Σήμερα, στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, φιλοξενούμε τον δικηγόρο και συγγραφέα Χρήστο Αζαριάδη με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου «Χωρίς άνδρες» από τις Εκδόσεις Bell.
Συνέντευξη
Ρωτάει η Αγγελίνα Παπαθανασίου
Καλησπέρα. Ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη που μας παραχωρείτε. Έχοντας διαβάσει το βιβλίο σας, γνωρίζω ήδη την πηγή έμπνευσης για αυτό, από το εισαγωγικό σημείωμα. Για όσους ακόμη δεν το έχουν πάρει στα χέρια τους, θέλετε να μας πείτε λίγα λόγια για το πώς εμπνευστήκατε την ιστορία ενός κόσμου χωρίς άνδρες;
Xρ.Aζ.: Χαίρετε. Εγώ σας ευχαριστώ πολύ για την τιμή και το βήμα που μου δίνετε και τη δυνατότητα να ακουστώ στους αναγνώστες μίας τόσο ιστορικής και λαοφιλούς ιστοσελίδας. Όσον αφορά στην έμπνευση τώρα: δυστυχώς, εν μέρει έστω, είναι μία από τις φορές που η τέχνη μιμείται τη ζωή. Πιο συγκεκριμένα, ήμουν ένα απόγευμα στο σπίτι βλέποντας ειδήσεις και παρακολουθούσα τη δημοσιογραφική κάλυψη μίας σεξουαλικής κακοποίησης (γυναίκας). Εδώ, στην Ελλάδα. Επειδή με άγγιξε το ζήτημα, το έψαξα και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και διάβασα αφ’ ενός μεν σχόλια γυναικών που επιρρίπτουν ευθύνες στο θύμα (!), αφ’ ετέρου και για κακοποιήσεις αντρών. Κατάλαβα, συνεπώς, ότι η κακοποίηση δεν γνωρίζει φύλα, φυλές ή όρια. Και δεν μπορούσα να θυμηθώ να έχω διαβάσει κάτι τέτοιο. Και άρχισα να σχεδιάζω την ιστορία.
Επτά διαφορετικές γυναίκες μεταξύ τους είναι οι βασικές ηρωίδες του βιβλίου σας. Να ομολογήσω ότι έχετε κάνει εξαιρετική σκιαγράφηση των χαρακτήρων τους. Σας δυσκόλεψε κάποια από αυτές κατά τη διάρκεια της συγγραφής; Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να ολοκληρωθεί το βιβλίο;
Xρ.Aζ.: Σας ευχαριστώ για αυτό. Ήταν ένα τεράστιο στοίχημα για μένα να προσεγγίσω την πολυσυνθετότητα του γυναικείου χαρακτήρα. Οι γυναικείοι χαρακτήρες έχουν περισσότερο βάθος για να καλυφθεί. Και το χαρακτηριστικό τους αυτό έπρεπε να προσεγγιστεί με τη δέουσα υπευθυνότητα.
Με δυσκόλεψε ιδιαίτερα η Καλλιστώ. Είναι μία κοπέλα που είναι τόσο κοντά στον Θεό, με αποτέλεσμα να βρίσκει αίτιο σε Αυτόν πίσω από κάθε αιτιατό. Προσωπικά, ως άνθρωπος προσπαθώ να εκλογικεύω τα πάντα. Ο τρόπος σκέψης της, κατ’ ακολουθίαν, μου ήταν εντελώς ξένος. Ως προς τον χρόνο συγγραφής, λειτουργώ πάντα με τον εξής τρόπο, διότι μου αρέσουν οι συνεχείς ανατροπές της πλοκής: παίρνω ένα δίμηνο να σχεδιάσω την ιστορία. Πρέπει να ξέρω πώς τελειώνει το βιβλίο, μέχρι και την τελευταία πρόταση. Μετά σχεδιάζω τις ανατροπές. Τις πρώτες που μου έρχονται στον νου τις πετάω, ακριβώς διότι μου ήρθαν πολύ εύκολα. Από τη στιγμή που ξέρω τι θέλω να γράψω, μου παίρνει περίπου πέντε μήνες η συγγραφή και άλλον έναν για τις τελικές διορθώσεις πριν το στείλω στον εκδότη. Συνολικά, λοιπόν, περίπου οκτώ μήνες.
Οι περιγραφές σας είναι πραγματικά ολοζώντανες. Σαν να έβλεπα μια κινηματογραφική ταινία και φυσικά κάποιες από αυτές είναι πολύ δυνατές και δημιουργούν έντονα συναισθήματα στους αναγνώστες. Χωρίς να αποκαλύψετε πολλά στοιχεία στους αναγνώστες, ποιες ήταν οι σκηνές που επηρέασαν ψυχολογικά ακόμα κι εσάς που τις γράφατε;
Xρ.Aζ.: Πάντοτε προσπαθώ να γράφω βιβλία με έντονο το στοιχείο της κινηματογραφικότητας. Χαίρομαι που το επιτυγχάνω. Νομίζω ότι η σκηνή στη Λεωφόρο Συγγρού είναι μία από τις πιο ηχηρές σκηνές του βιβλίου.
Διαβάστε την άποψή μας για το βιβλίο: Χωρίς Άντρες
Πολλά τα κοινωνικά θέματα που θίγετε στο βιβλίο σας και δίνετε τροφή για σκέψη στους αναγνώστες. Θα σταθώ στο θέμα της αδικίας. Όπως αναφέρετε κι εσείς στο εισαγωγικό σημείωμα, είναι κάτι που απεχθάνεστε. Πόσο εύκολα ένα θύμα μπορεί να μετατραπεί σε θύτη; (Να ξέρετε ότι αντιπάθησα τη Σκότι.)
Xρ.Aζ.: Αλίμονο αν δεν έχουμε ένα κοινωνικό μήνυμα για τον αναγνώστη. Δεν επιχειρούμε να του το περάσουμε, βέβαια. Δεν έχουμε αυτό το δικαίωμα. Στόχος είναι να τον προβληματίσουμε. Να τον κάνουμε να σκεφτεί. Να ταλαιπωρήσει το μυαλό του. Ο Ουγκώ έλεγε ότι οι έξυπνοι άνθρωποι αλλάζουν συχνά γνώμη. Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο αυτό.
Η αδικία, λοιπόν, την οποία συναντώ και συχνά στη δουλειά μου, είναι μία αναπόσπαστη (δυστυχώς) έκφανση της καθημερινότητάς μας. Και αναρωτιέται εύλογα κάποιος, τι θα γίνει αν δώσουμε σε ένα θύμα, όπως η Σκότι (την οποία λυπάμαι), ένα όπλο; Δοθέντων των όσων έχει βιώσει ή καλύτερα έχει υποστεί, τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτό όταν έρθει η ώρα της κρίσης;
Η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου σας θα γίνει στις 12 Μαΐου στο πλαίσιο της διεξαγωγής του τέταρτου Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Επειδή όμως μια παρουσίαση δεν είναι αρκετή, έχουν προγραμματιστεί κι άλλες παρουσιάσεις;
Xρ.Aζ.: Αυτό θα το δούμε. Κάνουμε κάποιες σκέψεις, αλλά είναι νωρίς για να το πούμε. Προς το παρόν θέλουμε να δούμε πρόσωπα στην παρουσίαση της 12ης Μαΐου. Και σας καλούμε ΟΛΟΥΣ. Μη φοβάστε, χωράμε.
Είναι μία μεγάλη τιμή για μένα να με καλέσουν οι διοργανωτές του 4ου Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας “Agatha” να παρουσιάσω το βιβλίο μου, κατ’ εξαίρεση, διότι δεν είναι αστυνομικό. Αυτό δείχνει πολλά και για εκείνους, αλλά και το έργο μου.
Αυτή την περίοδο υπάρχουν νέοι ήρωες που σας βασανίζουν γλυκά περιμένοντας να πάρουν σάρκα και οστά;
Xρ.Aζ.: Ω ναι. Έχω πλάσει μία ιστορία ανατροπών και αυτή. Πάλι Ελλάδα, πάλι Έλληνες χαρακτήρες. Έξι μικροκακοποιοί επιστρέφουν στο σπίτι μετά από άλλη μία ημέρα με κομπίνες. Βρίσκουν, λοιπόν, στο πάτωμα μία κάρτα που λέει «Αύριο το βράδυ στις 23:00». Το επόμενο βράδυ πέφτουν όλοι θύματα απαγωγής από έναν μεγαλοκακοποιό που τους θυμίζει ότι όλοι έχουν κλέψει από αυτόν. Και μπορεί να τα επέστρεψαν τα κλοπιμαία, αλλά έπληξαν το κύρος του. Και τους δίνει μία επιλογή: αν θέλουν να πατσίσουν, θα πρέπει να πάνε στον Αμαζόνιο να του φέρουν το στέμμα του τελευταίου αυτοκράτορα των Άνδεων. Κατά πάσα πιθανότητα, θα χάσουν τη ζωή τους προσπαθώντας, αλλά αν αρνηθούν, θα τη χάσουν επιτόπου και μετά βεβαιότητας. Ο πιο ευφυής Έλληνας (ο Χριστόφορος), μία χάκερ (η Κατερίνα, που οι φίλοι αποκαλούν Νίνα), ένα ζευγάρι διαρρηκτών (η Άννα και ο Λάζαρος), ένας πληρωμένος δολοφόνος (ο 4Κ) και αυτός που λειτουργεί σαν συγκολλητική ουσία (ο Ισπανός) μαζί με μία υπεύθυνη ασφαλείας (η Βάιολετ) ξεκινούν για το ακατόρθωτο. Α, και μάλλον ξέχασα να αναφέρω ότι τέσσερις από αυτούς είχαν εμπλακεί σε μία ληστεία πριν από χρόνια, που πήγε πάρα πολύ στραβά.
Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη, θα θέλατε να πείτε κάτι στους αναγνώστες μας;
Xρ.Aζ.: Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολλούς ανθρώπους. Ξέρετε, είναι τόσο πολλά που μεσολαβούν για να φτάσει ένα βιβλίο από το μυαλό του συγγραφέα στα ράφια του βιβλιοπωλείου σας. Είναι οι δοκιμαστικοί αναγνώστες, είναι ο εκδότης, ο επιμελητής, ο σχεδιαστής του εξωφύλλου, ο διορθωτής, το τμήμα προώθησης και τόσοι τόσοι άλλοι. Οι συγγραφείς απλά βλέπουμε το όνομά μας πάνω πάνω στο εξώφυλλο.
Ο εκδοτικός οίκος ΒΕLL πιστεύει τόσο πολύ σε αυτό το βιβλίο και στο μήνυμα που μεταφέρεται. Είναι ένα βιβλίο που υπάρχει παντού σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αυτό το μεράκι που έδειξαν και δείχνουν, με έχει συγκινήσει.
Τέλος, θέλω να ευχαριστήσω όλους τους αναγνώστες. Μου δίνουν τον χρόνο τους, κάτι το ανεκτίμητο και που δεν μπορώ να τους επιστρέψω. Ευχαριστώ για τα μηνύματα που μου στέλνουν, και το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να ανταποδίδω.
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Εύχομαι να αγαπηθεί πολύ το βιβλίο σας γιατί το αξίζει.
Xρ.Aζ.: Σας ευχαριστώ και εγώ. Μακάρι να το αγαπήσει ο κόσμος το βιβλίο και να προβληματιστεί από αυτό. Αυτό είναι το μέγιστο δυνατό κέρδος για έναν συγγραφέα.
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
