Φυγή – Τζένη Πετροπούλου

Η «Φυγή» της Τζένης Πετροπούλου αποτέλεσε μια γροθιά στο στομάχι και μια ευχάριστη ανατροπή των κλισέ, τραβώντας με σ’ ένα ρεαλιστικό και ψυχολογικά ασφυκτικό περιβάλλον. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΕΞΗ.

Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη

Πρωταγωνίστριά μας η Βίκυ, μία γυναίκα μεγαλωμένη με αγάπη και γεμάτη όνειρα για σπουδές, η οποία βρίσκεται σταδιακά εγκλωβισμένη σε έναν εφιαλτικό γάμο. Ο σύζυγός της, ο Φώτης, δεν είναι μόνο κακοποιητικός σωματικά, αλλά κυρίως ψυχολογικά. Ελέγχει τα οικονομικά της, απομονώνει τις φιλίες της και χρησιμοποιεί έναν ατέρμονο κύκλο από εκρήξεις θυμού, ακολουθούμενες από δώρα, «συγγνώμες» και εγκυμοσύνες, ως εργαλεία χειραγώγησης.

Η Βίκυ υπομένει, βαφτίζοντας τον φόβο της «αγάπη» και την ανοχή της «καθήκον», ελπίζοντας μάταια σε μια αλλαγή. Η μεγάλη ανατροπή, όμως, έρχεται όταν αντικρίζει τον δικό της τρόμο να καθρεφτίζεται στα μάτια των δύο γιων της, παίρνοντας τη μεγάλη απόφαση. Με τη βοήθεια νέων συμμάχων, όπως η φίλη της Εύα και ο αδελφός της, ο αινιγματικός Μάνος, καταστρώνουν ένα ριψοκίνδυνο και άκρως μυστικό σχέδιο απόδρασης.

Η συγγραφέας μέσα από τη «Φυγή» καταφέρνει να χτίσει ένα κλίμα εξαιρετικής έντασης, είναι σχεδόν αδύνατον να μην ταυτιστείς με την αγωνία της Βίκυς και να μην επικροτήσεις τον ρεαλισμό της ιστορίας. Η χειραγώγηση περιγράφεται ανατριχιαστικά, ύπουλα, με μικρές καθημερινές δόσεις ελέγχου, χωρίς περιττούς θεατρινισμούς. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζεται ο χαρακτήρας του Μάνου. Ο Μάνος τής προσφέρει τα μέσα, όμως η δύναμη, το ρίσκο και η τελική απόφαση ανήκουν αποκλειστικά σε εκείνη, περνώντας ηχηρά το μήνυμα πως το να ζητάς βοήθεια δεν είναι αδυναμία.

Κλείνοντας τη «Φυγή», είδα πως η Πετροπούλου διαλύει τον μύθο πως η υπομονή είναι πάντα αρετή και αποδεικνύει περίτρανα πως η φυγή δεν αποτελεί δειλία, αλλά ίσως την πιο γενναία πράξη αυτοσυντήρησης και μητρικής αγάπης. Ένα βιβλίο που σε κρατά σε εγρήγορση και αφήνει ένα ισχυρό, φωτεινό αποτύπωμα ελπίδας.

Αν ξαφνικά αντιλαμβανόμασταν πως το δικό μας «ασφαλές καταφύγιο» έχει μετατραπεί σε μια αόρατη φυλακή, θα είχαμε άραγε το σθένος να γκρεμίσουμε τους τοίχους και να φύγουμε προς το άγνωστο, ή θα μέναμε εγκλωβισμένοι στην ψευδαίσθηση της συνήθειας;

Περίληψη: Κρυμμένη πίσω από το προσωπείο μιας φαινομενικά ήσυχης ζωής, μια γυναίκα με όνομα, ψυχή και όνειρα βίωνε για χρόνια τον φόβο και την κακοποίηση, χάνοντας καθημερινά τον εαυτό της. Η Βίκυ έμαθε να κρύβει τα σημάδια, όχι μόνο εκείνα του σώματος, αλλά και της καρδιάς της. Πίστευε πως το να υπομένει και να συγχωρεί αδικαιολόγητες πράξεις είναι το σωστό.

Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα

Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη

 

 

Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ