Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου, 2020
More
    Αρχική Ελληνική Λογοτεχνία Η τάξη του '82 - Τόνια Κυριφίδη

    Η τάξη του ’82 – Τόνια Κυριφίδη

    -

    Η τάξη του ’82. Από τη στιγμή που διάβασα την περίληψη, πίστεψα ότι θα μου αρέσει το συγκεκριμένο βιβλίο, και ευτυχώς δεν έπεσα έξω. Δέκα γυναίκες, εκεί, λίγο μετά τα πενήντα τους, συναντιούνται για να περάσουν ένα τριήμερο μαζί, να θυμηθούν τα παλιότερα χρόνια και να κάνουν ανασκόπηση της ζωής τους.

    Προσωπική άποψη: Ζηλιασκοπούλου Βίκυ

    Δεν υπάρχει κάποια βασική πρωταγωνίστρια, ο ρόλος της καθεμιάς στην πλοκή είναι ίσος με των υπολοίπων. Συνήθως όταν διαβάζω βιβλία με πολλά ονόματα χάνομαι, μπερδεύομαι. Εδώ όμως, η συγγραφέας έδωσε στην καθεμιά από τις γυναίκες τον απαιτούμενο χώρο ώστε να τη γνωρίσουμε, περιγράφοντας με σαφήνεια τα απαραίτητα σημεία του χαρακτήρα και της ζωής της, ώστε να μην υπάρχει μπέρδεμα ανάμεσά τους.

    Ποτέ δεν ξέρεις ποιος είναι απέναντί σου. Ποτέ μην κρίνεις κάποιον από αυτό που αφήνει να βγαίνει προς τα έξω. Ο ανθρώπινος πόνος δεν μετριέται, δεν εκφράζεται με λόγια. Μόνο οι πληγές που αιμορραγούν δηλώνουν το βάθος της δυστυχίας. Κι εσύ δεν είσαι σε θέση να δεις μέχρι πού έχει φτάσει το μαχαίρι της δικής μου γκαντεμιάς και αν έχει αγγίξει κόκαλο…

    Οι ιστορίες των γυναικών… τι να πω τώρα εγώ για αυτές; Είναι όλες τους αληθοφανείς, θα μπορούσαν να συμβούν σε άτομα που γνωρίζουμε, σε κάποιες από αυτές σίγουρα θα δούμε στοιχεία της δικής μας ζωής. Είναι όλες ιστορίες σύγχρονων γυναικών και των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους, χωρίς να υπάρχουν σημεία που να τα χαρακτηρίσω υπερβολικά, όπως συμβαίνει πολλές φορές σε άλλα κοινωνικά μυθιστορήματα.

    Δεν λείπει μέσα από τις διηγήσεις η βία σε όλες τις μορφές της, καθώς και η εκμετάλλευση, αλλά ευτυχώς υπάρχουν στον αντίποδα και οι γυναίκες που ζουν μια ήρεμη, συμβατική ζωή, ευτυχισμένες δίπλα στον άνθρωπο που επέλεξαν να παντρευτούν.

    Κι έτσι έφτασα στο συμπέρασμα ότι όταν προσφέρεις τον εαυτό σου σε κάποιους που δεν το σέβονται και δεν το αναγνωρίζουν, είναι σαν να δίνεις κομμάτια της ψυχής σου που δεν πρόκειται να πάρεις ποτέ πίσω.

    Θα μπορούσε το βιβλίο να αποτελείται από δέκα ξεχωριστές, αυτοτελείς νουβέλες, καθεμιά με την ιστορία μιας γυναίκας, και πάλι θα ήταν ένα ωραίο βιβλίο. Η συγγραφέας όμως κατάφερε και τις έδεσε σε ένα ενιαίο μυθιστόρημα με την αφορμή της συνάντησής τους. Αυτό ήταν καλό, επειδή αφενός βλέπουμε την εξέλιξη της καθεμιάς στον χρόνο και το πώς επηρεάστηκε η ζωή της από τα βιώματά της, και αφετέρου, μέσω του διαλόγου με τις υπόλοιπες πρώην συμμαθήτριες, δίνονται σημαντικά μηνύματα σχετικά με σύγχρονα θέματα που απασχολούν πολλούς στην εποχή μας, καθώς και κάποιες προτεινόμενες λύσεις.

    Όταν χάνουμε έναν πολύ αγαπημένο άνθρωπο, το πένθος το αισθανόμαστε μέσα στην ψυχή μας. Νιώθουμε την καρδιά μας να πονά και να υποφέρει. Αυτός ο πόνος και το σαράκι που τρώει τα σωθικά μας, αντικατοπτρίζεται και στην όψη μας, τη συμπεριφορά μας. Δεν χρειάζεται να φοράμε μαύρα για να επιβεβαιώνουμε στους γύρω μας ότι πενθούμε.

    Πρόκειται για ένα σύγχρονο βιβλίο, με ιστορίες που αφορούν όλους μας. Νομίζω ότι θα προβληματίσει όποιον το διαβάσει, αλλά και θα τον ευχαριστήσει επίσης, αφού είναι εξαιρετικά καλογραμμένο και με μια ιστορία που ρέει χωρίς να κουράζει.

    Περίληψη: Μία παρέα δέκα γυναικών, συμμαθήτριες από το Λύκειο, αποφασίζουν να περάσουν την ετήσια συνάντηση της τάξης τους πηγαίνοντας εκδρομή στο εξοχικό σπίτι της μίας από αυτές. Σε αυτή την ξεχωριστή συνάντηση, η καθεμία τους θα ξετυλίξει το κουβάρι της ζωής της, ξεκινώντας από την εποχή της αποφοίτησης έως την τωρινή τους επανένωση, μετρώντας τριάντα πέντε χρόνια εμπειριών.

    Θα συστηθούν και πάλι μεταξύ τους.

    Θα μιλήσουν για λάθη… για πάθη… Θα ζητήσουν συγγνώμη.

    Θα αναζητήσουν λύσεις. Θα ακούσουν συμβουλές.

    Θα επαναπροσδιορίσουν τη στάση τους σε σχέση με ορισμένα άτομα που τις πλήγωσαν βαθιά. Και στο τέλος, κάνοντας την αυτοκριτική τους, θα έρθουν αντιμέτωπες με τους δαίμονές τους.

    Κάποιες, θα καταφέρουν να τους πολεμήσουν και κάποιες άλλες, απλώς θα συμβιβαστούν.

    Μέσα στις δύο μέρες που έχουν στη διάθεσή τους, εκτός από αναπολήσεις, θα βρουν χρόνο για να διασκεδάσουν, να γελάσουν, να κλάψουν…

    Να θυμώσουν και να μαλώσουν, μα στο τέλος να μονοιάσουν.

    Θα μπορέσουν να ξεφύγουν από την καθημερινότητά τους.

    Θα νιώσουν και πάλι έφηβες.

    Το σίγουρο πάντως είναι πως μετά από αυτή την εκδρομή, κάποιες από αυτές δεν θα είναι ίδιες ξανά…

    «Τι θα ήταν το παρελθόν μας εάν δεν είχαμε τις αναμνήσεις να μας το θυμίζουν; Και τι θα είναι το μέλλον μας αν σταματήσουμε να κάνουμε όνειρα…»

    Στοιχεία του βιβλίου

    Τίτλος: Η τάξη του ’82

    Συγγραφέας: Τόνια Κυριφίδη

    Εκδόσεις: Μιχάλη Σιδέρη

    Σελίδες: 584

    Έκδοση: Ιούνιος 2020

    ISBN: 978-960-468-258-4

    Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here