Πουλάκου Ειρήνη

Πουλάκου Ειρήνη: Κάποια πρωτομαγιά άνοιξε σιγά σιγά τα μάτια της στον κόσμο.Οι μυρωδιές της άνοιξης την τύλιξαν και την παρότρυναν ν’ αγαπήσω την φύση. Η ομορφιά της την έκανε να μην αποχωρίζεται εύκολα το μολύβι της… Της άρεσε να γράφει και να ζωγραφίζει. Γέμιζε, λοιπόν σελίδες, χαρτιά που την ταξίδευαν σε έναν άλλο κόσμο, που έδειχνε ομορφότερος από αυτόν που ζούσε. Και προσπαθούσε να βάζει σ’ αυτόν τον κόσμο τα παιδιά, να τους ανοίγει παράθυρα, για να τον βλέπουν.
Καθώς περνούσαν τα χρόνια μάθαινε καινούρια πράγματα. Άρχισε να ακούω τη γαλλική γλώσσα και την αγάπησε όπως τη δική της. Μαθαίνοντάς την, ταξίδευε μαζί της και αργότερα ήθελε να παρασύρει και τους μαθητές της να κάνουν το ίδιο, χωρίς να σταματούν.
Έτσι κυλούσε η ζωή της… με την αγάπη της μάθησης και των παιδιών. Και μια μέρα έφερε στον κόσμο το δικό της παιδί, ένα κορίτσι που είναι το ομορφότερο δώρο που της χαρίστηκε.