Στη συνέχεια του ταξιδιού μας, θα βρεθούμε στα σύνορα του νομού Θεσπρωτίας με τον νομό Πρέβεζας, για να γνωρίσουμε το Φαράγγι του ποταμού Αχέροντα.
Γράφει η Αγγελίνα Παπαθανασίου
Ανάμεσα στα βουνά της Παραμυθιάς και του Σουλίου, η διαβρωτική δράση των νερών του ποταμού στο πέρασμα του χρόνου δημιούργησε ένα επιβλητικό φαράγγι με κατακόρυφα τοιχώματα και οξύληκτα βράχια που προκαλεί δέος.
Η πλούσια βλάστηση και τα καθαρά νερά του ποταμού συνθέτουν ένα τοπίο ιδιαίτερης ομορφιάς. Ο ποταμός είναι πλωτός από τις εκβολές του μέχρι τον Μεσοπόταμο-Νεκρομαντείο.
Σε αρκετά τμήματα του ποταμού, εκεί που η ροή του είναι ομαλή, σχηματίζονται νερόλακκοι και μικρές λιμνούλες, τόποι ιδανικοί για τη διαβίωση πολλών αμφιβίων και ψαριών.
Η εντυπωσιακή τοξωτή γέφυρα Ντάλα στεφανώνει τον ποταμό που κυλάει τα ορμητικά νερά του στα κατάλευκα ασβεστολιθικά πετρώματα της κοίτης. Κατάφυτες ορθοπλαγιές κατεβαίνουν μέχρι την όχθη του ποταμού. Σε κάποιο σημείο, το ποτάμι στενεύει πολύ και τα πανύψηλα βράχια μοιάζουν να απαγορεύουν την πρόσβαση. Παλαιότερα, οι βράχοι ήταν ενωμένοι στην κορυφή, δίνοντας την εντύπωση τρομερής πύλης: της «Πύλης του Άδη».
H ονομασία του ποταμού Αχέροντα προέρχεται από τη λέξη «ἄχος», που περιγράφει τη βαθιά θλίψη, τη λύπη και τον θρήνο.
Στην αρχαιότητα, το όνομά του και μόνο αρκούσε να εκφράσει την ιδέα του Άδη και του τρόμου, καθώς περιγραφόταν ως ο δρόμος για τον Κάτω Κόσμο.
Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, ο «ψυχοπομπός» Ερμής παρέδιδε τις ψυχές των νεκρών στον Χάροντα για να καταλήξουν στο βασίλειο του Άδη. Η κάθε ψυχή, περνώντας από το πορθμείο του Χάροντα, έπρεπε να δώσει από έναν οβολό για τη μεταφορά.
Βάσει της μυθολογίας, ο Αχέρων, κατά τη σύγκρουση των υιών του Κρόνου και των Τιτάνων, έδωσε νερό στους Διψασμένους Τιτάνες, κάτι που προκάλεσε την οργή του Δία. Για τιμωρία, έστειλε τον Αχέροντα σε βάθος τόσο όσο το ύψος του ουρανού από τη γη, πικραίνοντας τα νερά του.
Πηγή χαρακτηριστικής φωτογραφίας: go-outdoor.gr
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
