Από τις εκδόσεις Books with shoes κυκλοφορεί το βιβλίο της Βίκυς Σγουρέλλη «Μήπως έχω αλλεργία στη γρουσουζιά;» σε εικονογράφηση της Αnastasia Khmelevska. Απευθύνεται σε ηλικίες έξι ετών και άνω.
Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου
To βιβλίο με κέρδισε με την πρώτη ματιά στο εξώφυλλο! Φοβερές εικόνες που κουμπώνουν απόλυτα στο κείμενο της συγγραφέως. Η συγγραφέας, μέσα από την ιστορία της, θίγει τις προκαταλήψεις και τις δεισιδαιμονίες για τη γρουσουζιά, που είναι ευρέως γνωστές όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και στο εξωτερικό με κάποιες παραλλαγές.
Ας πάρουμε όμως την ιστορία από την αρχή.
Ηρωίδα του βιβλίου είναι η Ελισάβετ. Γεννήθηκε Τρίτη και 13. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τις αντιδράσεις της οικογένειάς της. Σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, η Ελισάβετ μας διηγείται τι ακούει συχνά στο σπίτι από την οικογένειά της για τη γρουσουζιά.
«Τρίτη και 13, Μαρίκα! Αχ… λες να είναι κακότυχο;» ρώτησε η γιαγιά τη μαμά.
Ίσως ναι, ίσως και όχι.
«Μη! Η ανοιχτή ομπρέλα στο σπίτι είναι γρουσουζιά, Ελισάβετ».
Σχεδόν καθημερινά η Ελισάβετ ακούει τους δικούς της να της μιλούν για πράγματα που φέρνουν γρουσουζιά και πόσο προσεκτική θα πρέπει να είναι. Μια μέρα στο σχολείο, η Ελισάβετ σπάει τον καθρέφτη που υπήρχε στο μπρελόκ της. Οι συμμαθητές της τής είπαν για τα εφτά χρόνια γρουσουζιά που θα την ακολουθήσει. Φαντάζεστε πόσο δύσκολο είναι να μιλήσει για αυτό το περιστατικό στους δικούς της;
Μια ιστορία με πολύ χιούμορ έγραψε η Βίκυ Σγουρέλλη για να θίξει τις δεισιδαιμονίες με τις οποίες μεγάλωσαν γενιές και γενιές και ακόμα και σήμερα κάποιοι επηρεάζονται από αυτές. Κανείς δεν ξέρει πώς προέκυψαν αυτές. Κάθε χώρα έχει τις δικές της. Ο αριθμός 13, το πέρασμα κάτω από μια σκάλα, η μαύρη γάτα, το σπάσιμο ενός καθρέφτη, φέρνουν κακοτυχία.
Είναι πεποιθήσεις που αντέχουν στον χρόνο και μεταφέρονται προφορικά από γενιά σε γενιά.
Πού να τολμήσω να αφήσω το ψαλίδι ανοιχτό. Εμφανίζεται ο παππούς από το πουθενά και το κλείνει αμέσως.
Το βιβλίο προσφέρει αφορμή για συζητήσεις παιδιών, γονέων, αλλά και εκπαιδευτικών, πάνω στις προκαταλήψεις. Αν και βρισκόμαστε στην εποχή της τεχνολογίας και των θαυμάτων της επιστήμης, οι δεισιδαιμονίες μάς έχουν τόσο πολύ επηρεάσει, που ασυναίσθητα λέμε τις ίδιες φράσεις που ακούγαμε από τις γιαγιάδες μας χρόνια πριν.
Η Ελισάβετ, σε κάθε δεισιδαιμονία για τη γρουσουζιά που ακούει, θέτει στον εαυτό της την πιθανότητα «Ίσως ναι, ίσως και όχι», σε μια προσπάθεια να κατανοήσει με ψυχραιμία αν ισχύει ή όχι. Έμμεσα προτρέπει τους αναγνώστες να κάνουν το ίδιο και να μη δέχονται αβίαστα όσα ακούν.
Εν κατακλείδι, ένα πανέμορφο βιβλίο τόσο σε κείμενο όσο και σε εικόνες, χιουμοριστικό, άκρως απολαυστικό, που εγείρει συζητήσεις και καλεί σε αναζήτηση απαντήσεων.
Περιγραφή: Η Ελισάβετ γεννήθηκε Τρίτη και 13. Κι από τότε… όλοι την προειδοποιούν:
- Μην ανοίξεις ομπρέλα μέσα στο σπίτι. Μακριά από μαύρες γάτες και σκάλες.
Κάποιος, όμως, πρέπει να μείνει ψύχραιμος.
Ίσως ναι, μα ίσως και όχι….
Μια αστεία ιστορία για όλα όσα «δεν πρέπει» και για ένα παιδί που δεν πείθεται τόσο εύκολα.
Στοιχεία Βιβλίου
Τίτλος: Μήπως έχω αλλεργία στη γρουσουζιά;
Συγγραφέας: Βίκυ Σγουρέλλη
Εικονογράφος: Anastasia Khmelevska
Εκδόσεις: Βooks with shoes
ΙSBN: 978-618-85735-9-8
Ημ.Έκδοσης: 08/2026
Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ