Δευτέρα, 23 Αυγούστου, 2021
More
    ΑρχικήΣκέψεις σε λέξειςΠώς γράφτηκε άραγε «Το Αγκάθινο Στέμμα»;

    Πώς γράφτηκε άραγε «Το Αγκάθινο Στέμμα»;

    -

    Πώς γράφτηκε άραγε «Το Αγκάθινο Στέμμα»;

    Γράφει ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος

    Σε αυτό μα και σε άλλα ενδιαφέροντα ερωτήματα που συνοδεύουν «Το Αγκάθινο Στέμμα», μας ξεναγεί με τις απαντήσεις του ο ίδιος ο δημιουργός του βιβλίου, Θεόφιλος Γιαννόπουλος

    Ένα από τα συχνότερα ερωτήματα που μου κάνουν συχνά φίλοι αναγνώστες, είναι και αυτό που υπάρχει ως τίτλος του άρθρου:

    Πώς γράφτηκε άραγε Το Αγκάθινο Στέμμα;

    Αφορά φυσικά ένα θέμα το οποίο αρέσει σε κάθε συγγραφέα να αναλύει, μιας και το να περιπλανιέται σε όσα προηγήθηκαν ώστε να γεννηθεί το πνευματικό του παιδί, θα έχει πάντα την δική του όμορφη σημασία και λογοτεχνική μαγεία…

    Αρχικά, ας γνωριστούμε καλύτερα και ας ψάξουμε την κύρια αιτία της δημιουργίας αυτού του έργου (και κάθε νέας γραφής μου) στον χαρακτήρα μου: Εκεί, όπου μια από τις παράξενες συνήθειές μου από μικρό παιδί, ήταν το να συλλέγω από περιοδικά και εφημερίδες κάθε παράξενη, ανεξήγητη, μυστηριώδη είδηση που συναντούσα και περνούσε συνήθως απαρατήρητη.

    (Παρεμπίπτοντος, ποτέ δεν σταμάτησα να εμπλουτίζω αυτή τη συλλογή μου. Γεγονός που σημαίνει πως στη βιβλιοθήκη  μου θα βρείτε από μυθιστορήματα, συλλογές ποιημάτων, μελέτες και εγκυκλοπαίδειες, μέχρι και αυτά τα σπιράλ, με τα χρωματιστά εξώφυλλα και τις  ημερομηνίες καταχώρησής τους….)

    Μια εμμονή μου, που μπορεί και να θυμίζει σε κάποιους αναγνώστες του Αγκάθινου Στέμματος, κάτι και από την προσωπικότητα του βυζαντινολόγου Κωνσταντίνου της ιστορίας μας…

    Σε αυτήν την προσωπική μου συλλογή λοιπόν, μπορεί κάποιος να συναντήσει διάφορα γεγονότα. Όπως ιστορικές ανακαλύψεις (πχ. η εύρεση παράξενων υπόγειων κρυψώνων με πολύτιμους θησαυρούς, ενός αρχαίου ή βυζαντινού τάφου ή ακόμη και μιας ολόκληρης χαμένης πόλης), μα και παράξενων συμβάντων (όπως το ότι κλάπηκε από το Χ μουσείο ένα κειμήλιο το οποίο ακόμη δεν είχε διασαφηνιστεί η πρακτικότητά του ή το τι σήμαιναν τα όσα υπήρχαν χαραγμένα πάνω του σε άγνωστη γλώσσα…)

    Ειδήσεις δηλαδή, που από μόνες τους δημιουργούν ένα γοητευτικό πάζλ, που στα δικά μου μάτια τα κομμάτια του έδειχναν ικανά να δημιουργήσουν μια εκρηκτική ιστορία!

    Συνδετικός κρίκος όλων αυτών των ψηφίδων αλήθειας, ήταν και συνεχίζει από πάντα να είναι η ονειροπόλησή μου στους κόσμους της φαντασίας. Ενός κόσμου που επέμενα να τον εξερευνώ από πολύ μικρή ηλικία. Μάλιστα στο Δημοτικό έγραψα μια έκθεση, την οποία θα μπορούσα κάλλιστα να χαρακτηρίσω και ως μια πρώτη προσπάθεια για διήγημα που περιείχε μέσα του στοιχεία της περιπέτειας, του μυστηρίου και των απόκοσμων περιπλανήσεων!

    Μα ας γυρίσουμε στο παρόν…

    Για να φτάσουμε όμως από εκείνες τις μικρές ιστορίες που σκάλιζα στο χαρτί μέχρι τα μυθιστορήματα του σήμερα, ακολούθησε αρκετή προσωπική προσπάθεια ώστε με τον καιρό  η γραφή μου να γίνεται ολοένα πιο γλαφυρή και άμεση για τον αναγνώστη.

    Όσοι φίλοι αγαπούν την ανάγνωση ιστορικών μυθιστορημάτων, έχουν αποκτήσει πιστεύω μια εικόνα για το πόσο δύσκολο είναι να πάρει μορφή ένα σοβαρό έργο που βαδίζει σε αληθοφανή μονοπάτια.

    Το Αγκάθινο ΣτέμμαΓιατί για να βγει ένα πραγματικά συναρπαστικό αποτέλεσμα, χρειάζεται η πένα του δημιουργού να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες. Εκείνες δηλαδή που να περιέχουν ένα ενδιαφέρον ιστορικό πλαίσιο, απολαυστικούς χαρακτήρες κι αναπάντεχες, -μα πάντα δικαιολογημένες-, ανατροπές.

    Ωραία. Βάλτε λοιπόν στην παραπάνω εξίσωση και την εκάστοτε ιδιοτροπία του λογοτέχνη (π.χ. στο τρόπο απόδοσης της φαντασίας του στο χαρτί, στην μεθοδολογία της έρευνάς του κ.τ.λ.). Χαρακτηριστικά που τον κάνουν ,-αθόρυβα κάποιες φορές-, να διαφέρει από τις γραφές των ομότεχνων.

    Η δική μου επιμονή στέκει στο γεγονός ότι επιδιώκω σε ό, τι καταγράφω να είναι πάντα διασταυρωμένο, άρτιο και αποδεκτό ιστορικά – επιστημονικά. Εν ολίγοις, είμαι ένας άρρωστος τελειομανής, που συνταιριάζει πάντοτε η φαντασία του είναι η προέκταση της αλήθειας.

    (Και άραγε, πόσες φορές ξενύχτησα ερευνώντας για κάτι που στα μάτια του αναγνώστη περνά για 4-5 δευτερόλεπτα σε μία πρόταση,-όπως μια χρονολογία σχετικά με το θάνατο του Χ ιστορικού προσώπου-, βασανιζόμενος γιατί κάθε πηγή που συναντούσα ανέφερε και κάτι διαφορετικό;)

    Ευτυχώς, στην πάροδο των χρόνων διαπίστωσα πως δεν είμαι ο μόνος στο χώρο του βιβλίου που έχει αυτές τις ιδιοτροπίες, αφού συνάντησα πλήθος ακόμη συγγραφέων και ποιητών και όχι μόνο. Σε μια πρόσφατη συζήτηση που είχα με μία έμπειρη υπάλληλο βιβλιοπωλείου της Θεσσαλονίκης, μου εξομολογήθηκε ότι θεωρεί δεδομένο πως αν δεν είναι όλα τους επιμελώς τακτοποιημένα στα ράφια και στη ζωή της, αρρωσταίνει.

    Γιατί σε κάποιους, -περισσότερο απ’ όλους, αυτό  πιστεύω ότι συμβαίνει στους βιβλιόφιλους!-, η καθημερινότητά τους είναι συνδεδεμένη με τον τρόπο ζωής που είχε εκφράσει και ο Αργεντινός συγγραφέας Χόρχε Λουίς Μπόρχες όταν έλεγε πως «Πάντα φανταζόμουν τον παράδεισο σαν ένα είδος βιβλιοθήκης».

    Μα κάπου εδώ νιώθω πως ήδη μακρηγόρησα στην πρώτη μας γνωριμία και χαθήκαμε σε πολλά σταυροδρόμια σκέψεων και αναμνήσεων!

    (Μα προσωπικά δεν απορώ, μιας και αυτό είναι ένα ζωηρό χαρακτηριστικό που το κατέχει πάνω απ’ όλους τους ήρωες του Αγκάθινου Στέμματος, η Αλεξάνδρα, που τόσο λατρεύω!)

    Στο επόμενο άρθρο μας λοιπόν, θα επεκταθώ και σε άλλα θέματα. Όπως την συναρπαστική διαδικασία της έρευνας, τις επιτόπιες επισκέψεις και τα απρόβλεπτα ευρήματα που κάποιες φορές άλλαζαν ακόμη και την ροή της ιστορίας που είχε γραφτεί στο χαρτί!

    Θα ανταμώσουμε ξανά λοιπόν σύντομα.

    Όμορφα αναγνωστικά ταξίδια σας εύχομαι φίλοι μου!

    Με όλη τη θετική μου ενέργεια…

    Θεόφιλος Γιαννόπουλος

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here