Διαβάζοντας το «Εμείς ζούμε τώρα εδώ» με έπιασε μια πολύ συγκεκριμένη ανατριχίλα, από εκείνες που δεν τις φέρνει το σκοτάδι. Είναι η ανατριχίλα του να σου συμβαίνει κάτι και ο άνθρωπος που κοιμάται δίπλα σου να σου λέει, ήρεμα και με το χαμόγελο της αγάπης, πως το φαντάστηκες.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Η Έμιλι ακούει τα σανίδια να τρίζουν τη νύχτα, βλέπει τα βιβλία να πέφτουν μόνα τους από τα ράφια, νιώθει κάτι να την περιμένει στο δωμάτιο του τρίτου ορόφου, κι ο Φρέντι της θυμίζει απλώς πως ακόμη αναρρώνει. Η Sarah Pinborough είναι η αδιαφιλονίκητη βασίλισσα της ανατροπής. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Bell, σε μετάφραση της Κλαίρης Θεοδώρου. Πρόκειται για ένα αυτοτελές γοτθικό ψυχολογικό θρίλερ με γερή δόση τρόμου.
Το πιο τρομακτικό πράγμα που μπορεί να σου κάνει ένα σπίτι δεν είναι να σε τρομάξει, αλλά να σε κάνει να αμφισβητήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό.
Μετά από ένα ατύχημα που παραλίγο να την αφήσει νεκρή και την κράτησε σε κώμα, η Έμιλι αφήνει το Λονδίνο και μετακομίζει με τον Φρέντι στο Λάρκιν Λοτζ, μια επιβλητική εξοχική κατοικία στους βάλτους του Ντάρτμουρ. Στις φωτογραφίες του μεσίτη το σπίτι έλαμπε μέσα στο καλοκαίρι. Όταν φτάνουν εκείνοι, το τυλίγει παγωμένη γκρίζα ομίχλη. Ο Φρέντι δουλεύει ακόμη στο Λονδίνο και λείπει τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας, οπότε η Έμιλι μένει μόνη σε ένα σπίτι στο οποίο κρυώνει εκεί που δεν πρέπει, το οποίο ανοιγοκλείνει πόρτες μόνο του και έχει ένα δωμάτιο στον τρίτο όροφο απ’ όπου εκείνη βγαίνει με την ψυχή στο στόμα. Το χειρότερο: όλα συμβαίνουν μόνο όταν δεν υπάρχει μάρτυρας. Και το μετασηψαιμικό σύνδρομο από το οποίο υποφέρει προκαλεί, μεταξύ άλλων, παραισθήσεις. Η Έμιλι πείθεται πως κάποιος δολοφονήθηκε μέσα σε αυτό το σπίτι, μόνο που δεν βρίσκει πουθενά ούτε μία απόδειξη.
Με τους δύο πρωταγωνιστές δεν έδεσα, και το λέω καθαρά γιατί καλό είναι να ειπωθεί. Η Έμιλι είναι εύθραυστη και συμπαθητική, κρύβει όμως πράγματα, κι ο Φρέντι, με τη φαινομενική του υπομονή, με εκνεύριζε κάμποσες φορές. Κι οι δύο κουβαλούν μυστικά που δεν τα λένε ούτε στον εαυτό τους. Εκείνο που με συγκίνησε αληθινά, παραδόξως, ήταν ένα κοράκι. Η Pinborough του δίνει δική του φωνή, το αφήνει να διηγηθεί κομμάτια της ιστορίας από τη ζεστή καμινάδα όπου έχει κουρνιάσει, και οι σελίδες του είναι οι πιο τρυφερές ολόκληρου του μυθιστορήματος. Ο Έντγκαρ Άλαν Πόε πλανιέται πάνω από αυτό το βιβλίο σαν σκιά, κι αυτό το πουλί είναι η πιο έξυπνη υπόκλιση που του γίνεται.
Η ατμόσφαιρα, τώρα, είναι το μεγάλο της ατού. Οι βάλτοι, το κρύο, η ομίχλη που καταπίνει τα πάντα, το σπίτι που μοιάζει περισσότερο με χαρακτήρα παρά με σκηνικό. Ένιωσα την υγρασία στα κόκαλά μου. Και η Pinborough παίζει με κάτι πολύ έξυπνο: μέχρι το τέλος δεν ξέρεις αν βλέπεις στοιχειωμένο σπίτι ή έναν άνθρωπο που καταρρέει από μέσα του, κι αυτή η αμφιβολία σε αφήνει ανυπεράσπιστο. Όσο για τις ανατροπές, τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια σου, και μόλις συνέλθεις το τραβάει δεύτερη φορά.
Θα ήμουν, ωστόσο, ανειλικρινής αν δεν σου ανέφερα και τα ψεγάδια του. Είναι slow burn, με όλη τη σημασία της λέξης. Το πρώτο μισό χτίζεται αργά, σκηνή τη σκηνή, και αν περιμένεις τρόμο από την πρώτη σελίδα θα γελιέσαι. Δεν υπάρχει, επίσης, κανένας για να τον αγαπήσεις χωρίς επιφύλαξη. Όλοι εδώ μέσα είναι γκρίζοι, όλοι λένε μισές αλήθειες. Αν με ρωτούσες ξεκάθαρα αν είναι καλό, μέτριο ή χάλια, θα σου έλεγα καλό, πολύ καλό μάλιστα. Είναι από τα πιο έξυπνα βιβλία στοιχειωμένου σπιτιού που έχω διαβάσει και το τελείωσα πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο σχεδίαζα.
Θα το πρότεινα σε όποιον αγαπά τα γοτθικά ατμοσφαιρικά θρίλερ και τις ιστορίες όπου ο μεγαλύτερος κίνδυνος κάθεται απέναντί σου στο τραπέζι του πρωινού.
Κλείνοντας το «Εμείς ζούμε τώρα εδώ», στάθηκα στον τίτλο, γιατί έχει τουλάχιστον δύο αναγνώσεις και καταλαβαίνεις τη δεύτερη μόνο στο τέλος. Στην αρχή ακούγεται σαν κάτι που λες στον εαυτό σου για να τον πείσεις, μια φράση αποδοχής, εδώ ζούμε τώρα, ας το δεχτούμε. Ύστερα καταλαβαίνεις ποιος τη λέει πραγματικά και σε ποιον απευθύνεται. Και τότε παγώνει το αίμα σου.
Κι εμείς, άραγε, πόσες φορές πείσαμε τον εαυτό μας πως τα φαντάστηκε, μόνο και μόνο επειδή ο άνθρωπος που θα έπρεπε να μας πιστέψει μας κοίταξε στα μάτια και μας είπε πως δεν συνέβη τίποτα;
Περιγραφή: Ύστερα από ένα ατύχημα που παραλίγο να της στοιχίσει τη ζωή, η Έμιλι και ο σύζυγός της, ο Φρέντι, μετακομίζουν από το Λονδίνο σε μια πανέμορφη εξοχική κατοικία στο Ντάρτμουρ, που ονομάζεται Λάρκιν Λοτζ. Το σπίτι είναι υπέροχο, επιβλητικό –όμως η Έμιλι έχει την αίσθηση πως κάτι δεν πάει καθόλου καλά με αυτό.
Τα παλιά σανίδια τρίζουν τη νύχτα, η φωτιά στο τζάκι σβήνει και τα βιβλία πέφτουν από τα ράφια, ενώ όλα μοιάζουν να πηγάζουν από την τρομακτική παρουσία που αισθάνεται να παραμονεύει στο δωμάτιο του τρίτου ορόφου. Όμως τα πάντα συμβαίνουν μόνο όταν η Έμιλι είναι μόνη, οπότε συμβαίνουν όντως; Η υγεία της εξακολουθεί να είναι εύθραυστη· και το μετασηψαιμικό σύνδρομο μπορεί να προκαλεί ψευδαισθήσεις, γεγονός που δεν της επιτρέπει να εμπιστεύεται πλήρως τις αισθήσεις της. Ο Φρέντι δεν παρατηρεί τίποτα παράξενο και είναι χαρούμενος που έχουν τη ευκαιρία να κάνουν μια καινούργια αρχή.
Η Έμιλι, όμως, αρχίζει να πιστεύει πως το σπίτι είναι στοιχειωμένο από κάποιον που δολοφονήθηκε μέσα σε αυτό, αν και δεν μπορεί να βρει καμία απόδειξη ότι διαπράχθηκε εκεί όντως κάποιος φόνος. Καθώς τα αλλόκοτα γεγονότα πληθαίνουν και ο γάμος της αρχίζει να καταρρέει, η Έμιλι πρέπει πάση θυσία να ανακαλύψει την αλήθεια γύρω από το Λάρκιν Λοτζ.
Αν όμως το σπίτι κρύβει μυστικά, το ίδιο ισχύει και για την Έμιλι και τον σύζυγό της.
Και τώρα ζουν αυτοί εδώ…
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Εμείς ζούμε τώρα εδώ
Συγγραφέας: Sarah Pinborough
Μεταφραστής: Κλαίρη Θεοδώρου
Εκδόσεις: Bell
ISBN: 978-618-5994-16-7
Σελίδες: 344
Έτος έκδοσης: 2026
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ