Σάββατο, Αύγουστος 24, 2019
More
    Αρχική Βιογραφίες Chester Bennington - Linkin Park

    Chester Bennington – Linkin Park

    -

    Chester Bennington – Linkin Park

    Γράφει ο Γιάννης Κυζιρόπουλος 

    «Πάρ’ το, αντέγραψέ το, και μου το φέρνεις τη Δευτέρα. Με ευχαριστείς τότε».

    Ο επιτακτικός τόνος στη φωνή του κολλητού μου κίνησε την περιέργειά μου. Πήρα στην παλάμη μου το γαλάζιο CD που κρατούσε στο προτεταμένο του χέρι, μέσα σε μια πλαστική θήκη της κακιάς ώρας. «Linkin Park – Best Of», είδα γραμμένο πάνω του με μπλε μαρκαδόρο.

    «Τι είναι αυτό;» τον ρώτησα σαστισμένος.

    «Θα δεις!» Χτύπησε το κουδούνι και μπήκαμε στην τάξη για να δώσουμε εξετάσεις σε κάποιο αδιάφορο μάθημα της Β’ γυμνασίου. Ήταν Ιούνιος του 2007, και μόλις είχε κυκλοφορήσει το «Minutes to Midnight». Αυτή ήταν η πρώτη πραγματική επαφή μου με τους Linkin Park, αυτή ήταν η πρώτη επαφή μου με τους στίχους και τη βασανισμένη ψυχή αυτού του όμορφου ανθρώπου, του Chester Bennington.

    Η πορεία της ζωής του έμοιαζε προδιαγεγραμμένη. Γεννημένος στο Φοίνιξ της Αριζόνα το 1976, μεγάλωσε σε μια προβληματική οικογένεια, με τους γονείς του να χωρίζουν όταν εκείνος ήταν έντεκα ετών. Βίωσε τη σεξουαλική κακοποίηση από τα επτά του, και τον εκφοβισμό από τους συμμαθητές στην εφηβεία του, καθότι έδειχνε αδύναμος και «διαφορετικός» στα μάτια τους. Έτσι, βρήκε ένα αυτοκαταστροφικό απάγκιο στην κατάχρηση πάσης φύσεως ναρκωτικών ουσιών.

    Chester Bennington – Linkin Park

    Chester Bennington - Linkin Park

    Το 1999, κι ενώ δούλευε στο Burger King για να βιοποριστεί, γνωρίστηκε με τον Mike Shinoda και την υπόλοιπη μπάντα που αργότερα θα αποτελούσε τους Linkin Park, η οποία τότε ονομαζόταν Xero. Αν και απορρίφθηκαν, αρχικώς, από όλες, σχεδόν, τις μεγάλες δισκογραφικές, κατάφεραν το 2000 να κυκλοφορήσουν το «Hybrid Theory», και αυτό να αποτελέσει εφαλτήριο για την κυριαρχία τους στο nu-metal κίνημα. Λίγο αργότερα, με το δεύτερο άλμπουμ τους, «Meteora», καθιερώθηκαν ευρέως και στο πιο mainstream κοινό, καθώς τα τραγούδια τους έπαιζαν πια στα ραδιόφωνα όλου του κόσμου.

    Παρά την κολοσσιαία επιτυχία της μπάντας και το γεγονός ότι το 2006 ήταν πλέον πατέρας τεσσάρων παιδιών, ο Chester δεν είχε πάψει όλα αυτά τα χρόνια να υποφέρει εσωτερικά και να παλεύει με τους δαίμονές του, παρά μόνο για κάποιες ελάχιστες, φευγαλέες στιγμές ψυχικής νηνεμίας. Ήταν βουτηγμένος στους εθισμούς του από τις ουσίες και το αλκοόλ.

    Στο ραδιόφωνο παίζονταν διαρκώς το Numb, το One Step Closer, το Bleed it out, το Somewhere I belong, το What I’ve done. Ακόμη πιο συχνά, έπαιζαν στα ακουστικά του τότε καινούργιου μου ipod 2 —σε αυτό το τίμιο σαράβαλο τους ακούω μέχρι και σήμερα— το Crawling, το In the End, το Shadow of the day και το Leave out all the rest. Πάντα κάποιο από αυτά τα κομμάτια θα είχε θέση στα πιο μελαγχολικά απογεύματα της εφηβείας μου. Ξάπλωνα στο αφράτο χαλί του δωματίου μου και βυθιζόμουν στην ατμοσφαιρικότητα των συναισθημάτων και της δυσβάσταχτης αλήθειας που κουβαλούσαν οι στίχοι και η φωνή του Chester. Δεν το έβλεπα τότε, μα ήταν ξεκάθαρο, όλα του τα τραγούδια οδηγούσαν εκεί, στο τέλος που θα έδινε στη ζωή του στις 20 Ιουλίου του 2017.

    “I close both locks below the window

    I close both blinds and turn away

    In cards and flowers on your window

    Your friends all plead for you to stay

    And the sun will set for you

    And the shadow of the day

    Will embrace the world in gray

    And the sun will set for you”

    Στο «Shadow of the day» μιλούσε για την εσωτερική γαλήνη που τόσο πολύ είχε ανάγκη, και που αισθανόταν πως θα έβρισκε μονάχα στο θάνατο. Για την έλλειψη σθένους και βούλησης να αντιμετωπίσει πια τα προβλήματά του και τον ίδιο του τον εαυτό. Για το ότι δεν τον ενδιέφερε πλέον ο κόσμος και οι άνθρωποί του.

    «Είχα αρχίσει να πίνω ξανά, οι φιλίες και όλες μου οι διαπροσωπικές σχέσεις βρίσκονταν σε κρίση · τα πάντα βρίσκονταν σε κρίση. Βρισκόμουν σε τέλμα γιατί αισθανόμουν πως ήθελα όλος ο κόσμος να πάει στο διάολο. Δεν ήταν πως ήθελα απλά ένα διάλειμμα από την πίεση, στην πραγματικότητα ήθελα απλά να πάνε όλοι και όλα στο διάολο. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα πλέον. Τίποτα δεν με έκανε χαρούμενο. Κάποια στιγμή είπα σε μία ψυχοθεραπεύτριά μου, «Δε θέλω να νιώθω τίποτα. Ζηλεύω τους κοινωνιοπαθείς που δε νιώθουν τίποτα. Αυτό θα ήθελα κι εγώ» και εκείνη με ρώτησε, «Δηλαδή, δε θες να είσαι πια άνθρωπος;» και είπα, «Ακριβώς».

    Δεν μπορείς να ξεφύγεις έτσι απλά από τη βαριά κατάθλιψη, δεν πρόκειται. Θα πρέπει να ζητήσεις βοήθεια, θεραπεία. Όταν έχεις κατάθλιψη, δεν είναι ότι είσαι απλά ξενερωμένος με κάτι και θα σου περάσει σε λίγο. Όταν έχεις κατάθλιψη δεν θες να κάνεις τίποτα, δεν έχεις το κουράγιο να κάνεις τίποτα. Και δεν απολαμβάνεις τίποτα. Είναι σα να έχει χαθεί το φως του ήλιου. Είναι σα να σέρνεσαι μέχρι κάποια γωνιά και να λες, «απλώς θα ξαπλώσω εδώ και θα πεθάνω». Δεν είναι ότι λες σε κανέναν πως σκοπεύεις να αυτοκτονήσεις, απλώς πας σε μια γωνιά, παύεις να τρως, παύεις να πίνεις νερό, παύεις να μιλάς στους ανθρώπους, και αποφασίζεις ότι θα το κάνεις αυτό μέχρι να πεθάνεις. Κάπως έτσι είναι η κατάθλιψη».

    Σε αυτήν την τελευταία συνέντευξη που έδωσε ένα μήνα πριν να βάλει τέλος στη ζωή του, περιέγραψε με απόλυτη ενάργεια και ακρίβεια την κατάθλιψη · δυστυχώς επειδή εκείνη ακόμα κατέτρωγε σαν σαράκι τα σωθικά του. Μόνος όποιος βιώνει κάτι αντίστοιχο μπορεί να το καταλάβει. Όπως και μόνο εκείνος, με τη μεγάλη, αγνή του καρδιά, καταλάβαινε το μαρτύριο όσων πολεμούσαν την ίδια μάχη (Iridescent, One more light).

    “Should’ve stayed, were there signs, I ignored?

    Can I help you, not to hurt, anymore?

    We saw brilliance, when the world was asleep.

    There are things that we can have, but can’t keep.

    If they say, who cares if one more light goes out?

    In a sky of a million stars,

    it flickers, flickers.

    Who cares when someone’s time runs out?

    If a moment is all we are,

    we’re quicker, quicker.

    Who cares if one more light goes out?

    Well, I do.”

    Όλη η ζωή του Chester υπήρξε μια αέναη σχοινοβασία ανάμεσα στον παραληρηματικό πόνο και τη βασανιστική θλίψη, με κάποιες σποραδικές μονάχα στιγμές νηφαλιότητας και ηρεμίας. Ακόμη κι αν κατάφερνε κατά περιόδους να κατέβει από τον σταυρό του, εξαλείφοντας προσωρινά τις καταχρήσεις, αναζητώντας τη διαφυγή από τον παλιό εαυτό του, το νέφος των σκέψεων που σάρωνε αδιάλειπτα, σαν ανεμοστρόβιλος, το μυαλό του (Papercut, Waiting for the end), η φωνή μέσα στο κεφάλι του, η φωνή ενός άλλου Chester, για την οποία μιλούσε ξανά και ξανά στα τραγούδια του, αλλά και στις συνεντεύξεις του, ήταν πάντοτε εκεί και τον οδηγούσε ένα βήμα πιο κοντά στο τέλος του κάθε φορά. Ένα τέλος για το οποίο είχε δώσει τόσα πολλά στοιχεία… Ακόμη και μέσω των τίτλων των τραγουδιών του (Nobody can save me, My December, I’ll be gone).

    Chester Bennington – Linkin Park

    «Δεν ξέρω αν κάποιος εκεί έξω ταυτίζεται, αλλά αυτή η ζωή μού φαίνεται δύσκολη — κάποιες φορές. Κάποιες φορές είναι μια χαρά. Όμως τις περισσότερες φορές, για μένα, είναι αρκετά δύσκολη. Και όπως κι αν αισθάνομαι, με συλλαμβάνω διαρκώς να παγιδεύομαι σε έναν φαύλο κύκλο, σε ένα μοτίβο συμπεριφοράς από το οποίο αδυνατώ να ξεφύγω. Και αναρωτιέμαι, «πώς βάζω ένα τέλος σε όλο αυτό;» Ξέρω ότι όταν βρίσκομαι μόνος μου, με τον εαυτό μου, μέσα στο μυαλό μου, σ’ αυτό το κρανίο ανάμεσα από τα αυτιά μου, βρίσκομαι σε μια κακή, επικίνδυνη γειτονιά. Δε θα έπρεπε να βρίσκομαι εκεί μόνος μου. Είναι ένα τρελό μέρος εκεί μέσα, είναι ένα κακό μέρος για να είμαι μόνος μου. Όταν το επισκέπτομαι, ολόκληρη η ζωή μου εκτροχιάζεται. Δεν ακούω όμορφα λόγια εκεί μέσα, υπάρχει ένας άλλος Chester ο οποίος θέλει να με σκοτώσει. Όταν κάνω άλλα πράγματα, όταν είμαι έξω από τον εαυτό μου, είμαι μια χαρά, όταν επιστρέφω μέσα μου, ισοπεδώνομαι, γίνομαι ερείπιο. Γι’ αυτό και δεν συμπαθώ τόσο πολύ το μυαλό μου αυτό το διάστημα, με κάνει να βασανίζομαι με προβλήματα που δεν έχουν καμία ουσία».

    I kept everything inside, and even though I tried, it all fell apart.

    What it meant to me, will eventually be a memory of a time when…

    I tried so hard, and got so far

    but in the end, it doesn’t even matter

    I had to fall, to lose it all,

    but in the end it doesn’t even matter

    Εκ των υστέρων, κι εγώ, όπως και όλοι όσοι αγαπήσαμε κάποτε την μπάντα, καταλάβαμε πως κάθε του κομμάτι συνιστούσε μια αγωνιώδη υποσυνείδητη κραυγή για βοήθεια, και ταυτόχρονα ένα συνειδητοποιημένο ρέκβιεμ κάποιου ανθρώπου που γνώριζε πως δε θα τα κατάφερνε να επιβιώσει για πολύ ακόμη σε αυτόν τον κόσμο. Ήταν λες και ο συγγραφέας προσέφερε αφειδώς, σε κάθε σελίδα, στοιχεία για το τι θα διαδραματιζόταν στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου, μα οι αναγνώστες ήταν τόσο δεμένοι με τον ήρωα ο οποίος θα πέθαινε, που αρνούνταν να το πιστέψουν. Όμως, κάπου βαθιά μέσα τους το γνώριζαν.

    Το 2017 δεν είχα πάψει να αισθάνομαι όπως ο Τσέστερ Μπένινγκτον, είχα πάψει ωστόσο να ακολουθώ τους Linkin Park. Διατηρούσα ακόμη τέσσερα κομμάτια τους στο ipod, τα οποία άκουγα συχνά πυκνά, σε δύσκολες στιγμές, και αγαπούσα πολύ, όμως δε συνιστούσαν παρά μία νοσταλγική σχολική ανάμνηση. Παρ’ όλα αυτά, την είδηση της αυτοκτονίας του Τσέστερ την ένιωσα σαν απροσδόκητη, παγωμένη μαχαιριά στα σπλάχνα μου. Αυτό το σαραντάχρονο παιδί, με το αναιμικό σουλούπι και τα καλοσυνάτα μάτια, ο μεγάλος μου αδερφός, ήταν νεκρός.

    Θυμάμαι ακόμη, δύο χρόνια αργότερα, τον αντικατοπτρισμό μου στην οθόνη του υπολογιστή, να βλέπω δακρυσμένος, ξανά και ξανά, το βίντεο στο οποίο βρισκόταν με την οικογένειά του, μία μέρα πριν να δώσει τέλος σε όλα. Να παρατηρώ το πονεμένο του βλέμμα, που τόσο έντονα πάσχιζε να κρύψει το δυσβάσταχτο μαρτύριο της ύπαρξής του, που κανείς άλλος δεν μπορούσε να κατανοήσει. Να ακούω σε loop αυτά τα τέσσερα κομμάτια, ολόκληρη τη μέρα εκείνη — και πολλές άλλες αργότερα.

    “I dreamed I was missing

    You were so scared

    But no one would listen

    ‘Cause no one else cared

    After my dreaming

    I woke with this fear

    What am I leaving

    When I’m done here?

    So if you’re asking me I want you to know…

    When my time comes

    Forget the wrong that I’ve done

    Help me leave behind some

    Reasons to be missed

    And don’t resent me

    And when you’re feeling empty

    Keep me in your memory

    Leave out all the rest”

    Αυτός ήταν για μένα ο ερασιθάνατος κύριος Bennington. Ένας ευαίσθητος ενήλικας με καρδιά και αθωότητα μικρού αγοριού. Ένας πολεμιστής που πάλευε για χρόνια ενάντια σ’ έναν ανίκητο, αναγεννώμενο εχθρό, μια Λερναία Ύδρα, κι ας ήξερε πως δε θα κέρδιζε ποτέ του. Ένας άνθρωπος δικός μου. Ένας σύγχρονος καταραμένος ποιητής του δρόμου.

    Chester Bennington – Linkin Park

    Και πώς αποχαιρετάει κάνεις έναν ποιητή του οποίου η συντροφιά υπήρξε βάλσαμο στις πιο βάναυσες φουρτούνες; Μα πώς αλλιώς; Με μπόλικα δάκρυα, πολύ περισσότερα απ’ όσα θα ήθελε ποτέ να ρίξει, και το αποτύπωμα της ψυχής του χαραγμένο για πάντα στην καρδιά του, όπως του αξίζει.

    Σου στέλνω την πιο ζεστή μου αγκαλιά, όπου κι αν ταξιδεύεις.

    Συγγνώμη που δεν μπόρεσα να σε βοηθήσω όπως με βοήθησες εσύ.

    Εις το επανιδείν, καλέ μου φίλε.

    Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα

    Avatar
    Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών
    Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αγαπάμε τις λέξεις σε όποια τους μορφή κι αν τυπώνονται: άρθρα, ειδήσεις, λογοτεχνία, ποίηση και δραστηριοποιείται στο διαδίκτυο. Σας ενημερώνουμε για δραστηριότητες παλιές και καινούριες. Ελάτε μαζί μας να παίξουμε με τα λόγια που γράφονται!

    Απάντηση