Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου, 2021
More
    Αρχική Συνεντεύξεις Συνέντευξη - Πέμη Γκανά

    Συνέντευξη – Πέμη Γκανά

    -

    Συνέντευξη – Πέμη Γκανά

    Λίγους μήνες πίσω, στην πρώτη μου σε εξωτερικό χώρο παρουσίαση, βρέθηκα στο Κιάτο και στο Μπλε Γιασεμί. Μαγική βραδιά. Υπεύθυνη για το μεγαλύτερο μέρος της μαγείας, η γλυκιά και χαμογελαστή συγγραφέας Πέμη Γκανά. Μοιραστήκαμε ένα ταξίδι στη σκοτεινή Καπράγια

    Ρωτάει η Χαρά Δελλή 

    Συνέντευξη

    Κυρία Γκανά, καλή και δημιουργική χρονιά και καλοτάξιδο το βιβλίο σας. Τέσσερα χρόνια μετά την πρεμιέρα του Kairlov, επανέρχεστε με ένα κλειστοφοβικό ανάγνωσμα με στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ. Μιλήστε μας λίγο για την Καπράγια. Πώς αισθάνεστε λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του, ειδικά σε συνδυασμό με τη θερμή υποδοχή που έχει δεχτεί από το αναγνωστικό κοινό; Πότε αιχμαλωτίστηκε η ιδέα του αναγνώσματος αυτού, με ποια ερεθίσματα και τι μηνύματα θα θέλατε να περάσετε ιδανικά;

    Συνέντευξη - Πέμη Γκανά
    Συνέντευξη – Πέμη Γκανά

    Π.Γκ.: Η Καπράγια είναι ένα, πράγματι, κλειστοφοβικό ανάγνωσμα που εμπεριέχει στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ. Τοποθετείται στη Καπράγια, νησί του Τοσκανικού Αρχιπελάγους στις αρχές του 1900. Η παράνοια σε μια εποχή που δεν υπάρχει κανένας Φρόιντ να μιλήσει για τις ψυχικές νόσους, ο φόβος του διαφορετικού, και ο σκοταδισμός της καθολικής εκκλησίας συνθέτουν ένα αποπνικτικό περιβάλλον για τους περισσότερους από τους κατοίκους που απεγνωσμένα ζητούν τη λύτρωση.

    Η αλήθεια είναι πως είναι μάλλον δύσκολη η αφήγηση και γράφτηκε περισσότερο για όλους εκείνους που για διάφορους λόγους, είτε παθολογικούς, είτε ψυχολο-γικούς, δεν αντέχουν.

    Έχει, μέχρι τώρα, κερδίσει την αποδοχή των αναγνωστών και αυτό με κάνει να αισθάνομαι τουλάχιστον ικανοποιημένη καθώς αντιλαμβάνομαι πως ίσως η ματιά τους πέσει λίγο πιο στοργικά στους ψυχικά άρρωστους συνανθρώπους μας.

    Στους ήρωές σας συγκαταλέγονται η Ρομίνα, η Αντονίνα, ο Μάσιμο, ο καπτα Μπαρτόλο, η γριά Νινούτζα, η νόνα Γκρατσιέλα, ο Σέρτζιο. Ήταν δύσκολο να συμπορευτείτε με μια τέτοια πληθώρα αντιφατικών χαρακτήρων κι αν ναι, τι είδους δυσκολίες αντιμετωπίσατε; Μοιράζεστε κοινά με κάποιον; Έχετε φανταστεί να ενσαρκώνονται στην οθόνη; Κι αν το κάνατε τώρα, ποιο θα ήταν ιδανικά το πρόσωπο που θα μπορούσε άνετα να υποδυθεί έναν χαρακτήρα σας;

    Π.Γκ.: Η συμπόρευση ήταν επίπονη! Πάντα είναι επίπονη σ΄ όλα τα αφηγήματα, καθώς ο δημιουργός πρέπει να παραμένει στο περιθώριο και απλά να αφουγκράζεται τις επιθυμίες και πάθη των ηρώων. Απλά να σας πω πως αγωνίστηκα πραγματικά να μην δοθεί η τελική λύση με αυτόν τον τρόπο. Ο ήρωας όμως, αυτονομημένος και απογαλακτισμένος πλήρως από εμένα, έδωσε το στίγμα και φορτωμένος με όλο το βάρος του κόσμου απέδωσε την δική του (λυτρωτική;) δικαιοσύνη.

    Οι κάτοικοι του νησιού διέπονται από προκαταλήψεις και φόβο για το ό, τι άγνωστο ή διαφορετικό. Έρμαια του ανικανοποίητου, της φτώχειας και των δεισιδαιμονιών. Παράνοια, πνευματική στενότητα, καθολικός σκοταδισμός συντελούν σ’ ένα τραγικό, αποπνικτικό περιβάλλον. Ποιος ήταν ο στόχος σας εδώ; Έχετε συναντήσει τέτοια περιβάλλοντα και εκτός βιβλίου; Προσωπικά, τείνετε προς παραδοσιακές απόψεις ή υποστηρίζετε σθεναρά τον εκσυγχρονισμό; Σας επηρεάζουν οι «κοινωνικές προσταγές»; Είστε κάθετη υπέρ του ρεαλισμού ή κάνετε και ρομαντικά διαλείμματα; Προς τα πού γέρνει η πλάστιγγα; Προσωπική ευτυχία ή κοινό καλό; 

    Συνέντευξη – Πέμη Γκανά

    Π.Γκ.: Όχι, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω συναντήσει ποτέ τέτοιο περιβάλλον. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως ο σκοταδισμός ακόμη και τώρα δεν υπάρχει στα περισσότερα μέρη της γης. Η παιδεία οδηγεί στον εκσυχρονισμό και μόνο έτσι θα απαλλαγούμε από τις προκαταλήψεις, τις δεισιδαιμονίες και τον φανατισμό, ενίοτε τον θρησκευτικό. Πάντα κάθετα υπέρ του ρεαλισμού, προσπαθώ να κάνω διαλείμματα, αλλά μάλλον δεν τα καταφέρνω αρκετά. Προσωπικά, θα θυσίαζα την ευτυχία μου για το κοινό καλό, καθώς με επηρεάζουν οι κοινωνικές επιταγές…

    «Στα ξαφνικά όλα αλλάζουν, έτσι, δίχως προφανή λόγο. Μια ζαριά, μια κίνηση, ένα νεύμα τη λάθος στιγμή, ένα βλέμμα που σε παρακολουθεί ή σε ακολουθεί, τυχαία ή και όχι, μια υποψία που μπορεί να κινήσει γη και ουρανό, και όλα να γκρεμιστούν».

    Μυστικιστική ατμόσφαιρα «αναγκαστικής» απομόνωσης, σπαταλημένες ζωές, λιμάνια κι αρμύρα, θρύλοι και ξόρκια. Χρειάστηκαν έρευνες όλα αυτά τα αμιγώς «ναυτικά/θαλασσινά» αποτελέσματα; Τι κοινά βρίσκετε στην περιορισμένη καθημερινότητα της Καπράγια με το σήμερα; Πώς το εξηγείτε; Πώς διαχειρίζεστε κάτι που μοιάζει με συμφορά;

    Π.Γκ.: Βεβαίως και χρειάστηκε έρευνα, και για να είμαι ειλικρινής αυτήν την έρευνα αγαπώ εξίσου με την συγγραφή! Νιώθω πως τιμώ όλους εκείνους τους ανθρώπους που χάθηκαν στο πέρασμα των αιώνων και το χωνευτήρι του θανάτου εξαφάνισε και το παραμικρό τους ίχνος, κανένα αποτύπωμα, μόνο λήθη.

    Το μόνο κοινό που έχουμε με την καθημερινότητα της Καπράγιας είναι το ξέσπασμα της πανδημίας. Στην ιστορία της ανθρωπότητας πάντα ξεσπούσαν επιδημίες, η ιατρική ήταν στο πλευρό των ανθρώπων μα σήμερα πιο εξοπλισμένη, πιο «δυνατή» από ποτέ θα δώσει γρηγορότερα την λύτρωση σ’ όλη την υφήλιο.

    Διαβάστε την άποψή μας για το βιβλίο: Καπράγια

    Στο θαλασσοδαρμένο πόρτο Καπράγια, όλα μοιάζουν να κινούνται με αργούς ρυθμούς, σαν να μην κυλά ο χρόνος. Πότε η Πέμη Γκανά νιώθει τον χρόνο να σταματάει; Σαν μια λυπηρή προφητεία, τα θίξατε κι έπειτα τα βιώσατε. Απώλεια και θάνατος πώς αντιμετωπίζονται από εσάς; Συνηθίζονται; Σας διακατέχουν οι παρακάτω έννοιες και πόσο; Πείσμα, τάσεις φυγής, αγάπη για την αρμύρα και κάθε άγριο τοπίο, πάθος. Προτιμάτε τη μοναχική σιωπή ή τον κοινωνικό θόρυβο και γιατί; Βιώνετε ασφυξία ή εξάρτηση από κάτι;

    Π.Γκ.: Πράγματι, πριν τρία τέσσερα χρόνια, έγραψα για το απότομο ξέσπασμα της βαριόλα (ευλογιά) και έπειτα για τον χαμό του πατέρα της ηρωίδας. Με αυτήν την σειρά βίωσα και εγώ, στην πραγματική μου ζωή, τον φόβο και την απώλεια. Δεν έχω επιλογή, στην πραγματικότητα κανείς μας δεν έχει επιλογή, όσο σκληρός και τρομακτικός είναι ο θάνατος, άλλη τόση δύναμη κρύβουμε μέσα μας. Δύναμη απαραίτητη για να συνεχιστεί η ζωή. Η σιωπή πάντα με χαρακτήριζε, ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που ξεκίνησα πολύ μικρή ακόμη, να γράφω. Ασφυξία; Ναι, οι κοινωνικές νόρμες μερικές φορές, οι σχέσεις της ευρύτερης οικογένειας ή και οι φιλικές, στο παρελθόν, μου έχουν δημιουργήσει αυτό που με ρωτάτε…

    Γιατί επιλέξατε να θίξετε ψυχικές ασθένειες κι επιδημίες; Χωρούν γιατρειές στην απόγνωση, στις ψυχές σε τρικυμία, στην αέναη πάλη με το παρελθόν; Ποια η σχέση σας με την επιστήμη και τη θρησκεία; Τις εμπιστεύεστε;

    Π.Γκ.: Εμπιστεύομαι ακράδαντα την ιατρική! Και βεβαίως χωρά γιατρειά στην απόγνωση, το βλέπουμε παντού γύρω μας, αρκεί να το αποδεχτούμε.

    Η θρησκεία δροσίζει, όταν το χρειάζομαι, την ψυχή μου! Ακόμα μια γιατρειά που απαλύνει τον φόβο.

    Ποια «σημάδια» επιθυμείτε ν’ αφήσει η πένα σας στον ευρύτερο λογοτεχνικό κόσμο; Θα μπορούσατε να πράξετε κάτι ενάντια στη θέλησή σας «λογοτεχνική αδεία»; Έχετε ανολοκλήρωτες λογοτεχνικές επιθυμίες ως ώρας; Είναι εύκολα χειραγωγήσιμος είναι ο αναγνωστικός όχλος (ας μου επιτραπεί η σκληρή έκφραση λόγω καλής πρόθεσης); Είναι νωρίς ή έχετε συλλάβει κάποιο πλάνο για το συγγραφικό μέλλον σας; Ισχύουν κάποιες φήμες για μια ιστορία εν μέσω Αμερικανικού Εμφυλίου;

    Συνέντευξη – Πέμη Γκανά

    Π.Γκ.: Δεν με αφορά η ευρύτερη αποδοχή, το μόνο που θέλω είναι να γράφω για το παρελθόν και αν αρέσει στους αναγνώστες ακόμα καλύτερα. Πάντως να σας εξομολογηθώ πως η αγωνία είναι μεγάλη, όταν βλέπω κάποιον να κρατά ένα μυθιστόρημα ή ένα διήγημά μου.

    Κρατώ την αναπνοή μου και περιμένω ένα νεύμα του, μια σύσπαση του προσώπου για να μπορέσω να αναπνεύσω. Απαντώντας δε στην (πολύ) δύσκολη ερώτησή σας είμαι στην μάλλον δυσάρεστη θέση να πω (απ’ όσο βλέπω, και καταλαβαίνω) πως ναι, είναι χειραγωγήσιμο το αναγνωστικό κοινό, και λέω δυστυχώς όταν βλέπω την πλάστιγγα να γέρνει επικίνδυνα στην μετριότητα.

    Απαντώντας στην τελευταία σας ερώτηση, αυτή τη στιγμή δουλεύω σε μια σπονδυλωτή ιστορία που τοποθετείται στην εποχή του Αμερικάνικου Εμφυλίου.

    Κλείνοντας κι αφού σας ευχαριστήσω θερμά για τις εξομολογήσεις, εντοπίζετε κάποια ελπίδα στο αύριο της ανθρωπότητας; Ποια συμβουλή/ευχή θα δίνατε στα παιδιά σας και κατ’ επέκταση στους αναγνώστες μας για καλύτερη επιβίωση και λύτρωση;

    Π.Γκ.: Να σεβόμαστε τους συνανθρώπους μας, να είμαστε ήρεμοι και ψύχραιμοι, να μην κρίνουμε και να μην παίρνουμε αποφάσεις εν βρασμώ. Να αφουγκραζόμαστε το παρελθόν και να μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Να περιπλανιόμαστε, να ταξιδεύουμε, να διαβάζουμε, να μην ριζώνουμε σε τόπους, σχέσεις και συνήθειες που είναι (επιτρέψτε μου τον όρο) τοξικές. Να χαμογελάμε αισιοδοξώντας και να πιστεύουμε πάντα στον εαυτό μας. Μα πάνω απ’ όλα, να μην αφήσουμε ποτέ και κανέναν να μας πείσει πως δεν αξίζουμε!

    Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία και εύχομαι το 2021 να κυλήσει όσο πιο ήρεμα και ανώδυνα γίνεται.

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here