Στοιχεία βιβλίου:
Τίτλος: Βέλη και Κρόκινες Φλόγες
Συγγραφέας: Ελευθέριος Κεραμίδας
Εκδόσεις: Mamaya
Έτος έκδοσης: 2017
Σελίδες: 576
ISBN: 9786185224356
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
