Στη συνέχεια του ταξιδιού μας, θα επισκεφτούμε έναν από τους πιο παλιούς κινηματογράφους του Λονδίνου. Αναφερόμαστε στο Electric Cinema.
Γράφει η Αγγελίνα Παπαθανασίου
Aνήκει τώρα στον Όμιλο Soho House. Έχει ανακαινιστεί πλήρως και προσφέρει άνεση και πολυτέλεια στους θεατές. Έχει όμως μια μεγάλη ιστορία στις πλάτες του.
Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Gerald Seymour Valentin και άνοιξε τις πόρτες του για το κοινό στις 27 Φεβρουαρίου του 1911 με 564 θέσεις. Η ταινία που προβλήθηκε τότε, είχε διάρκεια είκοσι λεπτών και ήταν χωρίς ήχο φυσικά. Το 1905 έγιναν κάποιες σημαντικές προσπάθειες για να βελτιωθεί το σύστημα εξαερισμού με δυνατούς ηλεκτρικούς ανεμιστήρες.
Μια σκοτεινή στιγμή στην ιστορία του κινηματογράφου ήταν όταν προς το τέλος της δεκαετίας του ’40, ένας υπάλληλος του Electric, ο John Reginald Halliday Christie, σκότωσε οκτώ γυναίκες, μεταξύ αυτών και τη σύζυγό του.
Στη δεκαετία του ’70 ο κινηματογράφος ανακαινίστηκε πλήρως, ενώ η δεκαετία του ’80 θα χαρακτηριστεί μια δύσκολη περίοδος για την λειτουργία του Electric. Τέλος Οκτωβρίου του 1983 κλείνει τις πόρτες του για το κοινό. Έξι μήνες αργότερα ανοίγει και πάλι, με αρκετές αλλαγές, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο πρόγραμμα. Οι θεατές δεν έδειξαν ενθουσιασμό όμως και ο ιδιοκτήτης του δοκίμασε να πουλήσει τον κινηματογράφο. Τότε ξεκίνησε μια εκστρατεία διάσωσης του Electric σε συνεργασία με επώνυμους ηθοποιούς. Δυστυχώς, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90 παρέμεινε κλειστό για το κοινό.
Με λίγα λόγια, το Electic Cinema έζησε δύο παγκόσμιους πολέμους, γλύτωσε από έναν βομβαρδισμό και μια μεγάλη φωτιά, υποστηρίχτηκε από τους λάτρεις της έβδομης τέχνης και πολλούς διάσημους ηθοποιούς, και συνεχίζει ακόμη να γράφει ιστορία.
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
